Journals / Atatürk Araştırma Merkezi Dergisi / 2014 / Cilt: 30 - Sayı: 88

Claims Related to the Unionist Polity of Turkification and Contradictions in History Writing

İttihatçıların Türkleştirme Siyasetiyle İlgili İddialar ve Tarih Yazımındaki Çelişkiler

Pages
115–158
Publication Date
2014-03-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

But it never changed its line which it accepted as Ottomanism and Islamism.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Whether the unionists were Ottomanists or Turkists is a matter of debate.
📊
Key Findings & Data:Although the unionists claimed that they were following the polity of Ottomanism some reseaechers maintain that the polity of Ottomanism that was followed had infact the same meaning with Turkism.
💡
Conclusion & Impact:But it never changed its line which it accepted as Ottomanism and Islamism.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:İttihat ve Terakki · Osmanlıcılık · Türkçülük

Abstract

Whether the unionists were Ottomanists or Turkists is a matter of debate. Although the unionists claimed that they were following the polity of Ottomanism some reseaechers maintain that the polity of Ottomanism that was followed had infact the same meaning with Turkism. In relation with proving these claims there are some contradictions about history writing. Among the unionists there were people who advocated various ideas. There were also ones who advocated Turkist views. One of these people, Ziya Gokalp functioned as the central common member of the party. But his position was limited with the youth organisation and he was not chosen as a decision maker. Union and Progress accepted everyone from all sides to the party. But it never changed its line which it accepted as Ottomanism and Islamism.

Özet

İttihatçıların Osmanlıcı mı yoksa Türkçü mü oldukları ihtilaflı bir konudur. İttihatçılar Osmanlıcılık siyaseti izlediklerini ifade etseler de bazı araştırmacılar izlenen Osmanlıcılık politikasının aslında Türkçülük ile aynı anlama geldiğini iddia ederler. Bu iddiaların kanıtlanması noktasında tarih yazımı ile ilgili çeşitli çelişkiler ortaya çıkmaktadır. İttihatçıların içinde çok farklı görüşleri savunan kişiler vardı. Bunlar arasında Türkçü görüşleri savunanlar da bulunmaktaydı. Ancak bu kişiler partinin yönetim kademesinde görevlendirilmemişti. Türkçü görüşü savunanlardan Ziya Gökalp, partide Merkezi Umumi üyesi olarak görev yapmaktaydı. Ancak onun konumu gençlik teşkilatlanması ile sınırlandırılmış ve kendisi karar verenler arasına alınmamıştı. İttihat ve Terakki Partisi, her görüşten olanları partiye kabul etti. Ancak Osmanlıcılık ve İslamcılık politikası olarak belirlediği çizgisini hiç değiştirmedi.

🔖

Cite This Article

Günay, N. (2014). Claims Related to the Unionist Polity of Turkification and Contradictions in History Writing. Atatürk Araştırma Merkezi Dergisi, Cilt: 30 - Sayı: 88, 115–158. https://ajindex.com/articles/467551

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (20)

  1. Başbakanlık Osmanlı Arşivi (BOA); Dâhiliye Siyasi (DH. SYS), 53/7, lef 1-3, (1329 Ra 01). British Documents on Foreign Affairs: Reports and Papers From the Foreiign Office Confidential Print, General Editors, Kenneth Bourne and D. Camerun Watt, part I, series B, The Near and Middle East 1856-1914,
  2. Editör, David Gillard, volume 20, The Ottoman Empire under the Young Turks 1908-1914,
  3. University Publications of America, Doc.28, Inclosure in Doc.27. Annual Report on Turkey for the year 1910. Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin Kardaşlarına Hediyesidir, Selanik 1326. Türk Ocağı’nın Dâhili Nizamnamesi, İstanbul 1329. “İttihad ve Terakkî Yıllık Kongresi”, Türk Yurdu, Yıl 3, Cilt 5 (1913-1914), S.49, (19 Eylül 1329/2 Ekim 1913),
  4. Tanin Matbaası, İstanbul 1914. “Türk Aleminde”, Türk Yurdu, Cilt 1, Yıl 1, Sayı 21, (23 Ağustos 1320/5 Eylül 1912), s.353-354. “Türklük Duygusu Osmanlılık Fikrine Mani mi?”, Türk Yurdu, İZZET ULVİ; 1/16, 14 Haziran 1328. “Ermeni Milli Şenlikleri”, Türk Yurdu, sene 3, sayı 51, 13 Teşrinievvel 1329. “Türkler Bir Ruh-ı Millî Arıyorlar”, Türk Yurdu, Yıl: 2, Sayı: 25, 18 Teşrinievvel 1328. İctihad, Numara: 52, 31 Kanunusani 1328, s.1. Tanin, No: 1249, 10 Şubat 1327. Tasvir-i Efkâr, numara: 256, 15 Şubat 1910. Tasvir-i Efkâr, numara: 994, 13 Şubat 1914. Tasvir-i Efkâr, Numara: 213, 4 Kanunusani 1910.
  5. AHMAD, Feroz, Bir Kimlik Peşinde Türkiye, çev. Sedat Cem Karadeli, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstanbul 2010.
  6. AHMAD, Feroz; İttihat ve Terakki, çev. Nuran Yavuz, Kaynak yay., İstanbul 1984.
  7. AHMET REFİK, Kafkas Yollarında İki Komite İki Kıtâl, haz. Osman Selim Kocahanoğlu, Temel Yay., İstanbul 1998.
  8. AKÇAM, Taner, İnsan Hakları ve Ermeni Sorunu, İmge, Ankara 1999.
  9. AKÇAM, Taner, 1915
  10. Yazıları, İletişim, İstanbul 2010.
  11. AKÇURA, Yusuf, Üç Tarz-ı Siyaset, TTK Yay., Ankara 1976.
  12. AKIN, Rıdvan, Dağılma Devri ve Türkçülük Hareketi 1908-1918,
  13. İstanbul, Der Yay., 2002.
  14. ARAI, Masami, Jön Türk Dönemi Türk Milliyetçiliği, çev. Tansel Demirel, İletişim, İstanbul 2008, 4.baskı. ATEŞ, Sanem Yamak, Asker Evlatlar Yetiştirmek, İletişim, İstanbul 2012.
  15. AYDEMİR, Şevket Süreyya, Makedonya’dan Orta Asya’ya Enver Paşa, cilt II, İstanbul 1976.
  16. AYDOĞAN, Erdal, “Ziya Gökalp’in Ölümünün Türk Kamuoyu ve Basındaki Yansımaları”, Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Bilimler Dergisi, 10/2, 2007.
  17. AYDOĞAN, Erdal, İttihat ve Terakki’nin Doğu Politikası (1908–1918),
  18. Ötüken, İstanbul 2005.
  19. BALTACIOĞLU, İsmail Hakkı, Ziya Gökalp, İstanbul 1996.
  20. BANARLI, Nih