AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: Based on the review of three comparative series and the pooled estimates of the case series, there is a lack of robust evidence favoring active versus passive mobilization protocols with regard to outcomes and rupture rates.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives: The purpose of this meta-analysis was to determine which type of rehabilitation protocol (active versus passive) was superior following surgical repair of zone 2 flexor tendon lacerations. Patients and methods: We searched Medline, the Cochrane Library, bibliographies of published texts, reviews, reports, and interviewed experts in the field. Three reviewers examined all sources of potential articles independently and compiled a list of potential articles. The reports were categorized into three groups: randomized controlled trials (RCT), clinical trials (CT) and case series (CS). Data were analyzed on Stata Intercool 7 using a random-effects model for meta-analysis. Results: Following various steps of the exclusion process, three CTs and 25 CSs remained. Meta-analysis of three CTs showed a relative risk ratio of 1.2 (95% CI 0.78, 1.85) when comparing the active versus passive groups in terms of “good-excellent” outcomes. The pooled risk ratio for rupture rate in the clinical trials of active versus passive groups was 2.58 (95% CI 0.985, 6.759). Secondary to a scarcity of extractable information from CTs, case series using the active or passive protocol were also meta-analyzed individually. Using meta-regression, the differences in proportions of “good-excellent” outcomes and rupture rates between passive and active case series were found as -0.01 (95% CI -0.17, 0.15) and 0.029 (95% CI -0.033, -0.025), respectively. Conclusion: Based on the review of three comparative series and the pooled estimates of the case series, there is a lack of robust evidence favoring active versus passive mobilization protocols with regard to outcomes and rupture rates.
Özet
Amaç: Bu meta-analizde, zone 2 fleksör tendon laserasyonlarının cerrahi onarımından sonra uygulanan rehabilitasyon protokollerinin hangisinin sonuçlarının daha iyi olduğu değerlendirildi. Hastalar ve yöntemler: Çalışma için Medline, Cochrane Kütüphanesi, yayımlanmış yazılarla ilgili listeler, derlemeler, raporlar tarandı ve alanında uzman kişilerle görüşüldü. Üç yazar birbirlerinden bağımsız olarak makalelerle ilgili tüm kaynakları taradı ve olası makalelerin bir listesini hazırladı. Ortaya çıkan yayınlar üç grupta incelendi: Randomize kontrollü çalışma, klinik çalışma ve olgu sunumları. Veriler, meta-analiz için “random-effect” modeli kullanılarak Stata Intercool 7 programında değerlendirildi. Bulgular: Makalelerin ayıklanması işleminden sonra üç klinik çalışma, 25 olgu sunumu kaldı. Klinik çalışmalarda aktif ve pasif gruplar “iyi-mükemmel” sonuçlar açısından karşılaştırıldığında, meta-analizde rölatif risk oranı 1.2 [%95 güven aralığı (GA) 0.78, 1.85) bulundu. Aktif ve pasif protokol için yırtılma oranına ait birleştirilmiş (pooled) risk oranı 2.58 (%95 GA 0.985, 6.75) idi. Klinik çalışmalardan elde edilebilir bilginin çok yetersiz olması nedeniyle, aktif veya pasif protokolün uygulandığı olgu sunumları da ayrı ayrı meta-analize alındı. Meta-regresyon modelinde, pasif ve aktif olgu sunumları için “iyi-mükemmel” sonuç ve yırtılma oranlarının dağılım farklılıkları sırasıyla -0.01 (%95 GA -0.17, 0.15) ve 0.029 (%95 GA -0.033, -0.025) bulundu. Sonuç: Üç karşılaştırmalı çalışmaya ve olgu sunumlarından elde edilen birleştirilmiş değerlere göre, sonuçlar ve yırtılma oranları açısından aktif protokolün üstünlüğünü gösteren güçlü bulguya rastlanmadı.