SavedAdd your journal

Journals / Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2010 / Cilt: 9 - Sayı: 17

The Hanafites in the Mihna period

Mihne sürecinde Hanefîler

Mehmet ÜMİT
Pages
101–130
Publication Date
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The nomination of the others who believe it are prevented to the post of Qâdî.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:In this article, I will first investigate the Hanafite position vis-à-vis the doctrine of the created nature of the Qur’ān (Khalq al-Qur’ān) in the period preceding the Mihna period.
📊
Key Findings & Data:Secondly, I will deal with the different positions of the Hanafite scholars with respect to this doctrine during the Mihna period.
💡
Conclusion & Impact:The nomination of the others who believe it are prevented to the post of Qâdî.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

In this article, I will first investigate the Hanafite position vis-à-vis the doctrine of the created nature of the Qur’ān (Khalq al-Qur’ān) in the period preceding the Mihna period. Secondly, I will deal with the different positions of the Hanafite scholars with respect to this doctrine during the Mihna period. The Hanafite scholars who adopted this doctrine functioned as judge during the Mihna period while the others who rejected the same doctrine were not allowed even to give fatwā. In the period of after the Mihna the Hanafite scholars who didn’t accept the createdness of the Qur’an are placed as Muslim Judge (Qâdî). The nomination of the others who believe it are prevented to the post of Qâdî.

Özet

Bu çalışmada, önce Mihne dönemine kadar Hanefilerin halku’l-Kur’ân hakkındaki görüşleri incelenmektedir. Daha sonra Mihne uygulamaları esnasında halku’l-Kur’ân konusunda birbirinden farklı düşünen Hanefilerin durumları ele alınmaktadır. Kur’ân’ın yaratılmış olduğunu kabul eden Hanefiler Mihne sürecinde kadı olarak görev aldılar. Bu anlayışı kabul etmeyenler, fetva vermekten men edildiler. Mihne sonrası dönemde ise, halku’l-Kur’ân anlayışını kabul etmeyen Hanefîler kâdî olarak görevlendirildiler. Bu anlayışı kabul eden Hanefîlerin kâdîlık görevlerine atanmaları engellendi.

🔖

Cite This Article

ÜMİT, M. (2022). The Hanafites in the Mihna period. Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 17, 101–130. https://ajindex.com/articles/537750

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (5)

  1. Abdulmecid Mahmûd, el‐İtticâhetu’l‐fıkhiyye ınde Ashâbi’l‐Hadîs fi’l‐karni’s‐sâlisi’l‐hicrî, Dâru’l Vefâ li’t‐Tıbâ’a, Kâhire 1979. Abdurrahmân b. el‐Cevzî (ö.597/1200), el‐Muntazam fî tevârîhi’l‐mülûk ve’l‐ümem, I‐X+Fihrist, tahk.: Süheyl Zekkâr, Dâru’l‐Fikr, Beyrut 1995.
  2. Abusaq, M. O., The Politics of the Mihna Under al‐Ma’mûn and his Successors, Yayımlanmamış Doktora Tezi, Edinburgh 1971.
  3. Akoğlu, Muharrem, Mihne Sürecinde Mu’tezile, İz Yayıncılık, İstanbul 2006.
  4. Aydınlı, Osman, İslâm Düşüncesinde Aklîleşme Süreci Mu’tezilenin Oluşumu ve Ebû’l‐Huzeyl Allaf, Ankara Okulu Yay., Ankara 2001.
  5. Aydınlı, Osman, ʺKur’ânʹın Yaratılmışlığı Meselesi ve Muʹtezileʹnin Tarihi Seyrindeki Yeri ‐I‐ʺ, Dini Araştırmalar, Ankara 2001, c. III, sayı: 9, ss. 45‐62. Aydınlı, Osman, ʺKur’ânʹın Yaratılmışlığı Meselesi ve Muʹtezileʹnin Tarihi Seyrindeki Yeri ‐II‐ʺ, Dini Araştırmalar, Ankara 2001, Cilt:4, sayı: 10, ss. 37‐52. Bağdâdî, Ebû Mansûr Abdulkahir b. Tâhir b. Muhammed (ö.429/1037), Mezhepler Arasındaki Farklar (el‐Fark Beyne’l‐Fırak), çev.: Ethem Ruhi Fığlalı, TDV Yay., Ankara 1991. Bağdâdî, Ebû Mansûr Abdulkahir b. Tâhir b. Muhammed (ö.429/1037), Usûlüddîn, Beyrut 1981. Belhî, Ebû Bekir Abdullâh b. Ömer b. Muhammed b. Davud, Fadâilu Belh, Farsça’ya çev.: Abdullah Muhammed b. Muhammed b. Hüseyin Hüseynî Belhî, tash.: Abdulhay Habîbî, İntişarat‐ı Bünyad‐ı Ferheng, Tahran 1350. Bernards, Monique ‐John Nawas, “The Geographic Distribution of Muslim Jurists During The First Four Centuries AH”, Islamic Law and Society, Brill 2003, vol. 10, No. 2, The Madhhab, pp. 168‐ 181. Beyhakî, Ebû Bekir Ahmed b. el‐Hüseyin b. Ali (ö.458/1066), el‐Esmâ ve’s‐sıfât, I‐II, tahk.: Imâduddîn Ahmed Haydar, Dâru’l‐Kitâbi’l‐Arabî, Beyrut 1994. Beyhakî, Ebû Bekir Ahmed b. el‐Hüseyin b. Ali (ö.458/1066), Menâkıbu’ş‐Şâfiî, I‐II, tahk.: Seyyid Ahmed Sakr, Dâru’t‐Türâs, Kâhire 1390/1970. Câhız, Ebû Amr b. Bahr (ö.255/869), Risâle fi’n‐nefyi’t‐teşbîh (Resâilu’l‐Câhız, tahk.: A.M. Harun, Beyrut, ts., c. I içinde) ss. 283‐308. Câhız, Ebû Amr b. Bahr (ö.255/869), el‐Beyân ve’t‐tebyîn, I‐IV, tahk.: Abdü’s‐Selâm Muhammed Hârûn, Kâhire 1418/1998. Ced’an, Fehmi, Mihne bahsun fî cedeliyyeti’d‐dîni ve’s‐siyasî fi’l‐İslâm, Ürdün 1989. Cürcânî, Ebû Ahmed Abdullah b. Adî (ö.365/976), el‐Kâmil fî duafâi’r‐ricâl, I‐IX, tahk.: Âdil Ahmed el‐Mevcûd‐Ali Muhammed Muavvid‐Abdulfettâh Ebu’s‐Sünne, Dâru’l‐Kütübi’l‐İlmiyye, Beyrut, ts. Dârimî, Osman b. Said, Reddü’l‐İmâm ed‐Dârimî Osman b. Said alâ Bişr el‐Merisî el‐Anîd, tsh.