SavedAdd your journal

Journals / Turkish Studies- Comparative Religious Studies / 2020 / Cilt: 15 - Sayı: 4

The Deliberation of Derivatives in the Holy Quran

Kur’an-ı Kerim’deki Türevsel Kelimelerin Kullanımı

Muhammed Rızk SHOEİR
Mahmud KADDUM
Pages
615–627
Publication Date
2022-11-06
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ardından araştırmanın sonuçları ve kaynakları sunulmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Araştırmada, Kur’ân-ı Kerim’de geçen türevsel kelimelerin incelenmesi hedeflenmiştir.
📊
Key Findings & Data:Dil kullanımı kapsamında Kur’an-ı Kerim kaynak olarak kullanılmış olup türemiş isimlerin kullanım farklılıkları, değişikliğe uğraması veya uğramaması, Kur’an-ı Kerim’de yer alan konu ve bağlamların gerektirdiği diğer anlam ve bunlardaki değişiklikler araştırma kapsamındadır.
💡
Conclusion & Impact:Ardından araştırmanın sonuçları ve kaynakları sunulmaktadır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Özet

Araştırmada, Kur’ân-ı Kerim’de geçen türevsel kelimelerin incelenmesi hedeflenmiştir. Bu konu, dil kullanımı bilimiyle ilişkili olarak türemiş kelimeler üzerine araştırmaları ilgilendirmektedir. Türemiş isim, bir başka kelimeden yararlanarak edinilen isimdir. Nihayetinde her kelime kendi köküne dayanır ve o kökten türer. Kur’an-ı Kerim’de türemiş isimler oldukça fazladır. Bu konu ile ilgili Sarf ve Nahiv alanındaki araştırma alanları aşağıdaki gibidir: Masdar-ı Aslî, Masdar-ı Mîmî, İsm-i Masdar, İsm-i Merra, İsm-i Heye’, Masdar-ı Sınâ’î, İsm-i Fail, İsm-i Mef’ûl, Sıfat-ı Müşebbehe, İsm-i Tafdîl, Sıyağ-ı Mübâlağa, İsm-i Zaman ve İsm-i Mekân Ve İsm-i Âlet. Araştırma, Masdar, İsm-i Fâil, İsm-i Mef’ûl, Sıyağ-ı Mübalağa kalıpları incelenmek üzere sınırlandırılmıştır. Dil kullanımı kapsamında Kur’an-ı Kerim kaynak olarak kullanılmış olup türemiş isimlerin kullanım farklılıkları, değişikliğe uğraması veya uğramaması, Kur’an-ı Kerim’de yer alan konu ve bağlamların gerektirdiği diğer anlam ve bunlardaki değişiklikler araştırma kapsamındadır. Araştırmada kullanılacak kelimeler, anlam üzerindeki değişmeleri ortaya koymak amacıyla türemiş kelimelerden seçilmiştir. Bu çalışma, türemiş kelimelerin dilde kullanımı üzerindeki niteliğini ortaya koymak amacıyla önem arz etmektedir. Araştırmada Kur’an-ı Kerimin kullanılmasının temel sebebi, bir sûre hatta bir ayette bile dilsel bir tutarlılık olmasıdır. Her ayet birbirini destekler biçimdedir. Kur’ân ayetlerinin yine başka Kur'an ayetleriyle açıklanabilmesi bunun en önemli yönüdür. Çalışmada ayrıca türemiş kelimelerin bağlama ilişkin farklı konumlardaki anlamları da açık bir şekilde ortaya koyulmuştur.Araştırmanın Yöntemi: Araştırmada betimsel analiz yöntemi kullanılmıştır. Kur’ân-ı Kerîm metninin anlaşılmasını etkileyen dil öğeleri kapsamında türemiş kelimelerin dildeki kullanımının kökeni, bağlamı, ayetlerin açıklanması Ve, ayetin iniş sebebi şeklinde bir yol izlenmiştir. Araştırma Planı: Araştırma; giriş, önsöz ve dört bölümden oluşur. Ardından araştırmanın sonuçları ve kaynakları sunulmaktadır.

