AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusion: In addition to the standard procedure, structural bone autografting, medialization of the cup, and placing the acetabular component in the true acetabulum are important factors for successful intermediate-term results.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives: We aim to evaluate the restoration of the hip and limb length in patients with osteoarthritis secondary to developmental dysplasia of the hip (DDH) using total hip arthroplasty (THA). Patients and methods: Between February 1996 and September 2001, 65 hips in 55 patients (2 males, 53 females; mean age 48.6 years; range 37 to 60 years) with advanced osteoarthritis secondary to DDH underwent uncemented THA. According to the Hartofilakidis classification, 20, 27, and 18 hips were evaluated types I (dysplasia), II (subluxation), and III (dislocation), respectively. All of the acetabular cups were reconstructed in the original anatomic location. Structural autografts were used in seven hips to supplement the acetabular coverage. We evaluated all patients clinically and radiographically. Results: All of the patients were followed up for 7-12 years. Preoperatively, the Harris score averaged 52.5, 48.41, and 45.28 in types I to III, respectively. At the final follow-up, the Harris score averaged 89.65, 87.44, and 83.28, respectively. The difference between the pre- and postoperative scores was significant (p=0.0001). Preoperatively, 26 patients (47.27%) had slight limps (length difference 3 cm). At their final follow-up, four (7.27%) had severe limps. The limps of all of the patients improved significantly (McNemar’s test p=0.0001). We observed aseptic loosening and subsidence in six hips. In seven hips, we used a femoral head autograft for the superior acetabular defect. We performed femoral shortening osteotomies only for two (3.07%) type III hips. Conclusion: In addition to the standard procedure, structural bone autografting, medialization of the cup, and placing the acetabular component in the true acetabulum are important factors for successful intermediate-term results.
Özet
Amaç: Gelişimsel kalça displazisi (GKD)’ne sekonder gelişen kalça osteoartritli hastaların, çimentosuz total kalça artroplastisi (TKA) ile tedavileri sonrası kalça restorasyonunun sonuçları ve ekstremite boyları değerlendirildi. Hastalar ve yöntemler: Şubat 1996 ile Eylül 2001 tarihleri arasında 55 hastanın (2 erkek, 53 kadın; ort yaş 48.5 yıl; dağılım 37-60 yıl) 65 kalçasına GKD’ye sekonder gelişen koksartroz nedeniyle çimentosuz TKA uygulandı. Hartofilkidis sınıflamasına göre 20 kalça tip I (displazi), 27 kalça tip II (subluksasyon), 18 kalça tip III (dislokasyon) olarak değerlendirildi. Asetabuler komponentlerin tamamı orijinal anatomik bölgeye yerleştirildi. Yedi kalçaya asetabuler örtümü artırma amacıyla femur başı otogrefti kullanıldı. Hastalar klinik ve radyolojik olarak değerlendirildi. Bulgular: Bütün hastalar 7-12 yıl takip edildi. Ameliyat öncesi ortalama Harris skoru tip I kalçalarda 52.5, tip 2 kalçalarda 48.41, tip III kalçalarda 45.28 idi. Son muayenede ortalama Harris skoru tip I kalçalarda 89.65, tip II kalçalarda 87.44 ve tip III kalçalarda 83.28 olarak hesaplandı. Ameliyat öncesi ve sonrası skorlamalar arasındaki fark anlamlı idi (p=0,0001). Ameliyat öncesi 26 hastada (%47.27) hafif aksama (uzunluk farkı 3 cm) vardı. Ameliyat sonrası ve son kontrolde dört hastada (%7.27) ileri derecede aksama vardı. Bütün hastaların aksama durumundaki bu düzelme anlamlı bulundu (McNemar’s test p=0.0001). Altı kalçada aseptik gevşeme saptandı. Yedi hastada femur başı otogrefti superiyor asetabuler defekt için kullanıldı. Tip III kalçalardan sadece ikisine (%3.07) femoral kısaltma osteotomisi uygulandı. Sonuç: Standart kalça artroplasti tekniklerine ek olarak, GKD’li hastalarda; yapısal kemik otogrefti kullanımı, asetabuler komponentin medializasyonu ve gerçek asetabuluma yerleştirilmesi başarılı orta dönem sonuçlar için önemli faktörlerdir.