SavedAdd your journal

Journals / Türkiye Adalet Akademisi Dergisi / 2012 / Cilt: 0 - Sayı: 10

The Execution of Superior’s Order As An Excuse in Turkish Criminal Law

TÜRK CEZA HUKUKUNDA KUSURLULUĞU KALDIRAN NEDEN OLARAK AMİRİN EMRİNİ İFA

Olgun DEĞİRMENCİ
Pages
455–484
Publication Date
2022-11-05
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In cases where inspection of the order in respect of compliance with the laws is avoided, the person giving the order is responsible from fulfillment of the order

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:To fulfill the functions of the state requires a hierarchy among the officers of that state.
📊
Key Findings & Data:Turkish Penal Code dated 2004 has regulated criminal culpability of execution of order in conformity with The Constitution.
💡
Conclusion & Impact:In cases where inspection of the order in respect of compliance with the laws is avoided, the person giving the order is responsible from fulfillment of the order
🔬Design:Research Article
📍Scope:2004 Verileri
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

To fulfill the functions of the state requires a hierarchy among the officers of that state. This situation ends up giving the competence of order to an authorized body. In the terms of hierarchy, a person that has the competence of order will be superior and a person that has to fulfill an order will be subordinate. An order that is given by an authorized body is required to be lawful. Otherwise, a person that is given to an unlawful order has to fulfill according to The Constitution if this order is written. Turkish Penal Code dated 2004 has regulated criminal culpability of execution of order in conformity with The Constitution. This regulation is on the 24 th article of Turkish Penal Code. A person who meets an order given by an authorized body as a part of his duty may not be kept responsible from such act. An order constituting an offense should never be fulfilled. Otherwise, the person fulfilling the order and the person giving the order is kept responsible at the same time. In cases where inspection of the order in respect of compliance with the laws is avoided, the person giving the order is responsible from fulfillment of the order

Özet

Devletin fonksiyonlarını gerçekleştirmek, memurlar arasında bir hiyerarşiyi gerektirir. Bu ise emir verme yetkisinin bir organa tanınması ile sonuçlanmaktadır. Hiyerarşik anlamda emir verme yetkisi olan kişi üst, emir alan kişi ise ast olacaktır. Yetkili organ (amir) tarafından verilen emrin hukuka uygun olması gereklidir. Ancak hukuka uygun olmayan bir emri alan kişi de, yazılı olması durumunda Anayasa gereğince emri icra etmek zorundadır. 2004 tarihli Türk Ceza Kanunu, Anayasa hükümlerine paralel olarak emrin ifası durumunda ceza sorumluluğunu düzenlemiştir. Söz konusu düzenleme, Türk Ceza Kanunu'nun 24'ncü maddesinin 2-4'üncü fıkralarında yer almaktadır. Yetkili bir makamdan verilen ve görev gereği yapılması gereken bir emri icra eden kişi, söz konusu eylemden dolayı sorumlu tutulmayacaktır. Konusu suç teşkil eden emir hiçbir suretle yerine getirilmeyecektir. Buna karşılık emrin ifasının suç teşkil etmesi durumunda, emri yerine getiren kişi, emri verenle beraber sorumlu olacaktır. Emrin, hukuka uygunluğunun denetlenmesinin kanun tarafından engellendiği hâllerde, emrin yerine getirilmesinden emri veren sorumlu olacaktır

🔖

Cite This Article

DEĞİRMENCİ, O. (2022). The Execution of Superior’s Order As An Excuse in Turkish Criminal Law. Türkiye Adalet Akademisi Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 10, 455–484. https://ajindex.com/articles/626564

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (25)

