AI Summary & Key Takeaways
AI InsightPositive eating habits and general healthy behaviors in non-depressive students weremore frequent, while the opposite was typical for those who were in depression.Conclusion: This study suggests that medical education infuences eating and physical activity habits necessarily, but neverthe -less, medical students show unfavorable eating and physical activity habits, besides frequent depressive symptoms.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: To screen the effect of medical education on eating and physical activity habits, along with mental health, in medicalstudents.Materials and Methods: Preclinical (n=659) and clinical (n=336) term medical students were asked to fll in an eating habitsquestionnaire, a physical activity inquiry, along with a general health state inquiry, and the Beck depression inventory.Results: Seventy percent of medical students did not care about gaining weight, did not exercise to reduce excess weight, didnot even care about the caloric or nutritional content of foods, and lived a sedentary life. The clinical term students (years 4 to6) preferred all-bran bread, while the preclinical term students (years 1 to 3) had a habit of salt overuse. More clinical studentsthan preclinical ones restricted eating when they realized weight gain. Depressive students usually ate a snack at night, skippedmeals, and consumed high-calorie food. Positive eating habits and general healthy behaviors in non-depressive students weremore frequent, while the opposite was typical for those who were in depression.Conclusion: This study suggests that medical education infuences eating and physical activity habits necessarily, but neverthe -less, medical students show unfavorable eating and physical activity habits, besides frequent depressive symptoms.
Özet
Amaç: Tıp öğrencilerinde, mental sağlık ile birlikte, yeme ve fiziksel aktivite alışkanlıkları üzerine tıp eğitiminin etkisini araştırmak. Materyal ve Metot: Preklinik (n=659) ve klinik (n=336) dönem tıp öğrencilerinden genel sağlık durumu sorgulaması ile birlikte, bir beslenme alışkanlıkları anketi, bir fiziksel aktivite sorgulaması ve Beck depresyon ölçeği doldurmaları istendi. Bulgular: Tıp öğrencilerinin %70i kilo alma konusunda dikkatli değildi, aşırı kilolarını azaltmak için egzersiz yapmıyordu, hatta gıdaların besin içeriği veya kalorisi ile ilgili özen göstermiyordu ve sedanter bir yaşam sürdürüyordu. Preklinik dönem öğrencileri (1-3. yıl) aşırı tuz kullanma alışkanlığına sahip iken klinik dönem öğrencileri (4-6. yıl) kepekli ekmek tercih ediyordu. Kilo artışını fark ettiği zaman preklinik öğrencilerine kıyasla klinik öğrencileri daha fazla yemeyi kısıtlıyordu. Depresif öğrenciler genellikle, geceleri bir atıştırmalık yiyor, öğün atlıyor ve yüksek kalorili yiyecekleri tüketiyordu. Depresif olmayan öğrencilerde olumlu beslenme alışkanlıkları ve genel sağlık davranışları daha sıktı oysa depresyonda olanlarda tersi bir durum tipikti. Sonuç: Bu çalışma tıp eğitiminin beslenme ve fiziksel aktivite alışkanlıklarını mutlaka etkilediğini ancak yine de, tıp öğrencilerinin sık depresif belirtiler yanı sıra olumsuz beslenme ve fiziksel aktivite alışkanlıkları gösterdiğini düşündürmektedir.