AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWe recommend that these rectal cancer treatments should be continued because of their better local control, overall survival rate, and sphincter function preservation rates.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: Anastomosis leakage (AL) is a major complication following colorectal surgery. The present study aims to investigate the effects of adjuvant (AT) and neoadjuvant (NT) treatments on AL in surgical patients with rectal cancer. Method: The study followed 319 patients (age >18 years) who were diagnosed with rectal cancer and underwent surgery with AT or NT treatment between January 1, 2010 and December 31, 2018. We evaluated demographic data, tumor stage, metastasis status, organ and lymph node involvement, surgery type, use of AT and NT, the presence of AL, mortality status, and serum carcinoembryonic antigen levels. Results: A total of 179 (56.1%) patients were male, 140 (43.9%) were female (mean age =58.6±13.2 years). In terms of additional treatment, 48.6% (n=155) received AT and 51.4% (n=164) received NT. Data revealed that 13.1% (n=42) of the patients received only radiotherapy (RT), 10.6% (n=34) received only chemotherapy (CT), and 76.2% (n=243) received both RT and CT (CRT). Additionally, 23.5% (n=75) of the patients had AL. In terms of AL frequency, we found no difference between the patients receiving AT or NT (p=0.758). Additionally, RT and CT had no effect on the development of AL (p=0.827 and p=0.1, respectively). Finally, mortality was not higher in patients with AL. Conclusion: In terms of AL development, we found no differences between patients receiving NT or AT and those using RT or CT alone or together. We recommend that these rectal cancer treatments should be continued because of their better local control, overall survival rate, and sphincter function preservation rates.
Özet
Amaç: Anastomoz kaçağı (AK) kolorektal cerrahi sonrası görülen önemli bir komplikasyondur. Bu çalışmada, rektum kanseri tanısıyla ameliyat edilen hastalarda, neoadjuvan (NT) ve adjuvan tedavinin (AT) AK üzerine etkilerini araştırmayı amaçladık. Yöntem: Çalışmaya, 1 Ocak 2010 ve 31 Aralık 2018 tarihleri arasında, 18 yaşından büyük, rektum kanseri tanısı alan ve cerrahi operasyon ile birlikte AT veya NT tedavisi alan 319 hasta dahil edildi. Çalışmaya katılan hastaların demografik verileri, tümör evrelemesi, metastaz durumu, organ ve lenf nodu tutulumları, cerrahi tipi, aldıkları AT ve NT, AK varlığı, mortalite durumu ve serum karsinoembriyonik antijen düzeyleri değerlendirildi. Bulgular: Hastaların 179’u (%56,1) erkek, 140’ı (%43,9) kadın ve yaş ortalaması 58,6±13,2 yıl idi. Çalışmaya dahil edilen hastaların %48,6’sının (n=155) AT, %51,4’ünün (n=164) ise NT aldığı saptandı. Hastaların %13,1’i (n=42) sadece radyoterapi (RT) aldığı, %10,6’sının (n=34) sadece kemoterapi (KT) aldığı, %76,1’inin (n=243) ise hem RT hem de KT (KRT) aldığı görüldü. Çalışmaya katılan hastaların %23,5’inde (n=75) AK tespit edildi. AT ve NT alan hastalar arasında AK sıklığı açısından fark görülmedi (p=0,758). Ayrıca RT ve KT’ninde AK gelişimi üzerine etkisi olmadığı belirlendi (sırasıyla; p=0,827 ve p=0,1). AK olan hastalarda mortalitenin artmadığı görülmüştür. Sonuç: NT veya AT alan hastalar ve RT veya KT’nin tek başına veya birlikte kullanımı arasında AK gelişimi açısından fark bulunmamaktadır. Daha iyi lokal kontrol, genel sağkalım ve sfinkter fonksiyonu koruma oranları nedeniyle rektum kanseri tedavisinde bu tedavilerden vazgeçilmemelidir.