SavedAdd your journal

Journals / Türk Dünyası Araştırmaları / 2010 / Cilt: 94 - Sayı: 186

The history of Charsanjak

Çarsancak tarihi

Remziye OKKAR
Pages
53–74
Publication Date
2022-11-04
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

While it was sharing four sanjak, the name of charsanjak was given to sanjak of the pertek.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The meaning of char is related to four in Persian language.
📊
Key Findings & Data:Sanjak also, represents an administrative unit in the Ottoman Empire.
💡
Conclusion & Impact:While it was sharing four sanjak, the name of charsanjak was given to sanjak of the pertek.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The meaning of char is related to four in Persian language. Sanjak also, represents an administrative unit in the Ottoman Empire. Charsanjak names are used for the first time in the period of the Magnificent Süleyman. Yavuz Sultan Selim had given to Pir Huseyin Bey the Principality Çemishgezek. When he died, their sons applied to Kanuni to divide father’s principality among them. This principality was divided four sanjaks and fourteen zeamet by imperial order and, shared between sixteen brothers. While it was sharing four sanjak, the name of charsanjak was given to sanjak of the pertek.

Özet

Çarsancak Farsça’da dört sözü ile ilgilidir. Sancak ise, Osmanlı Devleti’nde idari bir birimi ifade eder. Çarsancak ismi ilk defa Kanuni Sultan Süleyman devrinde kullanılmıştır. Yavuz Sultan Selim tarafından kendisine Çemişgezek Beyliği verilen Pir Hüseyin Bey Kanuni devrinde ölünce; evlatları Kanuni’ye müracaat ederek Çemişgezek beyliğinin kendi aralarında taksimini dilediler. Beylik bir ferman ile Pir Hüseyin Bey’in on altı evladı arasında 4 sancağa (Çemişgezek-Mazgirt-Pertek-Şağman) ve on dört zeamete taksim edildi. Beyliğin 4 sancağa bölünmesi esnasında Çarsancak adı Pertek Sancağı’na verildi.

🔖

Cite This Article

OKKAR, R. (2022). The history of Charsanjak. Türk Dünyası Araştırmaları, Cilt: 94 - Sayı: 186, 53–74. https://ajindex.com/articles/622992

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (21)

  1. “Dersim”, Türk Ansiklopedisi, C. XIII, Ankara, 1966, s. 109. Ağar, Ömer Kemal, Tunceli-Dersim Coğrafyası, İstanbul, 1940, s. 26. Aksoy, Bilal, Tarihsel Değişim Sürecinde Tunceli, Ankara, 1985, s. 58- 61-119.
  2. Akurgal, Ekrem, Anadolu Kültür Tarihi, Tübitak Popüler Bilim Kitapları, İstanbul, 2002, s. 108. Akurgal, Ekrem, Anadolu Uygarlıkları, İstanbul, 1983.
  3. Akurgal, Ekrem, Hatti ve Hitit Uygarlıkları, Yaşar Eğitim ve Kültür Vakfı, İzmir, 1995, s. 65-75.
  4. Ardıçoğlu, Nurettin, Harput Tarihi, İstanbul, s. 8 vd, 1964.
  5. Arın, Engin, Eti Tarihi, TTK, Atatürkçülük Kültür Yayınları, İstanbul, s. 17. Baykara, Tuncer, Anadolu’nun Tarihi Coğrafyasına Giriş I, Ankara, 1988, s. 89. Baykara, Tuncer, Anadolu’nun Tarihi Coğrafyasına Giriş I: Anadolu’nun İdari Taksimatı, Seri VII, Sayı: A.92000,
  6. Ankara, Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü, 1888, s. 254 vd. Belli, Oktay, “Anadolu Uygarlıkları ‘Urartular’” Anadolu Tarihi Ansiklopedisi, İstanbul, s. 140-207.
  7. Belli, Oktay, Urartu Tanrıları, Arkeoloji ve Sanat Yayınları, İstanbul, 1998.
  8. Çay, Abdulhaluk Mehmet, “Tunceli Mezar Taşları ve Türk Kültüründeki Yeri”, Türk Kültürü Araştırmaları, Yıl: XXIII/1-2, Ankara, 1985, s. 154. Çıvgın, İbrahim-Yardımcı, Remzi, Anadolu Uygarlıkları Lidya, Ankara, 2007, s. 73-78 vd. Çıvgın, İbrahim-Yardımcı, Remzi, İlk Çağ Tarihi, Ankara, 2007, s. 55-57.
  9. Erzen, Afif, Van Bölgesinde Yeni Urartu Araştırmaları 1974’den 1976’- ya Kadar, 8. TT Kongresinden, TTK Basımevi, Ankara, 1979.
  10. Esin, Ufuk, 1979
  11. Tepecik ve Tülintepe Kazıları, VIII. Türk Tarih Kongresi, Kongreye Sunulan Bildiriler, Ankara, 1976,
  12. TTK, C. I, s. 65-76.
  13. Fırat, Mehmet Şerif, Doğu İlleri ve Varto Tarihi, Ankara, 1983.
  14. Gonnet, H., Les Grands Traits de L’histoire/Hitit Tarihinin Ana Hatları, 1998.
  15. Günaltay, Şemsettin, Yakın Şark II. Anadolu, TTK, Ankara, 1987, s. 87-315-316-317-322-330.
  16. Günaltay, Şemsettin, Yakın Şark IV., s. 560-576-599.
  17. İplikçioğlu, Bülent, Eskiçağ Tarihinin Ana Hatları I, s. 85. Kaya, Ali, Başlangıcından Günümüze Dersim Tarihi, Can Yayınları, İstanbul, 1999, s.43. Kınal, Füruzan, Anadolu Tarihi, s. 171-227.
  18. Kınal, Füruzan, Eski Anadolu Tarihi, Türk Tarih Kurumu, Ankara, 1998, s. 19-20-78-97-103.
  19. Köroğlu, Kemalettin, Urartu Krallıkları Döneminde Elazığ (Alzi) ve Çevresi, Arkeoloji ve Sanat Yayınları, İstanbul, 1996, s.44-77.
  20. Kramer, Samuel Noah, “Sümerler”, Dil-Tarih-Çağ Dergisi, I/5, II/3, III/2, (1943-45), s. 62-63-141.
  21. Memiş, Ekrem, Eskiçağ Türkiye Tarihi (En Eski Devirlerden Pers İstilasına Kadar) Anadolu’da Taş Devri Kült