AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAlso, in patients who were using other biological treatments, no TB cases were developed.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Introduction: The risk of tuberculosis is higher in cases who have used anti- TNF treatments. However, it is not clearly known whether there is a relationship between other biologic agents and the risk of developing tuberculosis or not. We aimed to investigate the prevalence of active tuberculosis among patients with rheumatic disease treated with biologic drugs. Materials and Methods: The study was performed at a tertiary referral center from January 2015 to December 2019. A total of 2000 patients with rheumatic diseases were screened and 461 patients were enrolled in the study due to regular records. They were underwent LTBI screening tests and were followedup at least 1 year after TNF inhibitor treatment initiation. Results: The median age of all patients was 48 (min-max: 19-80). 283 patients (61.3%) were female and 178 (38.7%) were male. The most common diseases were ankylosing spondylitis (67.2%), rheumatoid arthritis (26%) and psoriatic arthritis (5.2%). Anti-TNF treatments were given to 85.2% of all cases and other biologic treatments were given to 14.8%. Tuberculin skin test was applied to 429 patients and 70.4% positivity was found. Quantiferon-TB test was applied to 93 patients and 20.4% positivity was found. 320 patients were treated for LTBI due to positive tuberculin skin test and/or positive quantiferon-TB test. TB was developed in only one patient out of 393 patients who were treated with anti-TNF treatments and the the prevalence of TB development was found 255/100.000. Conclusion: The incidence of tuberculosis was quite low in our patients with rheumatic disease who were receiving anti-TNF treatment compared to previous studies. Also, in patients who were using other biological treatments, no TB cases were developed.
Özet
Giriş: Anti-TNF tedavisi kullanılan olgularda tüberküloz riski yüksektir. Bununla birlikte, diğer biyolojik ajanlar ile tüberküloz gelişme riski arasında bir ilişki olup olmadığı açıkça bilinmemektedir. Bu çalışma ile, biyolojik ilaçlarla tedavi edilen romatolojik hastalığı olan hastalarda aktif tüberküloz insidansını araştırmayı amaçladık. Materyal ve Metod: Çalışma Ocak 2015-Aralık 2019 arasında üçüncü basamak bir eğitim araştırma hastanesinde gerçekleştirildi. Toplam 2000 romatolojik hastalığı olan hasta tarandı ve 461 hasta düzenli kayıtları olması nedeniyle çalışmaya alındı. Hastalara latent tüberküloz infeksiyonu yönünden tarama testleri yapılmıştı ve TNF inhibitörü tedavisine başlandıktan sonra en az 1 yıl takip edilmişti. Bulgular: Tüm hastaların ortanca yaşı 48 idi (min-maks: 19-80). Hastaların 283’ü (%61.3) kadın, 178’i (%38.7) erkekti. En sık görülen hastalıklar ankilozan spondilit (%67.2), romatoid artrit (%26) ve psoriatik artrit (%5.2) idi. Tüm olguların %85.2’sine anti-TNF tedavi ve %14.8’ine diğer biyolojik tedaviler verilmişti. 429 hastaya tüberkülin deri testi uygulanmış ve %70.4’ü pozitif bulunmuştur. 93 hastaya Quantiferon-TB testi uygulanmış ve %20.4’ü pozitif bulunmuştur. 320 hastanın pozitif tüberkülin deri testi ve/veya pozitif quantiferon-TB testi nedeniyle tüberküloz profilaksisi uygulandı. Anti-TNF tedavi alan 393 hastadan sadece birinde TB gelişti ve TB gelişme prevalansı 255/100.000 olarak bulundu. Sonuç: Anti-TNF tedavisi gören romatolojik hastalığı olan hastalarımızda tüberküloz insidansı daha önceki çalışmalara göre oldukça düşüktü. Diğer biyolojik tedavileri kullanan hastalarda ise TB olgusu bildirilmedi.