Journals / Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2018 / Cilt: 17 - Sayı: 34

Sahābah and Tābieen's Attitude about Muṣḥaf

SAHABE ve TÂBİÎNİN MUṢḤAFLA İLGİLİ TUTUMU

Pages
299–324
Publication Date
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

With this side, it has a feature to lighten the roots of the relationship between Muslims and the muṣḥaf.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Holy Qur’ān, the most basic source of Islamic religion, is a divine call in order to meet mankind with truth.
📊
Key Findings & Data:In a very short time, people had written or had it written their own copy and so the number of the copies increased rapidly.
💡
Conclusion & Impact:With this side, it has a feature to lighten the roots of the relationship between Muslims and the muṣḥaf.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Holy Qur’ān, the most basic source of Islamic religion, is a divine call in order to meet mankind with truth. The Prophet, who had written from the very first moment when verses started to given, didn’t leave a single verse to be written when He died in Madinah. Being collected in a single copy in the era of Khalif Ebubekir, Qur’ān was sent to different places after being copied in the era of Khalif Osman. In a very short time, people had written or had it written their own copy and so the number of the copies increased rapidly. This process in sahābah and tābieen era is basically an important stage that shapes how the relationship between Muslim and muṣḥaf should or is. In this article, the relationship between sahābah and tābieen and the copy is discussed and hearsays about this topic are thoroughly evaluated by putting them together. Together with defining this relationship, what Qur’ān perception was in minds of those who lived that era is put forward. With this side, it has a feature to lighten the roots of the relationship between Muslims and the muṣḥaf.

Özet

İslam dinin en temel kaynağı Kur'ân-ı Kerîm, insanı hakikatle buluşturmak üzere indirilmişilahî bir çağrıdır. Mekke'de inmeye başladığı ilk andan itibaren gelen tüm vahiyleri yazdırmışolan Hz. Peygamber, Medine'de vefat ettiğinde, geride kayda geçirilmemiş bir âyetbırakmamıştır. Halife Hz. Ebûbekir döneminde bir muṣḥafta toplanan Kur'ân-ı Kerîm, Hz.Osman döneminde çoğaltılarak Müslümanların yaşadığı çeşitli beldelere gönderilmiştir. Çokkısa bir zaman dilimi içerisinde insanlar kendilerine ait bir muṣḥaf yazmış veya yazdırmış veböylece muṣḥafların sayısı hızla artmıştır. Sahabe ve tâbiîn dönemine denk düşen bu süreç, özüitibariyle bir Müslümanın muṣḥafla olan ilişkisinin nasıl olduğunun veya olması gerektiğininşekillendiği önemli bir merhaledir. Bu makalede sahabe ve tâbiînin muṣḥafla olan ilişkileri elealınmış ve konu ilgili rivayetler bir araya getirilmek suretiyle etraflıca değerlendirilmiştir. Sözkonusu ilişkilerin tespit edilmesi ile birlikte o dönemi yaşayan insanların zihninde Kur'ânalgısının ne olduğunu açık bir şekilde ortaya koymuştur. Bu yönüyle konu, günümüzMüslümanlarının muṣḥafla olan ilişkilerinin köklerine ışık tutacak bir özelliğe sahiptir.

🔖

Cite This Article

ŞAHİN, İ. (2022). Sahābah and Tābieen's Attitude about Muṣḥaf. Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 17 - Sayı: 34, 299–324. https://ajindex.com/articles/537576

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (6)

