AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: Within the limitations of this study, it can beconcluded that the addition of 3% Ti02 nanoparticles improves thesurface microhardness of the tested materials, althoughstatistically insignificant, compared to unmodified GICs andamalgomer.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Background: The aim of this study was to examine the effect ofthe addition of titanium dioxide (TiO2) nanoparticles on elementalcomposition and micro hardness of a conventional glass-ionomerand an amalgomer. Methods: A conventional glass ionomer cement (GICs) and anamalgomer were used in this study. Seventeen samples wereprepared from each material using teflon molds (8 x 2) anddetermined as the control group. Each material was then blendedwith 3 % (w/w) TiO2 nanoparticles (anatase phase, 17 nm particlesize) and seventeen samples were prepared to form experimentalgroups. Characterization of TiO2 nanoparticles, surfacemorphology evaluation and elemental composition analysis of thespecimens were performed by Scanning Electron Microscope(SEM) and Energy Distribution Spectrometry (SEM-EDS).Specimens were submitted to the Vickers micro hardness test for10 seconds at a load of 100gf. Data were analyzed with Shapiro Wilk, Kruskal-Wallis and Bonferroni post-hoc tests (p=0.05). Results: EDS mapping showed the presence of elements typicalfor (GICs) in the composition of the control and experimentalgroups and a high proportion of titanium in the composition ofexperimental groups. Micro hardness data showed a smallinsignificant increase for the experimental groups compared withthe control groups (p>0.05). While the highest meanmicrohardness value was recorded in Amalgomer (experimental)(84.34±4.33), Ionofil (control) exhibited the lowest mean microhardness value (58.62±6.90). Conclusion: Within the limitations of this study, it can beconcluded that the addition of 3% Ti02 nanoparticles improves thesurface microhardness of the tested materials, althoughstatistically insignificant, compared to unmodified GICs andamalgomer.
Özet
Amaç: Bu çalışmanın amacı, titanyum dioksit (TiO2) nanopartikülilavesinin, bir geleneksel cam-iyonomer ve bir amalgomerinelementel kompozisyonu ve mikro sertliği üzerine etkisiniincelemektir. Gereç ve Yöntemler: Bu çalışmada, bir geleneksel cam iyonomersiman ve bir amalgomer kullanıldı. Her bir materyalden teflonkalıplar (8x2) kullanılarak 17 adet disk şeklinde örnek hazırlandı vekontrol grubu olarak belirlendi. Daha sonra her bir materyal,anataz fazında, partikül büyüklüğü 17 nm olan ağırlıkça % 3oranında TiO2 nanopartiküller ile karıştırıldı. TiO2 nanopartikülihtiva eden her bir materyalden de 17 adet örnek hazırlanarakdeney grupları oluşturuldu. TiO2 nanopartiküllerininkarakterizasyonu, gruplara ait örneklerin yüzey morfolojisinindeğerlendirilmesi ve elemental kompozisyonlarının analizi,Taramalı Elektron Mikroskobu (SEM) ve Enerji DağılımSpektrometresi (SEM-EDS) ile gerçekleştirildi. Örnekler, 100 gyükte 10 sn boyunca Vickers mikro sertlik testine tabi tutuldu.Veriler, Shapiro-Wilk, Kruskal-Wallis ve Bonferroni post-hoc testleriile analiz edildi (p=0.05). Bulgular: EDS haritalaması, kontrol ve deney gruplarınınbileşiminde, geleneksel cam iyonomerler için tipik olanelementlerin varlığını ve deney gruplarının bileşiminde yüksekoranda titanium varlığı gösterdi. Mikro sertlik verileri, kontrolgrubuna kıyasla deney gruplarında istatistiksel olarak anlamsızküçük bir artış gösterdi (p>0.05). En yüksek ortalama mikro sertlikdeğeri Amalgomer'de (deney grubu) (84.34 ± 4.33) kaydedilirken,İonofil (kontrol grubu) en düşük ortalama mikro sertlik değerini(58.62 ± 6.90) gösterdi. Sonuç: Bu çalışmanın sınırları dahilinde, modifiye edilmemişGIC'lere ve amalgomere kıyasla, % 3 Ti02 nanopartikül ilavesinintest edilen materyallerin yüzey mikro sertliğini, istatistiksel olarakönemsiz olmasına rağmen, arttırdığı sonucuna varılabilir.