AI Summary & Key Takeaways
AI InsightMore studies should be conducted to investigate long-term results withlarger populations.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: Postpartum urinary retention means the absence of spontaneous micturition more than 6 hours after birth or when residual volume afterurination is less than 150 cc. If neglected, postpartum urinary retention may result in bladder denervation and detrusor muscle weakness requiringintermittent catheterization or permanent micturition dysfunction. Our goal was to identify the possible risk factors for postpartum urinary retention.Materials and Methods: Five hundred sixty female subjects were included in this retrospective study. All data obtained including variables such as age, parity,body mass index, duration of labor, prepartum bladder catheterization were compared between female subjects with and without postpartum urinary retention.Results: Among the 560 patients recruited to our study, 124 (22.1%) had postpartum urinary retention. Third stage duration, time frombirth to the first void, and number of peripartum micturitions were found to be potential risk factors for postpartum urinary retention.Different than other studies, our study revealed a correlation between peripartum catheterization and postpartum urinary retention. Therewere no statistically significant differences between patients with and without postpartum urinary retention in terms of other variables.Conclusion: In this study, a correlation between peripartum catheterization and postpartum urinary retention was found. There are studies that reportedthe possible risk factors related to the occurrence of postpartum urinary retention. More studies should be conducted to investigate long-term results withlarger populations.
Özet
Amaç: Postpartum üriner retansiyon; doğum sonrası 6 saatlik bir sürede miktürasyonun kendiliğinden olmaması veya rezidüel idrar volümünün >150 cc’den fazla olması olarak tanımlanır. İhmal edilen postpartum üriner retansiyon, mesane denervasyonuna ve aralıklı kateterizasyon gerektiren detrusor atonisine veya kalıcı işeme disfonksiyonu neden olabilir. Amacımız, doğum sonrası üriner retansiyonun olası risk faktörlerini tanımlamaktır. Gereç ve Yöntemler: Bu retrospektif çalışmaya 560 hasta dahil edildi. Yaş, parite, vücut kitle indeksi, doğum süresi, doğum öncesi mesane kataterizasyonu gibi değişkenler dahil olmak üzere elde edilen tüm veriler postpartum üriner retansiyonu olan ve olmayan hastalar arasında karşılaştırıldı. Bulgular: Çalışmamızda 560 hastadan 124’ünde (%22,1) postpartum üriner retansiyon saptandı. Postpartum üriner retansiyon için üçüncü evre süresi, doğumdan ilk işemeye kadar geçen süre, peripartum miktürasyon sayısı olası risk faktörleri olarak saptandı. Çalışmamız, diğer çalışmalardan farklı olarak, peripartum kateterizasyon ile postpartum üriner retansiyon arasındaki korelasyonu ortaya koymuştur. Postpartum üriner retansiyonu olan ve olmayan hastalar arasında diğer değişkenler açısından istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmadı. Sonuç: Bu çalışmada, peripartum kateterizasyon ile postpartum üriner retansiyon arasında korelasyon saptandı. Postpartum üriner retansiyon oluşumuyla ilişkili olası risk faktörlerini bildiren çalışmalar bulunmaktadır. Uzun vadeli sonuçları araştırmak için geniş popülasyonlarla daha fazla çalışma yapılmalıdır.