AI Summary & Key Takeaways
AI InsightTherefore, these results suggest that sufficient stability can be achieved by locking plates in comminuted calcaneal fractures, when early weight-bearing is recommended, even
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objectives: This study aims to evaluate the possible effects of early weight-bearing on clinical and radiological outcomes of comminuted calcaneal fractures treated with locking plates. Patients and methods: This retrospective study included 15 patients (12 males, 3 females; mean age 40.1 years; range 18 to 55 years) with comminuted calcaneal fractures between October 2010 and April 2012. Standard lateral extensile approach was carried out for surgical exposure. A corticocancellous allograft was used to fill the defect following the reduction and fixation of posterior facet. Titanium locking plates and screws were used to maintain reduction. The patients were encouraged for a limited weight-bearing at six weeks postoperatively, if tolerated. All patients were able to full weight-bear at 12 weeks postoperatively. Clinical and radiological assessments were performed using the American Orthopaedic Foot and Ankle Society (AOFAS) and Maryland scores. Results: The mean follow-up was 19 months (range, 12 to 27 months). The AOFAS and Maryland scores were 89 and 88.46 points, respectively. The Böhler's angle showed 0.3° loss from early post-surgery to the last visit. Among the workers, all returned to work but one with Sanders type IV fracture and all retired patients returned to their daily activities. The functional status of the patient with Sanders type IV fracture was poor according to the AOFAS and Maryland criteria. Conclusion: Based on radiographic and clinical assessment, there was no unfavorable effect of early weight-bearing after calcaneal fracture surgery. Therefore, these results suggest that sufficient stability can be achieved by locking plates in comminuted calcaneal fractures, when early weight-bearing is recommended, even
Özet
Amaç: Bu çalışmada erken yüklenmenin kilitli plaklar ile tedavi edilen çok parçalı kalkaneus kırıklarının klinik ve radyolojik sonuçları üzerindeki muhtemel etkileri incelendi.Hastalar ve yöntemler: Bu geriye dönük çalışmaya Ekim 2010 ve Nisan 2012 tarihleri arasında çok parçalı kalkaneus kırığı olan 15 hasta dahil edildi. Cerrahi yöntemde standart lateral genişletilmiş yaklaşım uygulandı. Arka faset ekleminin redüksiyonu ve tespitinin ardından, defekt kortikokansellöz allogreft ile dolduruldu. Redüksiyonun devamlılığı titanyum kilitli plak ve vidalarla sağlandı. Hastaların ameliyat sonrasında altıncı haftada tolere edebildikleri kadar kısmi yük yüklenmesi sağlandı. Tüm hastalar ameliyat sonrası 12. haftada tam yük yüklenebiliyorlardı. Klinik ve radyolojik değerlendirmeler Amerikan Ortopedik Ayak ve Ayak Bileği Derneği (AOFAS) ve Maryland skorları ile yapıldı.Bulgular: Ortalama takip süresi 19 ay (dağılım, 12-27 ay) idi. Amerikan Ortopedik Ayak ve Ayak Bileği Derneği ve Maryland değerlendirme puanları sırasıyla 89 ve 88.46 idi. Erken ameliyat sonrasından son kontrole kadar Böhler açısında 0.3° kayıp belirlendi. Sanders tip IV kırığı olan biri dışında tüm hastalardan çalışanlar önceki işlerine, emekli olanlar ise önceki güncel aktivitelerine geri döndü. Sanders tip IV kırığı olan bu hastanın fonksiyonel durumu AOFAS ve Maryland kriterlerine göre kötü idi.Sonuç: Radyografik ve klinik değerlendirmeye göre, erken yüklenmenin kalkaneus cerrahisi sonrası sonucu bozan herhangi bir etkisi saptanmadı. Bu nedenle, bu sonuçlar parçalı kalkaneus kırıklarında, erken yüklenme önerildiği durumlarda dahi, kilitli plaklarla yeterli stabilitenin sağlanabileceğini göstermektedir