AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe bone filling ratio (%) was determined by the ratio of bone-filled areas within the region to the total area ofthe region, including the area 0.5 mm from the titanium implant in periimplant bone.Results: Although the bone implant connection and bone-filling ratios (%) ratios were higher in thelosartan group than in the controls, there was no statistically significant difference in the ratiosbetween the two groups (P>0.05).Conclusion: Within the limitations of this study, losartan increased the osseointegration levelsnumerically but not statistically.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: Losartan has been reported to reduce osteoclastogenesis and increase osteoblastactivity. The aim of this study was to evaluate the effect of systemic losartan application on titaniumimplant osseointegration. Materials and Methods: Titanium implants were surgically integrated in the tibial bones of rats,after which the rats were randomly divided into two groups: a control group (n=10) and a losartantreatment group (n=10). No other treatment was applied to the controls, whereas losartan wasadministered to the treatment group in a dosage of 30 mg/kg by oral gavage with saline solutionthree times per week during an eight-week experimental period. After the experimental period,titanium implants were collected with the surrounding bone tissues and fixed. Non-decalcifiedhistological analyses of implants and surrounding bone tissue were performed. The bone implantconnection ratio (%) of each implant was calculated as the ratio of the length of the implantcircumference to the circumference of the total implant in direct contact with the bone. The bone filling ratio (%) was determined by the ratio of bone-filled areas within the region to the total area ofthe region, including the area 0.5 mm from the titanium implant in periimplant bone.Results: Although the bone implant connection and bone-filling ratios (%) ratios were higher in thelosartan group than in the controls, there was no statistically significant difference in the ratiosbetween the two groups (P>0.05).Conclusion: Within the limitations of this study, losartan increased the osseointegration levelsnumerically but not statistically.
Özet
Amaç: Losartanın osteoklastogenezi azalttığı ve osteoblast aktivitesini arttırdığı bildirilmiştir. Buçalışmada sistemik losartan uygulamasının titanyum implant osseointegrasyonu üzerindekietkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.Gereç ve Yöntem: Titanyum implantlar, sıçanların tibiya kemiklerine cerrahi olarak yerleştirildi,daha sonra sıçanlar rasgele iki gruba ayrıldı: kontrol grubu (n=10) ve losartan tedavi grubu (n=10).Kontrollere başka bir tedavi uygulanmamışken, losartan tedavi grubuna, sekiz haftalık deney süresiboyunca 30 mg/kg losartan haftada üç kez steril serum fizyolojikte çözülerek oral gavaj ileuygulanmıştır. Deney döneminden sonra, çevredeki kemik dokuları ile titanyum implantlar alındı veformaldehitte sabitlendi. İmplantların ve çevresindeki kemik dokusunun dakalsifiye edilmemişhistolojik analizleri yapıldı. Her bir implantın kemik implant bağlantı yüzdesi (%), implant çevresinintoplam uzunluğuna, kemikle doğrudan temas halinde olan implantın toplam çevre uzunluğunun oranı olarak hesaplandı. Kemik dolumu oranı, titanyum implanttan meziyal, distal ve apikal yönde 0.5 mm mesafedeki alan dahil olmak üzere, bölgedeki kemik dolu alanların bölgenin toplam alanınaoranı (%) ile belirlenmiştir. Bulgular: Her ne kadar losartan grubunda kemik implant kaynaşması ve kemik dolumu oranlarıkontrol grubuna göre daha yüksek olsa da, iki grup arasındaki oranlarda istatistiksel olarak anlamlıfark yoktu (P>0.05).Sonuç: Bu çalışmanın sınırlamaları dahilinde losartan kemik implant bağlantı düzeylerini sayısalolarak artırdı, ancak istatistiksel olarak arttırmadı.