SavedAdd your journal

Journals / EKEV Akademi Dergisi / 2020 / Cilt: 0 - Sayı: 83

İbn Tufeyl’in “Hay Bin Yakzan” Efsanesinde Bulunan Felsefî, Tasavvufî ve Edebî Yönün Değerlendirilmesi

Kerim FARUK
Pages
509–538
Publication Date
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Sonuç ve kaynak listesi sonlandırılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Edebiyatçı ve filozof İbn Tufeyl’in VI/XII. yüzyılda oluşturmuş olduğu “Hay Bin Yak-zan” karakteri, uluslararası edebî eserlerde modern çağa uzanan efsanevî karakterden birisidir.
📊
Key Findings & Data:Bu durum çoğu batılı yazarın etkilenmesine ve bu kurguyu yazdıkları romanlarında işlemelerine neden olmuştur. “Tarzan”-Edgar Rice Burroughs ve “Robinson Crusoe”-Daniel Defoe bunlara örnektir.
💡
Conclusion & Impact:Sonuç ve kaynak listesi sonlandırılmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Özet

Edebiyatçı ve filozof İbn Tufeyl’in VI/XII. yüzyılda oluşturmuş olduğu “Hay Bin Yak-zan” karakteri, uluslararası edebî eserlerde modern çağa uzanan efsanevî karakterden birisidir. Bu eser, Arapçadan Latinceye ve birkaç Avrupa diline çevrilmiştir. Bu durum çoğu batılı yazarın etkilenmesine ve bu kurguyu yazdıkları romanlarında işlemelerine neden olmuştur. “Tarzan”-Edgar Rice Burroughs ve “Robinson Crusoe”-Daniel Defoe bunlara örnektir. Bu efsane, insanlardan izole olan bir adada, bir bebeğin dişi ceylan ta-rafından bulunmasını ve büyütülmesini, daha sonra bu dişi ceylanın ölümüyle, hayatının dönüm noktasından geçmesini, felsefî ve tasavvufî düşünceler edinmesini, bu düşünceler sonucunda da tevhide ulaşmasını anlatmaktadır. Bu araştırma, felsefî ve edebî özellikler barındırmakla birlikte bu karakterin dünya edebiyatında yer almasının başlıca nedenini ele almaktadır. Aynı zamanda yoğun okuma ve araştırma yöntemiyle İbn Tufeyl’in roma-nını edebî, felsefî ve tasavvufî boyutlarıyla incelemeyi, dil bilimsel olguları ve bunların tahlillerini ve sonuçlarını, içinde felsefî ve tasavvufî ögeler barındıran metnin yalnızca edebî bir hale dönüşmesini de ele almaktadır. Araştırma şu şekilde bölünmüştür: Mu-kaddime: Araştırmanın tanımını, hedeflerini, yöntemini ve planını kapsamaktadır. Giriş: Hay Bin Yakzan ve İbn Tufeyl tanıtılmaktadır. Araştırılan üç kısım: Araştırmanın felsefi, tasavvufi yönü ve edebi üslubu ele alınmakla birlikte edebi üslup büyüme, akıl, kalp-ruh, kendi kendine edindiği kazanç ve başkaları tarafından edindiği kazanç şeklinde ayrılmış-tır. Sonuç ve kaynak listesi sonlandırılmıştır.

🔖

Cite This Article

FARUK, K. (2022). İbn Tufeyl’in “Hay Bin Yakzan” Efsanesinde Bulunan Felsefî, Tasavvufî ve Edebî Yönün Değerlendirilmesi. EKEV Akademi Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 83, 509–538. https://ajindex.com/articles/498312

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (5)

