Journals / Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi / 2011 / Cilt: 0 - Sayı: 14

Two military terms belonging to Anatolian Seljukids period: “lashkar-i qadim” and “lashkar-i hadith”

Türkiye Selçukluları dönemine ait iki Askerî Istılah: “leşker-i kadim” ve “leşker-i hadis” tabirleri üzerine

Pages
137–147
Publication Date
2022-10-17
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

After examining records where both of the terms exist, it is understood that “lashkar-i qadim” was only used for iqta troops and “lashkar-i hadith” was only used for mercenaries, so the two terms “lashkar-i qadim” and “lashkar-i hadith” can not be considered as part of the general classification in the army of Anatolian Seljukids.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The terms “lashkar-i qadim” and “lashkar-i hadith” can be found in one of the main sources of the history of Anatolian Seljukids, that was “al-Awamir al-Alaiya fi al-Umur al Alaiya”.
📊
Key Findings & Data:Some writers have suggested that these terms are part of the general classification in the army of Anatolian Seljukids; “lashkar-i qadim” indicates the standing army and “lashkar-i hadith” indicates the auxiliary forces.
💡
Conclusion & Impact:After examining records where both of the terms exist, it is understood that “lashkar-i qadim” was only used for iqta troops and “lashkar-i hadith” was only used for mercenaries, so the two terms “lashkar-i qadim” and “lashkar-i hadith” can not be considered as part of the general classification in the army of Anatolian Seljukids.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The terms “lashkar-i qadim” and “lashkar-i hadith” can be found in one of the main sources of the history of Anatolian Seljukids, that was “al-Awamir al-Alaiya fi al-Umur al Alaiya”. Some writers have suggested that these terms are part of the general classification in the army of Anatolian Seljukids; “lashkar-i qadim” indicates the standing army and “lashkar-i hadith” indicates the auxiliary forces. After examining records where both of the terms exist, it is understood that “lashkar-i qadim” was only used for iqta troops and “lashkar-i hadith” was only used for mercenaries, so the two terms “lashkar-i qadim” and “lashkar-i hadith” can not be considered as part of the general classification in the army of Anatolian Seljukids.

Özet

“Leşker-i kadim” ve “leşker-i hadis” tabirlerine, Türkiye Selçuklu tarihinin temel kaynaklarından biri olan el-Evâmirü‟l-„Alâ‟iyye fi‟l-Umûri‟l-„Alâ‟iyye adlı eserde rastlanır. Bazı yazarlar, bu tabirlerin Türkiye Selçuklu ordusundaki genel bir tasnife işaret ettiğini, “leşker-i kadim”in daimî orduyu, “leşker-i hadis”in ise yardımcı kuvvetleri ifade ettiğini ileri sürmüşlerdir. Ancak her iki tabirin geçtiği kayıtlar incelendiğinde “leşker-i kadim”in sadece ıktâ„ askerleri, “leşker-i hadis”in ise ücretli askerler için kullanıldığı, dolayısıyla “leşker-i kadim” ve “leşker-i hadis” ayrımının genel bir tasnife işaret etmediği anlaşılmaktadır.

🔖

Cite This Article

GÖKSU, E. (2022). Two military terms belonging to Anatolian Seljukids period: “lashkar-i qadim” and “lashkar-i hadith”. Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 14, 137–147. https://ajindex.com/articles/533736

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Aksarayî (Kerîmüd-dîn Mahmud Aksarayî) (1999). Müsâmeretü‟l-Ahbâr (Osman Turan, Neşr.). Ankara: TTK Yayınları. Anonim Selçuknâme (Târîh-i Âl-i Selçûk der Anadolu). (1952). Anadolu Selçukluları Devleti Tarihi III (. F. N. Uzluk, Neşr. ve Çev.). Ankara.
  2. Bal, M. S. (2006). Türkiye Selçuklu Devletine Hükümdarlık yapan Vezir; Şemsü‟d-dîn Isfahân. SÜ Türkiyat Araştırmaları Dergisi, 19, 265-394.
  3. Bombaci, A. (1978). The Army of the Saljuqs of Rum. Annali, 38/4, 343-369.
  4. Brosset, M.F. (2003). Gürcistan Tarihi (Eski Çağlardan 1212 Yılına Kadar) (Hrand D. Andreasyan, Çev.). Erdoğan Merçil (Notlarla Yay.Haz.), Ankara:
  5. TTK Yayınları.
  6. Cahen, C. (1979). Osmanlılardan Önce Anadolu‟da Türkler (Y. Moran, Çev.). İstanbul.
  7. Cahen, C. (1955-1956). Selçukî Devletleri Feodal Devletler mi idi? (L. Güçer, Çev.). İÜ İktisat Fakültesi Mecmuası, XVII/1-4, (Ekim 1955-Temmuz 1956), 348-358.
  8. Çetin, A. (2002). Memlûk Devletinde Askerî Teşkilât. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara. el-Hoyî (Hasan b. „Abdi‟l-Mü‟min el-Hoyî) (1963). Rüsûmu‟r-Resâ‟il ve Nücûmü'l-Fezâ‟il. A. S. Erzi (Tashîh ve İhtimâm), Ankara: AÜİF Yayınları. el-Hüseynî (Sadru‟d-dîn Ebu‟l-Hasan Ali İbn Nâsır Ali el-Hüseynî) (1999). Ahbârü‟d-Devleti‟s-Selçûkiyye (N. Lügal, Türkçe terc.). Ankara: TTK Yayınları. el-Kalkaşandî (Ahmed b. Ali el-Kalkaşandî) (1988). Subhu‟l-A„şâ fi Sınâ„ati‟l-İnşâ VII. (Muhammed Hüseyin Şemsüd-dîn, Tahkîk). Beyrut. en-Nesevî (Şıhabü‟d-dîn Ahmed en-Nesevî) (1934). Sîretu Sultan Celâlü‟d-dîn Mengübirtî (N. Asım, Türkçe terc.). İstanbul. en-Nüveyrî (Şıhabü‟d-dîn Ahmed bin Abdü‟l-vahhâb en-Nüveyrî) (1405/1985). Nihâyetü‟l-Ereb fî Fünûni‟l-Edeb, XXVI, (M. Fevzî el-Antîl, Tahkîk). Kahire. Ferheng-i Fârisî-i „Amîd. (1369). I, (Haz. Hasan „Amîd), Tahran. Göksu, E. (2010). Türkiye Selçuklularında Ordu. Ankara:
  9. TTK Yayınları.
  10. Göksu, E. (2009). Türkiye Selçuklularında Iktâ. S.Ü. Türkiyat Araştırmaları Dergisi, 26, 137-154. Hasan Enverî (2535). Istılâhât-ı Dîvânî Devre-i Gaznevî ve Selçûkî. Tahran. İbn Bîbî (el-Hüseyin b. Muhammed b Ali el-Caferî er-Rugedî). (1956). el-Evâmirü‟l-„Alâ‟iye fi‟l-Umûri‟l-„Alâ‟iye. Tıpkı Basım, Adnan Sadık Erzi (Önsöz ve Yay. Haz.), Ankara: TTK Yayınları. İbn Bîbî (el-Hüseyin b. Muhammed b Ali el-Caferî er-Rugedî) (1996). el-Evâmirü‟l-„Alâ‟iye fi‟l-Umûri‟l-„Alâ‟iye (M. Öztürk, Türkçe terc.). I-II, Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları. İbnü‟l-Esîr (Muhammed b. Muhammed Abdu‟l-vâhid eş-Şeybânî İbnü‟l-Esîr) (1987). el-Kâmil fi‟t-Târîh (el-Kâmil