AI Summary & Key Takeaways
AI InsightSuccessful outcomes following ILP were significantly correlated with a facet angle
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives: Interspinous ligamentoplasty (ILP) is a relatively new procedure designed to stabilize mild degenerative lumbar instability. We compared surgical outcomes of ILP, posterior lumbar interbody fusion (PLIF), and posterolateral fusion (PLF) and evaluated radiographic factors affecting the success of ILP. Patients and methods: We retrospectively reviewed the clinical data of 103 patients who underwent decompressive laminectomy followed by PLIF (n=30; mean age 53.5 years), PLF (n=39; mean age 52.3 years), or ILP (n=34; mean age 55.0 years). All the patients had segmental instability due to grade I degenerative spondylolisthesis at L4.5. RadiographicaUy, we measured facet angles, transverse articular dimension, disc height, the angle of displacement in flexion, and the percent of slippage. Clinical outcomes were evaluated according to the Macnab criteria. The mean follow-up periods were 36 months, 35 months, and 22 months in the PLIF, PLF, and ILP groups, respectively. Results: The average duration of anesthesia, the length of the incision, the amount of blood loss, and the length of hospital stay were significantly more favorable in the ILP group. The clinical success (excellent or good) rate was 76.7% in the PLIF group, 82.0% in the PLF group, and 85.3% in the ILP group (p=0.67). No neurological complications, infections, or device failure were encountered in the ILP group. However, deep wound infections (n=2), major neurological complications (n=3), newly developed degenerative spondylolisthesis (n=l), and mortality due to surgery-associated complications (n=l) were seen in the PLIF group. Device failure developed in four patients in the PLF group. Successful outcomes following ILP were significantly correlated with a facet angle
Özet
Amaç: İnterspinöz ligamentoplasti (ILP) hafif-orta dereceli dejeneratif lomber instabilitenin düzeltilmesinde nispeten yeni bir yöntemdir. Bu çalışmada ILP, posterior lomber interbody füzyon (PLIF) ve posterolateral füzyonun (PLF) sonuçları karşılaştırıldı ve ILP başarısını etkileyen radyografik faktörler değerlendirildi. Hastalar ve yöntemler: Çalışmada, dekompresif laminektomiden sonra PLIF (n=30; ort. yaş 53.5), PLF (n=39; ort. yaş 52.3) ve ILP (n=34; ort. yaş 55.0) uygulanan 103 hasta geriye dönük olarak değerlendirildi. Tüm hastalarda L4.5 düzeyinde derece I dejeneratif spondilolistesise bağlı segmental instabilite vardı. Ameliyat öncesi ve sonrası radyografilerde faset açıları, transvers artiküler boyutu, disk yüksekliği, fleksiyonda deplasman açısı ve kayma oranı ölçüldü. Klinik sonuçlar Macnab ölçütlerine göre değerlendirildi. Ortalama izlem süresi PLIF, PLF ve ILP gruplarında sırasıyla 36 ay, 35 ay ve 22 ay idi. Bulgular: Ortalama anestezi süresi, insizyon uzunluğu, kan kaybı miktarı ve hastanede kalma süresi ILP grubunda anlamlı derecede düşük bulundu. Klinik başarı (mükemmeel ve iyi) oranlan PLIF, PLF ve ILP gruplannda sırasıyla %76.7, %82.0 ve %85.3 idi (p=0.67). Nörolojik komplikasyon, enfeksiyon veya enstrüman başarısızlığı ILP grubunda görülmezken, PLIF grubunda derin yara enfeksiyonu (n=2), önemli nörolojik komplikasyon (n=3), yeni dejeneratif spondilolistesis gelişimi (n=l) ve cerrahi ile ilgili komplikasyonlara bağlı ölüm (n=l); PLF grubunda ise dört olguda enstrüman başansızlığı görüldü. İnters¬pinöz ligamentoplasti ile alınan başarılı sonuçların, 51.88 dereceden küçük faset açısı, 9.38 mm'den düşük disk yüksekliği, kayma oranında 50% azalma ve daha az vakum anormalliği ile anlamlı derecede ilişkili olduğu saptandı. Sonuç: İnterspinöz ligamentoplasti, derece I dejeneratif spondilolistesis tedavisinde güvenli ve etkin bir girişimdir.