  1. Akyol, Taha; Atatürk’ün İhtilal Hukuku, İstanbul 2012.
  2. Arslan, Çetin – Azizağaoğlu, Bahattin; Yeni Türk Ceza Kanunu Şerhi, Kasım 2004.
  3. Artuk, Emin; “Suç Genel Teorisi”, in: Ceza Hukuku El Kitabı, İstanbul 1989.
  4. Artuk, Mehmet Emin – Gökcen, Ahmet – Yenidünya, Ahmet Caner; Ceza Hukuku Genel Hükümler, Yeniden Gözden Geçirilmiş 4. Baskı, Ankara 2009.
  5. Centel, Nur – Zafer, Hamide – Çakmut, Özlem; Türk Ceza Hukukuna Giriş, 4. Bası, İstanbul 2006, s. 296. Çelen, Orhan; Askerî Ceza Kanunu, Ankara 1996.
  6. Değirmenci, Olgun; “Askerî Ceza Hukukunda Emre İtaatsizlikte Israr Suçu”, KHO Bilim Dergisi, C.:18, Sa.:2, 2008.
  7. Demirbaş, Timur; Ceza Hukuku Genel Hükümler, Güncellenmiş 5. Baskı, Ankara 2007.
  8. Demirel, Hakkı; “Emrin İcrası Suretiyle İşlenilen Suçlar”, AÜHFD, C.:7, Sa.: 1-2, 1950.
  9. Donay, Süheyl; Türk Ceza Kanunu Şerhi, İstanbul 2007.
  10. Durmuş, A. Alper; Açıklamalı – İçtihatlı – Notlu Memur Disiplin Hukuku, Ankara 2009.
  11. Erem, Faruk–Danışman, Ahmet–Artuk, Mehmet Emin; Ceza Hukuku Genel Hükümler, Tümüyle Gözden Geçirilmiş 14. Baskı, Ankara 1997.
  12. Erem, Faruk; Türk Ceza Kanunu Şerhi, Genel Hükümler, C. II, Ankara 1993.
  13. Erman, Sahir; Askerî Ceza Hukuku Umumi Kısım ve Usul, Yeniden Gözden Geçirilmiş ve Genişletilmiş 7. Bası, İstanbul 1983.
  14. Feteris, Eveline; T. Hukukî Argümantasyonun Temelleri Yargı Kararlarını Gerekçelendirme Teorileri Üzerine Bir Araştırma, Türkçesi: Ertuğrul Uzun, İstanbul 2010.
  15. Gözübüyük, A. Şeref – Tan, Turgut; İdare Hukuku, C.: I, Güncelleştirilmiş 3. Bası, Ankara 2004.
  16. Gülşen, Recep; Ceza Hukukunda Sorumluluğu Kaldıran Nedenlerden Kaza, Mücbir Sebep, Cebir ve Tehdit, Ankara 2007.
  17. Günal, Yılmaz; Âmirin Emrini İcrada, Emrin Meşruyetini Kontrol Meselesi, AÜSBFD, C.:20, Sa.:2, 1965.
  18. Günal, Yılmaz; Askerî Münasebetlerde Emir ve Sorumluluk, AÜSBFD, C.:22, Sa.:4, 1967.
  19. Günal, Yılmaz; Yetkili Merciin Emrini İfa, AÜSBF Yayınları, 1967.
  20. Günay, Erhan; Öğreti ve Yargısal Kararlar Eşliğinde Kusurluluğu Azaltan Bir Sebep Olarak Haksız Tahrik, Ankara 2009.
  21. Hafızoğulları, Zeki; “Kusurluluğu Kaldıran Bir Neden Olarak Ceza Hukukunda İstenemezlik İlkesi (Nichtzumutbarkeit/L’inesigibilita)”, AÜHFD, C. 57, Sa. 3. Hafızoğulları, Zeki; Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, Ankara 2008.
  22. Hakeri, Hakan; Ceza Hukuku Genel Hükümler, 8. Baskı, Ankara 2009.
  23. Kangal, Zeynel; Askerî Ceza Hukuku, Ankara 2010.
  24. Karakurt, Ahu; “Türk Ceza Kanunu’nda Hata”, Ceza Hukuku Dergisi, Yıl: 4, Sa.: 10, Ağustos 2009.
  25. Karamustafaoğlu, Tunçer – Turhan, Mehmet; 1961 – 1982 T.C. Anayasaları Karşılıklı Metinl