Journals / Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi / 2021 / Cilt: 24 - Sayı: 2

PEDİATRİC PATİENTS FROM A HEALTH COMMUNİCATİON PERSPECTİVE

SAĞLIK HİZMETİ SUNUMUNDA ÇOCUK HASTALARLA İLETİŞİM

Pages
415–434
Publication Date
2022-10-17
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In order to reduce these negative feelings on both sides, correct communication should be established, adequate and accurate information should be given to both sides and support the sick person and his/her family with good communication.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:A lot of work falls on health professionals in communicating with the patient.
📊
Key Findings & Data:Especially in communication with child patients, it is necessary to be more careful and sensitive than in adult patients.
💡
Conclusion & Impact:In order to reduce these negative feelings on both sides, correct communication should be established, adequate and accurate information should be given to both sides and support the sick person and his/her family with good communication.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Çocuk Hasta · Hekim-Çocuk İletişimi · Sağlık İletişimi

Abstract

A lot of work falls on health professionals in communicating with the patient. Especially in communication with child patients, it is necessary to be more careful and sensitive than in adult patients. Communication with child patients and their families, which can be considered among groups requiring special attention in the provision of Health Services, is very important. Parents whose child is sick feel anxiety and anxiety, sometimes they can get into complex emotions such as nerves, sadness, self-blame and need support. In the same way, children may have negative feelings and thoughts, such as fear of hospitals, a feeling that their body will be damaged, and a flurry of separation from their parents when they are sick. In order to reduce these negative feelings on both sides, correct communication should be established, adequate and accurate information should be given to both sides and support the sick person and his/her family with good communication.

Özet

Hastayla kurulan iletişimde sağlık çalışanlarına çok büyük iş düşmektedir. Özellikle çocuk hastalarla kurulan iletişimde yetişkin hastalardakinden daha dikkatli ve hassas olunması gerekmektedir. Çünkü bu hastalar yaş gruplarına göre çeşitli davranış kalıpları ve iletişim tarzına daha açıktırlar. Ayrıca bu hastalarla iletişim kurabilmek zaman gerektiğinden ya da ailenin kültürel olarak çocuğa söz hakkı tanımamasından kaynaklı olarak çocuk hastaya söz hakkı verilmemesi tehlikesi oluşabilmektedir. Çocuk hastaya söz hakkı verilmeyen, kendisinin bir birey gibi hissettirilmediği tedavi süreci mutlak surette eksik kalacaktır. Sağlık hizmeti sunumunda özel ilgi gerektiren çocuk hastaların tedavi sürecinde aile-çocuk-sağlık çalışanı üçgeninde gerçekleştirilecek iletişim oldukça önem arz etmektedir. Çocuğu hastalanan ebeveynler endişe ve kaygı hissetmekte, kimi zaman sinir, üzüntü, kendini suçlama gibi karmaşık duygulara girebilmekte ve desteğe ihtiyaç duyabilmektedir. Aynı şekilde çocuklarda da hastane korkusu, bedenine zarar verilecek duygusu, ebeveynlerinden ayrılma telaşı gibi olumsuz duygu ve düşünceler oluşabilmektedir. İki tarafta da bu olumsuz duyguların azaltılabilmesi için doğru iletişim kurulmalı, yeterli ve doğru bilgilendirme ile hastaya ve ailesine destek olunmalı, çocukların yaş gruplarına göre iletişim tarzları tercih edilmelidir. Sağlık kuruluşlarının (özellikle çocuklara bakım veren birimlerin) hem sistemsel hem de dizayn bağlamında çocuk hastaların gereksinimine cevap verecek şekilde planlanması gerekmektedir.

🔖

Cite This Article

ALKAN, A., ÖZYILDIZ, K. H. (2022). PEDİATRİC PATİENTS FROM A HEALTH COMMUNİCATİON PERSPECTİVE. Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi, Cilt: 24 - Sayı: 2, 415–434. https://ajindex.com/articles/530910

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. Acun, S. & Erten, B. G. (1999). Çocuk gelişimi. İstanbul:
  2. Esin Yayınevi.
  3. Altay, N. C. (2008). Çocuklarda ameliyat öncesi hazırlık. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Hemşirelik Dergisi, 15(2), 68-76.
  4. Altınköprü, T. (2018). Çocuk psikolojisi. Ankara: Hayat Yayıncılık. Altıntaş T. T. & Bıçakçı, M. Y. (2019). Çocukların hastane yaşantısına hazırlanması ve hastaneye hazırlayıcı eğitim’’, içinde A. Bütün Ayhan. (Ed.), Hasta çocukların gelişimi ve eğitimi (ss. 80-109), Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
  5. Aral, N., & Keskin, A. D. (2019). Hastanede oyun ve oyun odaları. İçinde bütün Ayhan, A. (Ed.), hasta çocukların gelişimi ve eğitimi, (1. Baskı., ss. 138-159). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi.
  6. Atilla, G., Oksay, A. & Erdem, R. (2012). Hekim-hasta iletişimi üzerine nitel bir ön çalışma. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 11(43), 23-37.
  7. Bakırcıoğlu, R. (2015). Çocuk ve ergenlerde ruh sağlığı. Ankara:
  8. Anı Yayıncılık. Balint, M. (1955). The doctor, his patient, and the ilness. The Lancet, 265(6866), 683-688.
  9. Benson, B. J. (2014). Domain of competence: interpersonal and communication skills. Acad Pediart, 14(2), 55-65.
  10. Beyazıt, U. & Ayhan Bütün, A. (2019). Hasta çocukların ruhsal özellikleri ve hasta çocuğa yaklaşım, içinde A. Bütün Ayhan. (Ed.), Hasta çocukların gelişimi ve eğitimi (ss. 58-78), Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
  11. Beytut, Ş., Bolışık, B., Solak, U., & Seyfioğlu, U. (2009). Çocuklarda hastaneye yatma etkilerinin projektif yöntem olan resim çizme yoluyla incelenmesi. Maltepe Üniversitesi Hemşirelik Bilim ve Sanatı Dergisi, 2(3), 35-44.
  12. Bilmez, B., Tarkoçin, S., & Kaçmaz, C. (2019). Hastane çalışanı çocuk gelişimcilerin hastanelerde bulunan oyun odaları hakkındaki görüşlerinin incelenmesi, Adıyaman Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 5(1), 1177-1190.
  13. Boss, R. D., Hirschfeld, R. S., Silvana, B., Emily, J., & Arnold, R. M. (2020). Pediatric chronic critical illness: training teams to address the communication challenges of patients with repeated and prolonged hospitalizations. Journal of Pain and Symptom Management, 60(5), 959-967.
  14. Boztepe, H. (2009). Pediatri hemşireliğinde aile merkezli bakım. Turkiye Klinikleri J Nurs., 1(2), 88-93.
  15. Börekci, İ. C. (2020). Çocuklarda hastalık ve ölüm, içinde B. O. Dursun. (Ed.), Çocuk Psikolojisi ve Ruh Sağlığı (ss. 272-290), Erzurum: Atatürk Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayını. Bulduklu, Y. (2015). Sağlık kurumlarında iletişim, içinde E. Yüksel (Ed.), Sağlık hizmetle