AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIt is important that child psychiatrists work in extensive collaboration with speech pathologists for treating developmental stuttering.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: Stuttering is a communication disorder generally characterized by involuntary disruptions in the flow of speech. Various theories have been offered to explain developmental stuttering, but its causes are not well understood. There is no known cure for developmental stuttering, though many treatment approaches help children reduce the number of dysfluencies in their speech. There is no common consensus on approaches and attitudes of professionals towards management of developmental stuttering. This nationwide survey of child psychiatrists was conducted to assess child psychiatrists views about management approaches to developmental stuttering.Method: Data obtained from 38 respondents who were the child psychiatry specialists using a specific questionnaire including items formatted as multiple- choice questions and a case scenario with a hypothetical frame. Descriptive analysis was applied to the data. Results: Of the child psychiatrists, 43.3% agreed that early developmental stuttering should be ignored. 65.7% of them preferred at least initially, a wait and see strategy. An appreciable majority of the child psychiatrists were in favor of the indirect therapy, which is aimed primarily at the parents. Sedative antihistamines and selective serotonin reuptake inhibitors were preferred frequently used as first-choice drug class (36.8% and 34.2%, respectively) while risperidone was prescribed as a first- choice drug by 15.8 percent. Most of the child psychiatrists were not familiar with anti-stuttering devices, and alternative medicine was considered as non-effective and not helpful. Discussion: Child psychiatrists show a heterogeneous picture regarding their views on therapeutic approaches in developmental stuttering. Child psychiatrists in Turkey prefer more conservative approaches. It is important that child psychiatrists work in extensive collaboration with speech pathologists for treating developmental stuttering.
Özet
Amaç: Kekemelik, genellikle konuşmanın akışında aksamaların olduğu bir iletişim bozukluğudur. Gelişimsel kekemeliğin nedenlerine yönelik birçok kuram ileri sürülmesine karşın, yeterince açıklama getirilememiştir. Gelişimsel kekemeliğin kesin tedavisi yoktur, tedavi yaklaşımlarının çoğu konuşma akıcılığındaki düzensizliklerin azaltılmasına yardımcı olmaya yöneliktir. Gelişimsel kekemeliğin tedavisine yönelik profesyonellerin yaklaşım ve tutumlarında fikir birliği yoktur. Bu çalışmada, gelişimsel kekemeliğe yönelik tedavi yaklaşımları hakkındaki ülkemizdeki çocuk psikiyatrisi uzmanlarının görüşlerinin araştırılması amaçlanmıştır.Yöntem: Veriler 38 çocuk psikiyatri uzmanına, çok seçenekli sorular ve varsayımsal çerçevede vaka senaryosu içeren anket uygulanarak elde edilmiştir. Verilere tanımlayıcı analiz uygulanmıştır.Bulgular: Çocuk psikiyatristlerinin %43.3ü okul öncesi dönemde gelişimsel kekemeliğe müdahale edilmemesi görüşündeydi. %65.7i en azından başlangıçta bekle ve gör stratejisini tercih ediyordu. Çocuk psikiyatristlerinin büyük bir kısmı, birincil olarak anne-babanın hedeşendiği dolaylı müdahale lehinde görüş bildirdi. Sedatif antihistaminikler ve seçici serotonin geri alım inhibitörleri sık olarak tercih edilen ilk seçenek ilaçlardı (sırasıyla %36.8 ve %34.2). Risperidon ise %15.8 oranında ilk seçenek olarak tercih ediliyordu. Çocuk psikiyatristlerin çoğu, akıcı konuşmayı destekleyici aygıtlara aşina değillerdi ve alternatif tıp yaklaşımlarının etkisiz oldukları görüşündeydiler.Tartışma: Gelişimsel kekemeliğin tedavi yaklaşımlarına yönelik çocuk psikiyatristlerinin görüşleri heterojen tablo sergilemektedir. Türkiyedeki çocuk psikiyatristleri daha konservatif tedavi yaklaşımlarını tercih etmektedir. Gelişimsel kekemeliğin tedavisinde çocuk psikiyatristlerinin konuşma terapistleri ile yoğun işbirliği önemlidir.