Journals / ADALYA / 2015 /

Revaluation of Kabalis Burial Customs in the Light of New Findings in Manca and Hasanpaşa

Manca ve Hasanpaşa’daki Yeni Bulgular Işığında Kabalis Ölü Gömme Geleneklerinin Yeniden Değerlendirilmesi

Journal
ADALYA
Pages
69–100
Publication Date
2015-06-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The Lydo-Persian burial tradition of tumuli of the Lydian type as well as tumuli built by piling up stones are seen only in Kabalis and Milyas, and attested widely together with archaeological data indicating their use in the 7th-5th centuries B.C.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The region in north-west Pisidia bounded by Milyas and Lycia to the south, Caria to the west, and Phrygia to the north was known as Kabalis in the Iron Age but came to be called Kibyratis in the Hellenistic and Roman periods as Kibyra gained in power.
📊
Key Findings & Data:Archaeological surveys have increased in the recent years and concentrated on the culture and archaeology of the Iron Age.
💡
Conclusion & Impact:The Lydo-Persian burial tradition of tumuli of the Lydian type as well as tumuli built by piling up stones are seen only in Kabalis and Milyas, and attested widely together with archaeological data indicating their use in the 7th-5th centuries B.C.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The region in north-west Pisidia bounded by Milyas and Lycia to the south, Caria to the west, and Phrygia to the north was known as Kabalis in the Iron Age but came to be called Kibyratis in the Hellenistic and Roman periods as Kibyra gained in power. Archaeological surveys have increased in the recent years and concentrated on the culture and archaeology of the Iron Age. The accounts of Herodotus and Strabo mention the Kabal peoples of Lydian origin who came to the region and built a dominant culture. Ancient accounts are verified with archaeological evidence collected especially from the Uylupınar early Kibyra , Manca, Hasanpaşa and Tavşancıl settlements and höyüks. The Lydo-Persian burial tradition of tumuli of the Lydian type as well as tumuli built by piling up stones are seen only in Kabalis and Milyas, and attested widely together with archaeological data indicating their use in the 7th-5th centuries B.C.

Özet

Demir Çağı’nda Kabalis olarak anılan, ardından Hellenistik ve Roma Dönemi’nde, Kibyra kentinin güçlenmesiyle birlikte Kibyratis olarak adlandırılan bölge, Pisidia Bölgesi’nin kuzeybatısında, güneyde Milyas ile Lykia, batıda Karia ve kuzeyde Phrygia ile çevrelenmiş olsa da, kesin olarak sınırlarını tam olarak tespit edebilmek oldukça zordur Res. 1 . Kibyratis Bölgesi’nin ise, Hellenistik Dönem’de kurulan Kibyra merkezli tetrapolis içerisine dahil olan, Balbura, Bubon ve Oinoanda’yı da kapsadığı söylenebilinir. Hall ve Milner, Kibyra teritoryumu hakkında arkeolojik ve epigrafik verilerden ziyade, coğrafi olarak bir sınır çizer. Buna göre; batıda Tefenni Ovası’nda Lysis Irmağı Eren Çayı ; kuzeyde Acıpayam, güneydoğu sınırını ise Söğüt Gölü Karalitis olarak tanımlar1. Ancak, bu sınırlar Hellenistik Dönem ve sonrasında Kibyratis için geçerlidir. Kabalis Bölgesi’nin Demir Çağ’daki yayılım alanı tamamen farklı bir değerlendirme gerektirir.

🔖

Cite This Article

DÖKÜ, F. E. (2015). Revaluation of Kabalis Burial Customs in the Light of New Findings in Manca and Hasanpaşa. ADALYA, 69–100. https://ajindex.com/articles/52148

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (5)

  1. Herodotos Herodotos, Herodot Tarihi. M. Ökmen (çev.) (1991).
  2. Strabon Strabon, Geographika. A. Pekman (çev.) (2000).
  3. Arrian Arrian, İskender’in Seferleri. M. Mete (çev.) (2005). Borchhardt vd. 1988 J. Borchhardt v.d., “Die Felsgräber des Tebursseli und des Pizzi in der Nekropole II von Limyra”, ÖJh 58, 1988, 73-154. Borchhardt vd. 1988 J. Borchhardt v.d., “Die Felsgräber des Tebursseli und des Pizzi in der Nekropole II von Limyra”, ÖJh 58, 1988, 73-154. Butler 1922
  4. H. C. Butler, Sardis Vol. I. The Excavations Part 1: 1910-1914 (1922). Coulton 2012
  5. J. J. Coulton, Balboura survey: detailed studies and catalogues (2012). Corsten 2005 Th. Corsten, “Kibyratis in Antiquity”, Anatolian Archaeology 11, 2005, 27-28. Cortsten – Hülden 2011 Th. Corsten – O. Hülden, “Kibyratis Araştırmaları 2010”, Anmed 9, 2011, 180-183. Corsten – Hülden 2012a Th. Corsten – O. Hülden, “Kibyratis Araştırmaları” Adalya 10, 174-177. Corsten – Hülden 2012b Th. Corsten – O. Hülden, “Zwischen den Kulturen, Feldforschungen in den Kibyratis, Vorbericht zu den Kampagnen 2008-2011”, IstMitt 62, 2012, 7-115. Çankaya 2014 A. Çankaya, “Bademli-Yuvalak Tümülüsleri Işığında Pisidia Bölgesi’nin Hellenistik Dönem Öncesi Mezar Mimarisi”, Bk.: B. Hürmüzlü – M. Fırat – A. Gerçek (ed.), Pisidia Sempozyumu- Pisidia Araştırmaları I (2014) 246-256. Çevik 2003a N. Çevik, “New rock-cut tombs at Etenna and the rock cut tomb tradition in Southern Anatolia”, AnatSt 53, 2003, 97-116. Çevik 2003b N. Çevik, “Anadolu’daki Kaya Mimarlığı Örneklerinin Karşılaştırılması ve Kültürlerarası Etkileşim Olgusunun yeniden İrdelenmesi”, Olba VIII, 2003, 213-250. Dökü 2011 F. E. Dökü, “Eurymedon Vadisi Asarbaşı Yerleşimi Kaya Mezarı”, Olba XIX, 2011, 127-158. Dökü 2013 F. E. Dökü, “Uylupınar Yerleşmesi (Erken Kibyra) ve Çevresi Yüzey Araştırması 2012”, Anmed 11, 2013, 239-249. Dökü – Baytak 2013 F. Eray Dökü – İ. Baytak, “Uylupınar (Erken Kibyra) Yerleşimi Yüzey Araştırması”, B. Hürmüzlü – M. Fırat – A. Gerçek (ed.), Pisidia Sempozyumu - Pisidia Araştırmaları I (2013) 71-89. Dökü 2014 F. Eray Dökü, “Uylupınar Yerleşmesi (Erken Kibyra) ve Çevresi Yüzey Araştırması 2013”, Anmed 12, 230-236. Dökü – Baytak 2015 F. Eray Dökü – İ. Baytak, “Uylupınar Yerleşmesi (Erken Kibyra) ve Çevresi Yüzey Araştırması 2014”, Anmed 13 (baskıda). Dörtlük 1985 K. Dörtlük, “Uylupınar Kazı Raporu”, TürkAD 24.2, 1985, 9-13. Dörtlük 1988 K. Dörtlük, “Elmalı Bayındır Tümülüsleri Kurtarma Kazısı”, KST I (1988) 171-174. Ekinci 2007 H. A. Ekinci, “Burdur İli, K