AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: Poor glycemic control may cause functional alterations of restrictive type in patients with type II DM
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: Pulmonary system is a target organ for microangiopathic damage in patients with diabetes mellitus (DM). In the present study, the relationships of pulmonary functions with glycemic control, duration of diabetes, and microangiopathic complications have been assessed in type II diabetic patients. Methods: Thirty-one type II diabetic patients with no history of either smoking or cardiopulmonary diseases were enrolled into the study. Blood tests including glycosylated hemoglobin (HbA1c) were performed. Pulmonary functions were assessed with spirometry and carbon monoxide (CO) diffusion capacity. Results: Pulmonary functions were as follows: FEV1 (%): 93.88±16.12; FVC (%): 86.48±15.76; FEV/FVC: 94.79±12.34; DL (mL/min/mm Hg): 104.13±15.00; and DLVA (mL/min/mmHg/lt): 103.26±13.00. Eleven patients (35.4%) had diabetic nephropathy, 11 patients (35.4%) had retinopathy, 10 patients (32.3%) had sensorimotor neuropathy, and 10 patients (32.3%) did not have any microangiopathic complications. After adjustment for age, gender, and body mass index, there were significant associations between HbA1c and FEV1(p=0.024; r=-0.426), FVC (p=0.009, r=-0.482), and FEV1/FVC ratio (p=0.028, r=0.415). No association was observed between HbA1c and CO diffusion capacity measurements (for all p>0.05). There was no significant relationship between the duration of diabetes and pulmonary functions (for all p>0.05). Pulmonary function tests were found similar between patients having microangiopathic complications and those without them. Conclusion: Poor glycemic control may cause functional alterations of restrictive type in patients with type II DM
Özet
Amaç: Solunum sistemi, diyabetik hastalarda mikroanjiyopatik hasar için bir hedef organdır. Bu çalışmada, tip II diyabetli hastalarda pulmoner fonksiyonların glisemik kontrol, diyabet süresi ve mikroanjiyopatik komplikasyonlar ile ilişkileri incelenmiştir. Yöntemler: Sigara içme öyküleri ve tanımlanmış kardiyopulmoner hastalığı bulunmayan 31 tip II diyabetik hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların, rutin kan tetkikleri yanında glikolize hemoglobin (HbA1c) düzeyleri ölçüldü. Solunum fonksiyonları spirometri ve karbonmonoksid difüzyon kapasitesi ölçümleri ile değerlendirildi. Bulgular: Solunum fonksiyon testlerinin sonuçları; FEV1 (%): 93,88±16,12, FVC (%): 86,48±15,76, FEV1/FVC: 94,79±12,34, DLCO (mL/min/mmHg): 104,13±15,00 ve DLVA (mL/min/mmHg/lt): 103,26±13,00 şeklinde idi. Hastalarımızın 11'inde (35,4%) diyabetik nefropati, 11'inde diyabetik retinopati (35,4%) ve 10'unda (32,3%) sensorimotor nöropati saptandı. 10 hastada (32,3%) tanımlanan mikroanjiyopatik komplikasyonların hiçbirisi yoktu. Yaş, cinsiyet ve vücut kitle indeksine göre düzenlenmiş analizde, HbA1c ile FEV1 (p=0,024, r=-0,426), FVC (p=0,009, r=-0,482) ve FEV1/FVC oranı (p=0,028, r=0,415) arasında anlamlı ilişkiler saptandı. HbA1c'nin, difüzyon kapasitesi ölçümleri ile ilişkisi gözlenmedi (hepsi için, p>0,05). Diyabetes mellitus süresi ile solunum fonksiyonları arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı (hepsi için, p>0,05). Mikroanjiyopatik komplikasyonları olan ve olmayan hastalarda solunum fonksiyonları benzerdi.Sonuç: Kötü glisemik kontrol, tip II diyabetik hastalarda restriktif tipte fonksiyonel değişikliklere yol açabilir