🔖

Cite This Article

SHOEİR, M. R., KADDUM, M. (2022). The Deliberation of Derivatives in the Holy Quran. Turkish Studies- Comparative Religious Studies, Cilt: 15 - Sayı: 4, 615–627. https://ajindex.com/articles/617653

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (2)

  1. Kurân-ı kerîm ‘İyd, M. (1975). en-Nahv ve’l-Musaffâ, Mektebetü’ş-şebâb. Abdulvehhab, R. (2019). Tahlîlü’l-hitâbi’s-serdî fî Dav’i Mukârebeti Norman Fairclough, el-Cîlü’lcedîd, (4), 71-85. Ayyâşî, M. (1996). el-Lisâniyyât ve’d-dilâle, Merkezü’n-nümâ el-Hadârî. Aly, E. (2016). et-Ttnâsu fi sulasiyet Nagîb Mahfûz, Dârü Noor. Bûgara, N. (2006). Muhâdarât fi’l-medârisi’l-lisâniyyeti’l-muâsıra, Menşûrâtü Bâcî Muhtâr. Boubes, E. (2016). Sultatulmutalakki almisali ala şşiir fi alasr alumavi, Albaas Dergisi, (8), 11-30.
  2. Cevher, M. (2004). “Kur'ân-ı Kerim'de helal kavramı”, Grafiker Yayınları. Cürcânî, A. (1992). Delâilü’l-i’câz fî ilmi’l-meânî, thk: Mahmud Muhammed Şâkir Ebû Fehr, Matbaatü’l-Medenî. Dayf, Ş. el-Medârisü’n-nahviyye, Dârü’l-meârif. Dellâş, C. (1992). Medhal ila’l-lisâniyyâti’l-tedâvüliyye. trc. Muhammed Yahyatın, Dîvânü’lmetbûâti’l- Câmiati’l-Cezâiriyye. Ebû Musa, M. Hasâisü’t-terâkîb: Dirâse tahlîliyye li mesâili ilmi’l-meânî, Mektebetü Vehbe. el-Cevcerî, M. (2004). Şerhu Şuzûru’z-zeheb fî ma’rifeti kelâmi’l-arab. thk. Nevâf b. Cüzâ el-Hârisî, İslam Üniversitesi İlmî Araştırmalar Fakültesi. el-Cevziyye, K. Bedâiu’l-fevâid, el-Matbaatü’l-Münîriyye. el-Ermî, M. (2001). Tefsîru Hadâiku’r-rûh ve’r-reyhân fî rivâyeti ulûmi’l-Kur’an. ed. Hâşim Muhammed Alî b. Hüseyn Mehdî, Dârü tavki’n-necât. el-Fârisî, E. (1969). el-Îdâh el-Adûdî. thk. Hasan Şâzelî Ferhûd. Edebiyat Fakültesi, Riyad Üniversitesi. el-Ferrâ, Y. Meânî’l-Kur’ân. thk. Ahmed Yûsuf en-Neccatî-Muhammed Alî en-Neccâr- Abdülfettah İsmâil eş-Şelbî, Dârü’l-Mısriyye. el-Hâzen, A. (1994). Lübâbü’t-te’vîl fî meânî’t-tenzîl. ted. Muhammed Ali Şahin, Dârü’l-kütübü’lilmiyye. el-Medâinî, A. (1996). el-Belâgatü’l-arabiyye, Dârü Kalem. el-Müberred, M. el-Muktadab, thk. Muhammed Abdu’l-Hâlik Azîme, Âlemü’l-kütüb. el-Yemenî, M. (2015). Delâletü’l-Müştekkât ve i’mâlihâ fi’r-rüb-i’s-sânî mine’l- Kur’âni’l-Kerîm: Dirâse Nahviyye Sarfiyye Delâliyye, Sudan Bilim ve Teknoloji Üniversitesi, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. er-Râzî, M. (1999). Mefâtihu’l-gayb= et-Tefsîrü’l-kebîr, Dârü ihyâi’l-türâsi’l-arabî. es-Sâmerâî, F. (2000). Meâni’n-nahv, Dârü’l-fikr es-Sâmerâî, F. (2002). et-Ta’bîr el-Kur’ânî, Dârü Ammâr. es-Sâmerâî, F. (2007). Meâni’l-ebniyye fi’l-arabiyye, Dârü Ammâr. es-Sirâfî, H. (2008). Şerhu kitâbi’s-Sibeveyh, thk. Ahmed Hasan Mehdelî- Ali Seyyid Ali, Dârü’lkütübi’l- ilmiyye. es-Suyûtî, C. Hemea’l-hevâmi’ fî şerhi cem’u’l-cevâmi’, thk. Abdulhamit Hendâvî, Mektebetü’ttevfîkiyye. et-Tîbî, H. (2013). Futûhu