SavedAdd your journal

Journals / Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi / 2007 / Cilt: 10 - Sayı: 4

İSTANBULDAKİ KAMU HASTANELERİNDE GÖREVLİ SERVİS SORUMLU HEMŞİRELERİNİN YÖNETİM EĞİTİMİ GEREKSİNİMLERİNİN ANALİZİ

Serap SÖKMEN
Ülkü BAYKAL
Pages
1–11
Publication Date
2010-02-19
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Araştırma sonucunda servis sorumlu hemşirelerinin bir yönetim eğitim programına katılmadıkları (% 71.1); yönetim eğitimi gereksinimlerini analiz etmek üzere uygulanan servis sorumlu hemşiresi yeterlik değerlendirme ölçeğinden ortalama 4.16±.44 puan aldıkları ve kendilerini çoğunlukla yeterli değerlendirdikleri; en fazla çalışanlarını motive etme yeterlik alanında eğitime gereksinim duydukları, yeterlik düzeylerinin kişisel durum değişkenlerine göre farklılık gösterdiği belirlenmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz Araştırma, İstanbul’daki kamu hastanelerinde görevli servis sorumlu hemşirelerinin yönetim eğitimi gereksinimlerini belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak gerçekleştirilmiştir.
📊
Key Findings & Data:Araştırmanın evrenini, İstanbul ilindeki genel tanı- tedavi ve bakım hizmeti sunulan kamu hastanelerinin (12 hastane) hizmet sunumu açısından özellikli olmayan yataklı tedavi ünitelerinde görevli tüm servis sorumlu hemşireleri (N= 360) oluşturmuştur.
💡
Conclusion & Impact:Araştırma sonucunda servis sorumlu hemşirelerinin bir yönetim eğitim programına katılmadıkları (% 71.1); yönetim eğitimi gereksinimlerini analiz etmek üzere uygulanan servis sorumlu hemşiresi yeterlik değerlendirme ölçeğinden ortalama 4.16±.44 puan aldıkları ve kendilerini çoğunlukla yeterli değerlendirdikleri; en fazla çalışanlarını motive etme yeterlik alanında eğitime gereksinim duydukları, yeterlik düzeylerinin kişisel durum değişkenlerine göre farklılık gösterdiği belirlenmiştir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2004 · 12 hasta
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler Servis Sorumlu Hemşiresi · Yönetsel Yeterlilik Düzeyi · Eğitim Gereksinimi

Özet

Öz Araştırma, İstanbul’daki kamu hastanelerinde görevli servis sorumlu hemşirelerinin yönetim eğitimi gereksinimlerini belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın evrenini, İstanbul ilindeki genel tanı- tedavi ve bakım hizmeti sunulan kamu hastanelerinin (12 hastane) hizmet sunumu açısından özellikli olmayan yataklı tedavi ünitelerinde görevli tüm servis sorumlu hemşireleri (N= 360) oluşturmuştur. Araştırmanın verileri, bireysel özelliklere ilişkin bilgi formu ve “servis sorumlu hemşiresi yönetsel yeterlik değerlendirme ölçeği” kullanılarak, ŞubatNisan 2004 tarihleri arasında toplanmış; sayı, yüzde ve bağımsız gruplarda t testi, tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ve Tukey testi kullanılarak değerlendirilmiştir. Araştırma sonucunda servis sorumlu hemşirelerinin bir yönetim eğitim programına katılmadıkları (% 71.1); yönetim eğitimi gereksinimlerini analiz etmek üzere uygulanan servis sorumlu hemşiresi yeterlik değerlendirme ölçeğinden ortalama 4.16±.44 puan aldıkları ve kendilerini çoğunlukla yeterli değerlendirdikleri; en fazla çalışanlarını motive etme yeterlik alanında eğitime gereksinim duydukları, yeterlik düzeylerinin kişisel durum değişkenlerine göre farklılık gösterdiği belirlenmiştir.

🔖

Cite This Article

SÖKMEN, S., BAYKAL, Ü. (2010). İSTANBULDAKİ KAMU HASTANELERİNDE GÖREVLİ SERVİS SORUMLU HEMŞİRELERİNİN YÖNETİM EĞİTİMİ GEREKSİNİMLERİNİN ANALİZİ. Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Cilt: 10 - Sayı: 4, 1–11. https://ajindex.com/articles/61138

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. ……… (1983). Yataklı Tedavi Kurumları İşletme Yönetmeliği. 13.01.1983/17927 Sayılı Resmi Gazete. ……… (1990). Preparation of Nurse Managers and Nurses in General Health Management. International Council of Nurses Publication, Geneva. Akdeniz G (1997). Yönetici hemşire yetiştirme programları, bir model önerisi. Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
  2. Aksayan S (1994). TC’de Hemşirelik Personeli Görev Tanımları. Sağlık Bakanlığı Tedavi Hizmetleri Genel Müdürlüğü, Ankara.
  3. Argon G, Yürekli A (1990). Başhemşirelerin görev-yetki ve sorumluluklarına ilişkin bir çalışma. II. Ulusal Hemşirelik Kongresi Bildirileri, Ege Üniversitesi Basımevi, İzmir: 326–335.
  4. Aydoğan E (1997). Servis sorumlu hemşirelerinin servis yönetimine ilişkin görüşleri. Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
  5. Bingöl D (1998). İnsan Kaynakları Yönetimi. Beta Basım Yayım, İstanbul.
  6. Çakır Ş (1991). İşletmelerde eğitim ihtiyacının belirlenmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  7. Duffield C, Franks H (2001). The role and preparation of first line nurse managers in Australia: Where are we going and how do we get there? Journal of Nursing Management 9(2): 87-95.
  8. Edwards PA, Roemer L (1996). Are nurse managers ready for the current challenges of healthcare? Journal of Nursing Administration 26(9): 11-17.
  9. Horton-Deutsch SL, Wellman SD (2002). Christman’s principles for effective management, Journal of Nursing Administration 32(11): 596-601
  10. İçerli L (1999). Örgütlerin etkinleştirilmesinde yönetici geliştirmenin önemi ve bir uygulama. Yüksek Lisans Tezi, Niğde Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Niğde. Johnston C, Herman PK (1995). Implications for nursing administration education, Journal of Nursing Administration 25(5): 12- 13. Keleş Z (1998). Hastanelerde çalışan hemşirelerin hizmet içi eğitime yönelik düşünce, beklenti ve sorunları. Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
  11. Kıvanç M, Keskin G, Söyük S (2004). Yönetici hemşirelerin işlevlerine yönelik yapılan bir araştırma. II.Ulusal Sağlık Kuruluşları Yönetimi Kongre Kitabı, Denizli: 191-195.
  12. Özgeldi M (1992) Yöneticilerin katıldıkları eğitim programlarının etkinliğinin belirlenmesi ve bir araştırma. Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  13. Percival E, Anderson M, Lawson D (1994). Assessing beginning level competencies: the first step in co