AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe overall graft-bone tunnel contact areas were calculated assuming that a 10 mm of each bundle would be inserted into the bone tunnel; thereafter, total graft contact areas obtained in the femoral and tibial tunnels were compared between single- and double-bundle applications.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives: We calculated tendon graft-bone contact areas of hamstring autografts prepared for single-bundle (single femoral-tibial tunnel) or double-bundle (double femoral-tibial tunnels) anterior cruciate ligament (ACL) reconstructions. Materials and methods: Semitendinosus tendons were obtained from 24 patients during ACL reconstruction. After determination of the proper graft lengths for a presumable ACL reconstruction, the grafts were divided into two equal bundles and two Ti-Cron sutures were placed at the distal end of each bundle. The proximal and distal radii of the grafts were measured with the help of graft sizing tubes both separately for two individual bundles and then for two bundles placed together. The overall graft-bone tunnel contact areas were calculated assuming that a 10 mm of each bundle would be inserted into the bone tunnel; thereafter, total graft contact areas obtained in the femoral and tibial tunnels were compared between single- and double-bundle applications. Results: The mean femoral and tibial contact areas in the single-bundle technique were 280.8 mm2 and 305.6 mm2, respectively. The mean contact areas for double-bundle applications were 392.7 mm2 for the femoral and 419.3 mm2 for the tibial tunnels, with increases by 39.9% and 37.2%, respectively. Increases in the contact areas were significantly different for the double-bundle technique (p=0.000). Conclusion: Increased graft contact areas both in the femoral and tibial tunnels by the use of the double-tunnel technique may provide a better graft-bone attachment, a more rapid healing, and promote the biomechanical strength of ACL reconstructions.
Özet
Amaç: Hamstring tendonları ile tek bant (tek femoral-tibial tünel) ve çift bant (çift femoral-tibial tünel) ön çapraz bağ (ÖÇB) fekonstfüksiyonları varsayılarak hazırlanan greftlerde yüzey ölçümleri ile tendon-kemik tünel temas yüzeyleri hesaplandı. Gereç ve yöntem: Çalışmada, artroskopik ÖÇB rekonst¬rüksiyonu yapılan 24 hastada otogreft olarak alınan semiten-dinosus tendonu kullanıldı. Rekonstrüksiyon için kullanılabilir greft boyu belirlendikten sonra, greftler ortadan ikiye bölünerek iki ayrı bant elde edildi. Her bant ortadan ikiye katlanarak distal kısımlarına iki adet Ti-Cron dikiş konuldu. Ölçme tüpleri ile greft kalınlığı, greftlerin distal ve proksimal çaplan, her iki bant brrarada tutularak tek bant şeklinde ve ayrı ayrı ölçüldü. Greftlerin kemik tünel içersinde 10 mm ilerletileceği varsayılarak her iki bant birarada tutularak femoral ve tibial tünel temas yüzeyleri (FTY ve TTY); her iki bant için ayrı yapılan ölçümlerde de femoral ve tibial tünellerin toplam temas yüzeyleri (TFTY ve TTTY) hesaplandı. Bulunan değerler karşılaştırıldı. Bulgular: Tek bant tekniği için hesaplanan FTY ve TTY ortalamaları sırasıyla 280.8 mm2 ve 305.6 mm2 bulundu. İki bant tekniğinde, her bir bant için elde edilen TFTY ve TTTY ortalamaları ise sırasıyla 392.7 mm2 (artış %39.9) ve 419.3 mm2 (artış %37.2) idi. İstatistiksel değerlendirmede, FTY ile TFTY ve TTY ile TTTY ortalamaları arasındaki farkın anlamlı olduğu görüldü (p=0.000). Sonuç: İki bant tekniğinde, femoral ve tibial tünel temas yüzeylerindeki artışların greftin kemik tünel içerisinde daha iyi tutunmasına katkıda bulunacağını, iyileşme sürecini hızlandıracağını ve rekonstrüksiyonu biyo-mekanik yönden sağlamlaştıracağını düşünüyoruz.