SavedAdd your journal

Journals / Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2013 / Cilt: 12 - Sayı: 24

The deficient of variety and contradiction discrimnation in Qur anic exegesis

Tefsîrde tenevvü ve tezâd ihtilâfı ayrımının yetersizliği

Ferruh KAHRAMAN
Pages
85–107
Publication Date
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Finally it is pointed that the categorization is problematic and new terminology is stated.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Different interpretations in Quranic exegesis is called disagreement (ihtilâf).
📊
Key Findings & Data:In early period, disagreements were regarded as batıl and fasid; after 8th century were regarded as variety, tenevvü and contradiction, tezâd and disagreement was not totally rejected.
💡
Conclusion & Impact:Finally it is pointed that the categorization is problematic and new terminology is stated.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Different interpretations in Quranic exegesis is called disagreement (ihtilâf). It is important that the differences are called disagreement. Because the term of disagreement bears both positive and negative meaning. In tafsir tradition, acceptable and unacceptable interpretations are regarded as disagreement. If we look at the studies of Quranic disciplines, disagreements are called as invalid, fasid and null, batıl. After tabii period, reasoning and te vil developed and as a consequence the problem of tevil emerged. In early period, disagreements were regarded as batıl and fasid; after 8th century were regarded as variety, tenevvü and contradiction, tezâd and disagreement was not totally rejected. After this period, the disagreements were categorized in two categories: tenevvü and tezâd. In present study, the categories concerning disagreements studied until now are examined. Finally it is pointed that the categorization is problematic and new terminology is stated.

Özet

Tefsîrde farklılıklar ihtilâf olarak adlandırılmaktadır. Bu farklılıkların ihtilâf olarak adlandırılması çok önemlidir. Çünkü ihtilâf, hem olumlu hem de olumsuz ikili bir anlama sahiptir. Bundan dolayı tefsîrde makbul olan farklı yorumlarla makbul olmayan farklı yorumlar ihtilâf olarak adlandırılmaktadır. Tabiûn döneminden sonra rey ile tefsîr artmış ve bunun bir sonucu olarak tevîl problemi ortaya çıkmıştır. Tevîl probleminin sonucunda da ilk dönem ihtilâfları, daha çok batıl ve fasid tevîller şeklinde, hicrî sekizinci yüzyıldan itibaren de tenevvü ve tezâd kavramlarıyla ifade edilir olmuş ve ihtilâf tümüyle reddedilmemiştir. Bu makalede, şimdiye kadar ihtilâf üzerine yapılmış tasnifler değerlendirilmiş, özellikle tenevvü ve tezâd ayrımın yetersiz olmasından dolayı bunun yerine daha açık ve kapsamlı terimler bulunmaya çalışılmıştır.

🔖

Cite This Article

KAHRAMAN, F. (2022). The deficient of variety and contradiction discrimnation in Qur anic exegesis. Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 12 - Sayı: 24, 85–107. https://ajindex.com/articles/537704

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Âlûsî, Mahmûd b. Abdillâh, Rûhu’l-meânî, Dâru’l-fikr, Beyrut 1997.
  2. Akk, Abdurrahman b. Halid, Usûlü’-tefsîr ve kavâidühü, Dâru’n-nehâis, Beyrut 1986.
  3. Aydın, Muhammed, “Âyetleri Yorumlamada Düşülen Hatalar Üzerine Bir İnceleme”, Sakarya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Adapazarı 2001, sayı: 4 Bahrânî, Seyyid Hâşim, el-Burhân fî tefsîri’l-Kur’ân, thk. Müessesetü bi‘set, Tahran 1416. Bilmen, Ömer Nasuhî, Büyük Tefsîr Tarihi ve Tabakâtü’l-Müfessirîn, Bilmen Yay., İstanbul 1973.
  4. Candan, Abdülcelil, Kur’ân Tefsîrinde Sapma ve Nedenleri, Denge Yayınları, İstanbul 2000. Cessâs, Ebû Bekir Ahmed b. Ali Râzî, Muhtasaru ihtilâfi’l-ulemâ li’t-Tahâvî, neşr.: Abdullah Nezir Ahmed, Dâru’l-beşâiri’l-İslâmiyye, Beyrut 1995.
  5. Cevdet Bey, Tefsîr Tarihi, Talebe Cemiyeti Neşriyatı, İstanbul, ts. Çakan, İsmail L., Hadislerde Görülen İhtilaflar ve Çözüm Yolları, İslâmi İlimler Vakfı Neşriyatı, İstanbul 1982.
  6. Dereli, Muhammed Vehbî, Tefsîrde Yanılgı Sebepleri ve Bunlardan Korunma Yolları, Fecr Yay., Ankara 2009. Dihlevî, Şah Veliyyullah, el-İnsâf fî beyâni sebebi’l-ihtilâf, neşr.: Abdulfettâh Ebû Ğudde, Dâru’n- nefâis, Beyrut 1997. Ebû Muhammed Sehl b. Abdullah Sehl et-Tüsteri, Tefsîrü’t-Tüsteri, Muhammed Basil Uyun es- Sud, el-Heyetü’l-ammetü’l-Mısriyye li’l-kitab, Mısır 1908.
  7. Elmalılı, Muhammed Hamdi, Hak Dini Kur’ân Dili, Azim Dağıtım, İstanbul, ts. Eren, Şadi, “Kur’ân’ın Bütünlüğü ve Tefsîrde Tenevvü İhtilâfı” EKEV, Erzurum Kültür Vakfı Yay., Erzurum 1998, c. 1, sayı: 2. Fehd er-Rûmî, Usûlü’t-tefsîr ve menâhicühü, Mektebetü’t-tevbe, Riyâd 1993. Feyrûzâbâdî, Mecduddin Muhammed b. Ya’kub, el-Kamûsu’l-muhît, Müessesetü’r-risâle, Beyrut 1987. Feyrûzâbâdî, Mecmuddin Muhammed b. Ya’kub, Basâiru zevi’t-temyîz, el-Mektebetü’l-ilmiyye, Beyrut, ts. Füneysân, Suud İbn Abdillah, İhtilâfü’l-müfessirin esbâbühü ve âsârühü, Dâru İşbiliye, Riyad 1997.
  8. Hayreddin Karaman ve diğerleri, Kur’ân Yolu, DİB Yay., Ankara 2007. Hûrî, Abdülilâh Hûrî, Esbâbü ihtilâfi’l-müfessirîn, fî tefsîri âyâti’lahkâm, Kahire Üniv. Dâru’l-ulûm, Ahmed Yûsuf Süleyman Dan, Kahire 2001.
  9. İbn Atiyye, Ebû Muhammed Abdulhak, el-Muharraru'l-vecîz fi tefsîrfl-Kitâbi'l-Azîz, Katar 1977. İbn Cüzeyy el-Kelbî, et-Teshîl li ulûmi’t-tenzîl, Dâru’l-kütübi’l-hâdise, Kahire 1973. İbn Kesîr, Ebu’l-Fidâ İsmail b. Ömer, Tefsîru’l-Kur’âni’l-Azîm, Müessetü’l-kütübi’s-sekâfiyye, Beyrut 1993.
  10. İbn Kuteybe, Ebû Muhammed, Te’vîlü muhtelifi’l-hadîs, tahk.: Abdülkadir Atâ), Müessetü kütü- bi’s-sekâfiyye, Beyrut 1998. İbn Manzûr, Ebulfadl, Li