  1. Abdurrezzâḳ b. el-Hümmâm, Ebûbekir. el-Muṣannaf. thk. Habîbu'r-Rahmân el-A'zamî. Beyrut: Mektebetü'l-İslâmî, 1403. Akpınar, Ali. "Muṣḥafa Abdestsiz Dokunma Meselesi". Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 5/1 (2001): 81-109. Beyḥaḳî, Ebûbekir Ahmed b. Hüseyin. es-Sünenü'l-kübrâ. b.y.: Dâru'l-Fikr, ts. Dânî, Osman b. Said b. Osman. el-Muḳnî fî resmi mesâḥifi'l-emsâr. thk. Muhammed es-Sâdık Kamḥâvî. Kahire: Mektebetü'l-Külliyâti'l-Ezheriyye, ts. Dânî Osman b. Saîd b. Osman. el-Muḥkem fî nuḳati'l-Mesâḥif. thk. İzzet Hasen. Dımeşk: Dâru'l- Fikr, 1407. Dârimî. Ebû Muhammed Abdullah bin Abdurrahman. es-Sünen. Thk. Hüseyin Selim Esed. By.: Dâru’l-Muğnî, 1412. Derman, Çiçek. "Tarihimizde Muṣḥafların Bezenmesi". Diyanet İlmi Dergi 46/4 (2010): 137- 144. Ebû Osman, Saîd b. Mensur. et-Tefsîr min süneni Saîd bin Mensûr. thk. Sa'd b. Abdullah b. Abdulazîz. b.y.: Dâru's-Semîî, 1417. Ebû Ubeyd, Ḳâsım bin Sellâm. Fażâilu'l-Kur'ân v e m eâlimuhû ve âdâbuh. thk. Ahmed bin Abdulvâhid el-Hayyâtî. Magrib: Matbuatu Fażâle, 1415. Elik, Hasan. "Muṣḥaf’a Abdestsiz Dokunup-Dokunulmayacağı Problemi". İlmi Araştırmalar Dergisi 1/6 (1998): 48-78.
  2. Gördük, Yunus Emre. ‚İmam Muṣḥaf‛ın Hangi Muṣḥaf Olduğuna Dâir Kronolojik Bir Tetkik, Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 8/17 (Ekim 2016): 16-37.
  3. Hamidullah, Muhammed. Kur'ân-ı Kerîm Tarihi. Çev. Salih Tuğ. İstanbul: MÜİFAV. Yayınları, 1993.
  4. Hitti, Philip K. Siyasi ve Kültürel İslam Tarihi. Çev. Salih Tuğ. İstanbul: MÜİFV. Yayınları, 1995.
  5. Hocaoğlu, Mustafa. "Adetli Kadının Muṣḥaf’a Dokunması ve Okuması". Güncel Dini Meseleler İstişare Toplantısı-V-İbadetler ve Aile Hayatı ile İlgili Bazı Meseleler. Afyonkarahisar: (2012) 329-345.
  6. İbn Abidin, Seyyid Muhammed Emin bin Ömer. Reddü’l-muhtâr. Kahire: y.y., 1966. İbnü'l-Cevzî, Ebû ʿAbdurrahman b. Ebi'l-Hasen. Ṣaffetü's-ṣaffe. Beyrut: y.y., 1399. İbnü'l Cezerî, Ebu'l-Hayr Muhammed b. Muhammed. Gâyetü'n-nihâye. Beyrut: y.y., 1400. İbn Ebî Şeybe, Ebûbekir b. Abdullah b. Muhammed. el-Kitâbu'l-muṣannaf fi'l-ehâdîsi ve'l-asâr. thk. Kemal Yusuf el-Hût. Riyad: Mektebetü'r-Rüşd, 1409. İbn Ebî Şeybe, Ebûbekir b. Abdullah b. Muhammed. el-Edeb li Ebî Şeybe. thk. Muhammed Rıza el-Kahvecî. Lübnan: Dâru'l-Beşşâru'l-İslâmiyye, 1420. İbnü'l-Farîs, Muhammed b. Eyyûb. Fażâilu'l-Kur'ân vemâ ünzile mine'l-Kur'ân. thk. Gazvetü Bedîr. Dımeşk: Dâru'l-Fikr, 1408. İbn Kesîr, Ebu'l-Fidâ İsmail b Ömer. Tefsîru'l-Kur'âni'l-ʿ Azîm. thk. Sami bin Muhammed Sellâme. b.y.: Dâru't-Tayyibe, 1420. İbn Sâd, Ebû