AI Summary & Key Takeaways
AI InsightHowever, this article does not take this alliance as taken-for-granted, but problematize it as a process of negotiation, in which Circassian immigrants also had a certain degree of agency vis-à-vis the state authority.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Within the context of the Ottoman irregular warfare experience in the Russo-Ottoman War of 1877-1878, this article focuses on the issue of Circassian immigrants voluntary military service in the Ottoman army. This voluntary service shaped a specific relationship between Circassian immigrants and the Ottoman state, and this article aims to analyze the military and social dimensions of this relationship in a synthetic way. The article investigates why and how Circassian volunteers were employed as auxiliary troops in the Ottoman army and what sorts of roles they undertook during the war. The issue of voluntary military service is situated within a framework of an alliance that began to shape between Circassian immigrants and the Ottoman state during the war. On the one hand, the state sought possible ways of using this potentially anti-Russian population for military purposes, and, on the other hand, Circassians themselves regarded their voluntary support to the Ottoman army as a catalyst of their integration into their new homeland, a means of increasing their social status, and a promoter of their dialogue with the Ottoman state. However, this article does not take this alliance as taken-for-granted, but problematize it as a process of negotiation, in which Circassian immigrants also had a certain degree of agency vis-à-vis the state authority.
Özet
Bu makalede, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşındaki Osmanlı gayrinizami harp tecrübesi bağlamında, Çerkez muhacirlerin gönüllü askerlik hizmeti üzerinden Osmanlı devletiyle girdikleri ilişkinin askeri ve sosyal boyutları bir arada incelenmektedir. Çerkez muhacirlerin Osmanlı ordusunda gayrinizami destek birlikleri (asakir-i muavine) olarak nasıl kullanıldığı ve ne tür roller üstlendikleri mercek altına yatırılmaktadır. Savaşın Tuna ve Kafkas cephelerinde nasıl bir askeri işgücü ihtiyacı ortaya çıkardığı analiz edilmekte, Çerkez gönüllülerin bu ihtiyaca ne tür bir cevap verdiği irdelenmektedir. Makale Çerkez muhacirlerin gönüllü askerlik hizmetini, devletle muhacirler arasında şekillenen bir ittifak çerçevesi içerisine yerleştirerek ele almaktadır. Bir yanda devlet, Rusya karşıtı bu insangücünden faydalanma yolları ararken, diğer yanda Çerkezler, Osmanlı savaş organizasyonuna verecekleri desteği, yeni yurtlarına yerleşmelerini kolaylaştıracak, sosyal statülerini yükseltecek ve devletle bir siyasi ittifaka girmelerini sağlayacak kestirme bir yol olarak görüyordu. Öte yandan, makalede bu ittifaka verili bir durum olarak değil, devletle muhacirler arasında, savaş tecrübesi içerisinde şekillenen ve devam eden bir müzakere süreci olarak yaklaşılmaktadır. Ayrıca, Çerkez muhacirler bu müzakere sürecinde pasif aktörler değillerdi; belli bir faillik ortaya koyarak devlete karşı beklentilerini ve tepkilerini dile getirme yolları aramışlardı.