AI Summary & Key Takeaways
AI InsightA possible loss of tibial slope should be considered in the further reconstructive procedures.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives:In this study, we aimed to evaluate changes in frontal plane (anatomical axis) and sagittal plane (tibial slope, patellar height) parameters following closed-wedge high tibial osteotomy (HTO) and possible correlations between them. Patients and methods: Between June 2003 and May 2007, 15 knees of the 13 female patients (mean age 52.6 years; range 45 to 64 years) who were followed on a regular basis in our outpatient clinic and underwent closed-wedge HTO were included. The mean follow-up was 49 months (range 29-75 months). Radiologic analysis was performed using pre- and postoperative anatomical axis, tibial slope, and patellar height measurements [Caton index (CI) and Insall- Salvati index (ISI)]. The findings were analyzed by using Wilcoxon matched pairs test and Pearson s correlation test. Results:Preoperative varus deformity was 6.3°±2.7°, while it was measured as 7.2°±2.5° valgus in the last visit (p=0.0004). The pre- and postoperative CI were 0.97±0.1 and 0.96±0.1, respectively (p=0.85). The ISI decreased from 1.23±0.15 to 1.14±0.15 (p=0.012). Patella baja was observed in only one patient (ISI=0.77). Preoperatively tibial slope was 6.5°±2.4°, while it was measured as 0.06°±3.4° in the last visit (p=0.0001). There was no correlation between frontal plane angle change and tibial slope, also between patellar height and tibial slope. Conclusion:Closed-wedge HTO does not result in significant changes in patellar height. The risk of patella baja can be decreased through minimal dissection around patellar tendon. However, closed-wedge HTO reduces tibial slope significantly. Optimal resection from posterior tibia is necessary to prevent this condition. A possible loss of tibial slope should be considered in the further reconstructive procedures.
Özet
Amaç:Kapalı kama yüksek tibial osteotomi (YTO) uygulamaları sonrası frontal plan (anatomik aks) ve sagital plan (tibial eğim, patellar yükseklik) parametrelerindeki değişim ile bu değişimler arasındaki muhtemel ilişkiler değerlendirildi. Hastalar ve yöntemler: Haziran 2003 - Mayıs 2007 tarihleri arasında kliniğimizde düzenli izlemi yapılan, kapalı kama YTO uygulanmış 13 kadın hastanın (ort. yaşı 52.6 yıl; dağılım 45-64 yıl) 15 dizi çalışmaya dahil edildi. Ortalama izlem süresi 49 ay (dağılım 29-75 ay) idi. Radyolojik değerlendirme için ameliyat öncesi ve sonrası anatomik aks, tibial eğim ve patellar yükseklik ölçümleri [Caton indeksi (Cİ) ve Insall-Salvati indeksi (İSİ)] yapıldı. Sonuçlar Wilcoxon eşleştirilmiş iki örnek testi ve Pearson korelasyon testi ile değerlendirildi. Bulgular:Ameliyat öncesi 6.3°±2.7° varus deformitesi, son kontrolde 7.2°±2.5° valgus olarak ölçüldü (p=0.0004). Ameliyat öncesi ve sonrası Cİ sırasıyla 0.97±0.1 ve 0.96±0.1 idi (p=0.85). Insall-Salvati indeksi ise 1.23±0.15ten 1.14±0.15e düştü (p=0.012). Yalnızca bir olguda patella baja saptandı (İSİ=0.77). Ameliyat öncesi 6.5°±2.4° olan tibial eğim, son kontrolde 0.06°±3.4° olarak ölçüldü (p=0.0001). Frontal plan açı değişimi ile tibial eğim arasında ve patellar yükseklik ile tibial eğim arasında herhangi bir korelasyon saptanmadı. Sonuç:Kapalı kama YTO, patellar tendon yüksekliğinde belirgin değişime neden olmaz. Patellar tendon çevresinde aşırı diseksiyon yapılmaması ile patella baja riski azaltılabilir. Ancak kapalı kama YTO, tibial eğimi belirgin olarak azaltır. Bu durumun önlenmesi için posteriyor tibiadan rezeksiyonun yeterli yapılması gereklidir. Olası bir eğim kaybı, ilerideki rekonstrüktif işlemler sırasında göz önünde bulundurulmalıdır