AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIt is important that the diagnosis and required treatment should be done as soon as possible.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The aim of this study is to do clinical analysis of patients who developed fat embolism syndrome (FES) following long bone fractures after trauma. Eight patients with fat embolism syndrome are followed and cured in intensive care units of our clinic from 1998 to 2006. In all patients, fat embolism syndrome was diagnosed based on their anamnesis, clinical situations and their radiographic, arterial blood gases and laboratory findings. Corticosteroid was given in all patients. In six patients, mechanic ventilator support was needed. In any patients, pneumothorax and/or pneumomediastenium was not developed associated with mechanic ventilator. Seven patients were treated successfully but one died because of infectious complication. Even though fat embolism syndrome is a adult respiratory distress syndrome variant (ARDS), FES has better prognosis than other ARDS variants. Mortality is approximately %8. It is important that the diagnosis and required treatment should be done as soon as possible.
Özet
Bu çalışmanın amacı, travma sonucu uzun kemik kırıklarına bağlı yağ embolisi sendromu (YES) gelişen olguların klinik analizidir. 1998-2006 yılları arasında kliniğimiz tarafından YES gelişen sekiz hasta, yoğun bakım ünitelerinde takip ve tedavi edildi. YES tanısı, tüm olgularda hikaye, klinik bulgular, radyolojik ve kan gazı bulgularına bakılarak konuldu. Bütün olgulara kortikosteroid tedavisi verildi. Altı olguya ventilatör ile solunum desteği sağlandı. İki olguda solunum desteği nazal kanül ve rezervuar maske ile oksijen verilerek sağlandı. Hiç bir olguda mekanik ventilatöre bağlı pnömotoraks ve pnömomediastinum gelişmedi. Bir olgu enfeksiyona bağlı nedenlerden kaybedildi. Diğer yedi olgu ise başarılı bir şekilde tedavi edildi. YES bir erişkin sıkıntılı solunum yetmezliği (ARDS) varyantı olmasına rağmen, diğer ARDS varyantlarına göre prognozu daha iyidir. Mortalite yaklaşık %8 civarındadır. Önemli olan tanı ve gerekli tedavinin mümkün olduğu kadar erken yapılmasıdır.