  1. Abdulmuttalib, Muhammed, ”Cedeliyyetu’l-İfrâd ve’t-Terkîb fi’n-Nakdi’l-Arabî el-kadîm”, Loncman, kahire, 2004. Ebu’l-Mekârim, Ali, “el-Cumle el-Fi’liyye”, Muessetu’l-Muhtar, Kahire, 2007. Ed-dali’, Muhammed Salih, “el-Eslubiyye es-Savtiyye”, Dar Ğarib: Kahire, 2002. El-‘Acem, Rafik, “Mevsuetu Mustalahat et-Tasavvuf el-İslamî”, Mektebetu Lübnan, Beyrut, 1999. El-‘Alavî, Yehya, “et-Tıraz”, Thk. Abdulhamid Hndavî. El-Mektebetu’l-Asrıyye, Beyrut, 2002.
  2. El-Ansari, İbn-u Hişam, “Muğni’l-Lebib ‘An Kutubi’l-A’arîb”, Thk. Abdullatif Muhammed el-Hatip, Kuveyt, 2000 El-Curcânî, Abdulkahir, “Esraru’l-Belağa”, Thk. Mahmud Muhammed Şakir, Daru’l- Medeniy, Cidde, 1991. El-Curcânî, Abulkahir, “Delailu’l-İ’Caz”, Thk. Mahmud Muhammed Şâkir, El-Hanicî, Kahire, 2000. El-Fâsî, Ali, “el-Enis el-Mutrıb Biravdi’l-Kırtas fi Ahbar Muluk el-Meğrıb ve Tarih Medinetu Fas”, Daru’l-Mansur, er-Ribat, 1972. El-Hadisî, Hatice, “Ebniyetu’s-Sarf-i fi Kitab-i Sibeveyh”, Mektebetu’n-Nahda, Bağdat, 1965.
  3. El-Hatib, Abullatıf Muhammed, “el-Mustaksi fi İlmi’t-Tasrif”, Daru’l-‘Urube, Kuveyt, 2003. El-Hazrecî, ibn-u Ebi Usaybi’e, “Uyunu’l-Enbiya’ fi Tabakati’l-Atıbbe’”, Matba’atu Mustafa Vehbi, Kahire, 1882. El-İstrabazi, Radiyyuddin, “Şerh-u Şafiyeti- ibni’l-Hacip”, Thk. Muhammed Muhyiddin Abulhamid ve diğerleri, Daru’l-Kutub-i el-İlmiyye, Beyrut, 1982. El-Kazvinî, el-Hatib, “el-Îdâh fi ‘Ulumi’l-Belağa el-Me’ânî ve’l-Beyan ve’l-Bedî”, Daru’l-Kutub el-‘İlmiyye, Beyrut, 2003. El-mekkî, Ebu Talib, “kutu’l-Kulubi fi Mu’ameleti’l-Mahbub ve Vasfu Tarıkı’l-Murid ile Makami’t-Tevhid”, Thk. ‘Asım el-Keylenî. Daru’l-kutubi’l-İlmiyye, Beyrut, 2005. El-Melkî, Ahmed, “Rasfu’l-Mebanî fi Şarh Hurufi’l-Me’ânî”, Thk. Ahmed Muhammed el-Harrat, Mecme’u’l-Luğati’l-Arabiyye, Dımeşk, H.1394. El-Merâkişî, İbn-u Ali, “el-Mu’cib fi Talhîs Ahbar el-Mağrib”, Şerh. Salahaddin el-Havvarî. El-Mektebetu’l-‘Asriyye, Beyrut, 2006. El-Muradî, el-Hasan, “el-Cene ed-Danî fi Hurufi’l-Me’ânî”, Thk. Fahruddin Kabave ve diğerleri, Daru’l-Kutubi’l-‘İlmiyye, Beyrut, 1992.
  4. Enis, İbrahim, “el-Asvâtu’l-Luğaviyye”, Mektebetu’l-Enclu el-Mısrıyye, Kahire, 1999.
  5. Enis, İbrahim, “Dilatu’l-Alfaz”, Mektebetu’l-Enclu el-Mısrıyye, Kahire, 2004. Er-Razî, Fahruddin, “Nihâyetu’l-İcaz fi Dirayeti’l-İ’caz”, Thk. Nasrullah Hacı Müftüoğlu, Daru Sâdir: Beyrut, 2004. Es-Sekkakî, Ebu Yakup, “Miftahu’l-Ulum”, Thk. Abdulhamid Hindavî, Daru’l-Kutub elİlmiyye, Beyrut, 2000. Es-Sı’ıdî, Abdulmete’al, “el-Belağatu’l-‘Aliye – İlmu’l-Me’ânî”, Mektebe’u'l-Êdêb, Kahire, 19