AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis procedure is simple to perform and provides good postoperative results.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives: The aim of this study was to report our functional results after an intramedullary Kirschner wires (K-wires) and tension band wiring combination for the treatment of a large group of humeral head fractures was performed. Patients and methods: Seventy-four patients (54 females, 20 males; mean age 42 years; range 24 to 73 years) who had proximal humerus fractures were treated with an intramedullary K-wire and tension band technique and were retrospectively analyzed. Fracture patterns were according to Neer classification type II in 43 patients, type III in 23 patients and type IV in five patients. The Constant-Murley shoulder score test was used to evaluate the function of both shoulders. The outcome was graded according to Neer’s criteria. The pain score was determined with a 10-point visual analog scale. Results: All fractures were healed (radiologically and clinically) within 3.6 months (range 2.5 to 4.7 months) after the surgery. In one patient, the cerclage wire was broken and in eight patients, K-wires produced impingement like symptoms that required a second procedure (wire removal) after healing. The results of the patients with regard to Constant-Murley score and Neer criteria were indifferent when the 6th and the 12th month data were compared (p0.05). Conclusion: The type of fixation depends on the bone quality and the degree of comminution. But the recent trend is towards osteosynthesis -the limited, less invasive technique- which is performed with minimal soft tissue dissection and minimal osteosynthesis. It allows less stripping of bone and therefore preservation of the blood supply to the humeral head. This procedure is simple to perform and provides good postoperative results.
Özet
Amaç: Bu geniş katılımlı çalışmada humerus başı kırıklarında intramedüller Kirschner teli (K-teli) ve gergi bandı kombinasyonu uygulanan hastaların fonksiyonel tedavi sonuçları değerlendirildi. Hastalar ve yöntemler: Proksimal humerus kırığı nedeni ile intramedüller K-teli ve gergi bandı tekniği uygulanarak tedavi edilen 74 hasta (54 kadın, 20 erkek; ort. yaş 42 yıl; dağılım 24-73 yıl) geriye yönelik olarak değerlendirildi. Neer sınıflamasına göre değerlendirilen kırıkların 43’ü tip II, 23’ü tip III, beşi ise tip IV idi. Her iki omuza da Constant-Murley omuz skorlaması uygulanarak sonuçlar değerlendirildi. Sonuçlar Neer kriterlerine göre derecelendirildi. Ağrı, 10 puan üzerinden görsel analog skala ile değerlendirildi. Bulgular: Tüm kırıklar (radyolojik ve klinik olarak) ameliyat sonrası ortalama 3.6 ayda (dağılım 2.5-4.7 ay) kaynadı. Bir hastada serklaj teli kırıldı, sekiz hastada ise intramedüller K-teli, kaynamadan sonra ikinci bir işlem gerektiren impingement sendromuna neden oldu. Sonuçlar 6. ve 12. aylarda Constant-Murley skoru ve Neer kriterlerine göre değerlendirildiğinde aralarında fark saptanmadı (p0.05). Sonuç: Yapılan tespitin tipi, kemiğin kalitesi ve kırığın çok parçalı olup olmamasına bağlı olarak değişir. Ancak son zamanlarda güncel olan yaklaşım, minimal yumuşak doku diseksiyonu ile birlikte yapılan -sınırlı ve daha az invazif bir teknik olan- açık osteosentezdir. Bu sayede kemiğin daha az sıyrılması ve humerus başının beslenmesinin korunması hedeflenir. Bu yöntemin basit, kullanışlı ve ameliyat sonrası iyi sonuçlar veren bir yöntem olduğu görüldü.