AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe IPAQSF walking and total physical activity scores increased in the intervention group (p
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Introduction: Lifestyle modification is the first-line treatment for the management of patients with type 2 diabetes mellitus (T2DM). Patient education and the use of technological tools that will increase compliance with the exercise program may increase physical activity in these patients. In this study, we aimed to examine the effect of pedometer-based walking intervention on clinical, diabetes-related cognitive and social factors, and quality of life outcomes in patients with T2DM. Methods: Forty patients (17 male and 23 female) were randomly divided into the intervention (n=20; 13 male and 7 female) and control (n=20; 4 male and 16 female) groups. Both groups received diabetes education program, and instant messaging and calling application were used to facilitate and increase the communication between patients and researchers. The intervention group underwent the brisk walking program (40 minute/day and 3 times/week) for 12 weeks. The outcomes included the plasma glucose, hemoglobin A1c (HbA1c), blood lipids, body mass index, International Physical Activity Questionnaire-Short Form (IPAQ-SF), Multidimensional Diabetes Questionnaire, SF-36, and daily number of steps. Results: The HbA1c level decreased significantly in the intervention group (p=0.020). No statistically significant difference was observed within and between groups in terms of the plasma glucose and lipid levels (p≥0.05). The IPAQSF walking and total physical activity scores increased in the intervention group (p
Özet
Amaç: Tip 2 diabetes mellituslu (T2DM) hastalarda yaşam tarzı değişikliği, ilk basamak tedavi seçeneğidir. Hasta eğitimi ve egzersiz programına uyumu artıracak teknolojik araçların kullanımı bu hastaların fiziksel aktivite düzeyini artırabilir. Bu çalışmada, T2DM’li hastalarda pedometre ile takip edilen yürüme müdahalesinin klinik sonuçlara, diyabetle ilişkili bilişsel ve sosyal faktörlere ve yaşam kalitesine etkisini incelemeyi amaçladık. Yöntemler: Kırk hasta (17 erkek, 23 kadın) müdahale (n=20, 13 erkek, 7 kadın) ve kontrol (n=20, 4 erkek, 16 kadın) olmak üzere rastgele iki gruba ayrıldı. Her iki gruba da başlangıçta diyabet eğitim programı verildi ve iletişimi kolaylaştırmak ve artırmak için anlık mesajlaşma ve arama uygulaması kullanıldı. Müdahale grubuna 12 hafta boyunca tempolu yürüyüş programı (40 dakika/gün ve 3 kez/hafta) uygulandı. Sonuç ölçümlerini plazma glukozu, hemoglobin A1c (HbA1c), kan lipidleri, vücut kitle indeksi, Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi-Kısa Form (IPAQ-SF), Çok Boyutlu Diyabet Anketi, SF-36 ve günlük adım sayısı oluşturdu. Bulgular: Müdahale grubunda HbA1c düzeyi anlamlı olarak azaldı (p=0,020). Plazma glukoz ve lipid düzeylerinde grup içinde ve gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu (p≥0,05). Müdahale grubunun IPAQ-SF yürüme ve toplam fiziksel aktivite puanında artış saptandı (p