SavedAdd your journal

Journals / İnfeksiyon Dergisi / 2005 / Cilt: 19 - Sayı: 3

Agents of dermatophytosis in patients admitted to the Mycology laboratory Medical Faculty Ondokuz Mayıs University

Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Mikoloji laboratuvarı'na başvuran hastalarda dermatofitoz etkenleri

Ahmet Yılmaz ÇOBAN
Asuman BİRİNCİ
Çekiş Çiğdem CİHAN
Belma DURUPINAR
Kemal BİLGİN
Pages
363–365
Publication Date
2022-10-17
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Trichopyton rubrum was found to be the most frequent dermotophyte and tinea pedis the most frequent form of dermatophytosis.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The purpose of this retrospective study was to determine the dermatophytic flora in Samsun.
📊
Key Findings & Data:Specimens from patients suspected to have dermatomycosis were studied with direct microscopy and cultural methods in the Mycology Laboratory, Medical Faculty, Ondokuz Mayıs University, between 2001 and 2004.
💡
Conclusion & Impact:Trichopyton rubrum was found to be the most frequent dermotophyte and tinea pedis the most frequent form of dermatophytosis.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2001 · 354 specimens
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The purpose of this retrospective study was to determine the dermatophytic flora in Samsun. Specimens from patients suspected to have dermatomycosis were studied with direct microscopy and cultural methods in the Mycology Laboratory, Medical Faculty, Ondokuz Mayıs University, between 2001 and 2004. Growth patterns of 354 specimens were identified as 247 (69.8%) Trichophyton rubrum, 74 (20.9%) T. mentagrophytes, 19 (5.5%) T. tonsurans, 4 (1.1%) T. violaceum, 3 (0.8%) Epidermophyton floccosum, 3 (0.8%) T. schoenleinii, 3 (0.8%) Microsporum audouinii ve 1 (0.3%,) T. verrucosum. Trichopyton rubrum was found to be the most frequent dermotophyte and tinea pedis the most frequent form of dermatophytosis.

Özet

Bu retrospektif çalışmanın amacı, Samsun bölgesindeki dermatofitik florayı saptamak idi. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Mikoloji Laboratuvari'na Ocak 2001-Ocak 2004 tarihleri arasında gönderilen dermatofitoz kuşkulu örnekler direkt mikroskobi ve kültür yöntemleri ile incelendi. Üreme görülen 354 örneğin 247'si (%69,8) Trichophyton rubrum, 74'ü (%20.9) T. mentagrophytes, 19'u (%5.5) T tonsurans, dördü (%1.1) T. violaceum, üçü (%0.8) Epidermophyton floccosum, üçü (%0.8) T. schoenleinii, üçü (%0.8) Microsporum audouinii ve biri (%0.3j T. verrucosum olarak tanımlandı. En sık rastlanan tinea türü tinea pedis, en sık izole edilen etken ise T. rubrum olarak saptandı.

🔖

Cite This Article

ÇOBAN, A. Y., BİRİNCİ, A., CİHAN, Ç. Ç., DURUPINAR, B., BİLGİN, K. (2022). Agents of dermatophytosis in patients admitted to the Mycology laboratory Medical Faculty Ondokuz Mayıs University. İnfeksiyon Dergisi, Cilt: 19 - Sayı: 3, 363–365. https://ajindex.com/articles/546491

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (17)

  1. Weitzman I, Summerbell RC. The derraatophytes. Clin Microbiol Rev 1995; 8: 240-59
  2. İnci R. Dermatofitozlarda etkenler ve epidemiyolojisi, Tümbay E, İnci R, Hilmioğlu S, Aydemir Ş, ed
  3. Ulusal Mantar Hastalıkları ve Klinik Mikoloji Kongresi, (4-6 Mayıs, 1999, İzmir) Tutanaklar"da. İzmir: Ege Üniversitesi Basımevi, 1999: 87-95
  4. Larone DH. Medically Important Fungi: A Guide to Identification. 2nd ed. Washington, DC: American. Society for Microbiology, 1993: 117-211
  5. Erturan Z. Dermatofitlerin dünyada dağılımı, 2. Ulusal Mantar Hastalıkları ve Klinik Mikoloji Simpozyumu (3-4 Haziran, Kayseri 2004) kitabında. İstanbul: Türk Mikrobiyoloji Cemiyeti, 2004: 16-22
  6. Köktürk A, Delialioğlu N, Kaya Tİ ve ark. Mersin ilinin dermatofitik florası. Türkiye Klinikleri Dermatoloji Dergisi 2002; 12: 135-9
  7. Fındık D, Mevlütoğlu İ, Kaya M, Arslan U, Yüksel A. 1994-2000 yılları arasında Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Mikoloji Laboratuvarında dermatofitoz ön tanılı olgulardan izole edilen etkenler. Adnan Menderes Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi 2001; 2: 19-22
  8. Bilgili ME, Sabuncu İ, Saraçoğlu NZ, Ürer SM, Kiraz N, Akgün Y. Kliniğimize başvuran dermatofitozlu olgulardan izole edilen dermatofit türleri. Türkiye Klinikleri Dermatoloji Dergisi 2001; 11: 185-90
  9. Saniç A, Günaydın M, Durupınar B ve ark. Samsun ve çevresinde dermatofitozlar. Mikrobiyoloji Bülteni 1996; 30: 57-63
  10. Karaaslan A, Karaaslan F, Cengiz AT. Ankara'nın Keçiören bölgesinde izole edilen dermatomikoz etkenleri. Infek Derg 1998; 12: 93-6
  11. Özel MF, Mete M, Mete Ö, Gül K, Suay A. Diyarbakır ve çevresinde dermatomikoz etkenleri. Infek Derg 1996; 10: 275-8
  12. Erbakan N. Kliniğimizin dokuz yıllık dermatophytosis durumu. VI. Ulusal Dermatoloji Kongresi (21-24 Eylül, 1876, Mersin) kitabında. Mersin: Kemal Matbaası, 1976: 123-6
  13. Chinelli PA, Sofiatti Ada A, Nunes RS, Martins JE. Dermatophyte agents in the city of Sao Paulo, from 1992 to 2002. Rev Inst Meç Trop Sao Paulo 2003; 45: 259-63
  14. Monod M, Jaccoud S, Zaugg C, Lechenne B, Baudraz F, Panizzon R. Survey of dermatophyte infections in the Lausanne area Switzerland. Dermatology 2002; 205: 201-3
  15. Svejgaard EL. Epidemiology of dermatophytes in Europe. InfJ Dermatol 1995; 34: 525-8
  16. Korstanje MJ, Staats CCG. Fungal infections in the Netherlands. Dermatology 1995; 190: 39-42
  17. Kuştimur S, El-Nahi H. Ankara'nın Balgat ve çevresindeki yerleşim bölgelerinden izole edilen dermatomikoz etkenleri. Türk Mikrobiyol Cem Derg 1