SavedAdd your journal

Journals / Amasya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi / 2020 / Cilt: 9 - Sayı: 1

Akademisyenlerin İnformal Ortamlarda Fen Öğretimine Bakış Açıları

Hakan TÜRKMEN
Pelin KÖSEOĞLU
Pages
65–92
Publication Date
2020-06-03
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Akademisyenlerin, informal ortamlarda fen öğretimi sürecinin güvenli, düşük maliyetli, kolay ulaşılabilir ve informal ortamların fiziksel özelliklerinin ve uzman bulundurup bulundurmamasının önemsediği sonucuna varılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz Üniversitelerin eğitim fakültelerinde informal ortamların kullanım durumunu ve bu ortamlardaki fen öğretimi sürecine etki eden kriterleri akademisyenlerin görüşleriyle ortaya koymak bu araştırmanın temel amacıdır.
📊
Key Findings & Data:Araştırmanın çalışma grubunu Eğitim Fakültesi Fen Bilgisi Öğretmenliği Lisans Programı’nda bulunan fen grubu alan derslerini veren 34 akademisyen oluşturmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Akademisyenlerin, informal ortamlarda fen öğretimi sürecinin güvenli, düşük maliyetli, kolay ulaşılabilir ve informal ortamların fiziksel özelliklerinin ve uzman bulundurup bulundurmamasının önemsediği sonucuna varılmıştır.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler informal öğrenme ortamları · fen eğitimi · akademisyen görüşleri

Özet

Öz Üniversitelerin eğitim fakültelerinde informal ortamların kullanım durumunu ve bu ortamlardaki fen öğretimi sürecine etki eden kriterleri akademisyenlerin görüşleriyle ortaya koymak bu araştırmanın temel amacıdır. Araştırmanın çalışma grubunu Eğitim Fakültesi Fen Bilgisi Öğretmenliği Lisans Programı’nda bulunan fen grubu alan derslerini veren 34 akademisyen oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak araştırmacılar tarafından hazırlanan bir anket kullanılmıştır. Akademisyenlerin verdikleri cevaplar SPSS 25.0 istatistik paket programı ile çözümlenmiş, betimsel istatistiklerden frekans (f) ve yüzde (%) dağılımları şeklinde verilmiştir. Sonuç olarak, akademisyenlerin kullandıkları informal ortamların frekanslarının yeterli düzeyde olmadığı, kullanmak istedikleri ortamlar sorulduğunda genel olarak frekansın arttığı görülmüştür. Akademisyenlerin, informal ortamlarda fen öğretimi sürecinin güvenli, düşük maliyetli, kolay ulaşılabilir ve informal ortamların fiziksel özelliklerinin ve uzman bulundurup bulundurmamasının önemsediği sonucuna varılmıştır.

🔖

Cite This Article

TÜRKMEN, H., KÖSEOĞLU, P. (2020). Akademisyenlerin İnformal Ortamlarda Fen Öğretimine Bakış Açıları. Amasya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 1, 65–92. https://ajindex.com/articles/45310

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Bozdoğan, A. E. (2012). Eğitim Amaçlı Gezilerin Planlanmasına İlişkin Fen Bilgisi Öğretmen Adaylarının Uygulamaları: Altı Farklı Alan Gezisinin Değerlendirilmesi, Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 12(2), 1049 – 1072. Büyüköztürk, Ş., Kılıç, E., Akgün, Ö., Karadeniz, ve Ş., Demirel, F. (2016).
  2. Bilimsel Araştırma Yöntemleri, Ankara: Pegem Yayıncılık. Demircioğlu G. ve Aslan A. (2018). A review on Turkish graduate studies performed on out-of-school learning environments. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Bilimler Dergisi, 8(16), 379-402.
  3. Diamond, J. (1986). The behaviour of family groups in science museums. Curator: The Museum Journal, 29 (2), 139 – 154. Hannu, S. (1993). Science centre education. motivation and learning in ınformal education. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Helsinki Üniversitesi,
  4. Öğretmen Eğitimi Anabilim Dalı, Helsinki: Finlandiya. Kaptan, F. (1999). İlköğretimde fen bilgisi öğretimi öğretmen el kitabı. Modül 7, 9. Ankara:
  5. MEB. Karademir, E. (2013). Öğretmen ve Öğretmen Adaylarının Fen ve Teknoloji Dersi Kapsamında Okul Dışı Öğrenme Etkinliklerini Gerçekleştirme Amaçlarının Planlanmış Davranış Teorisi Yoluyla Belirlenmesi (Doktora Tezi, Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara), 174, 339042 MEB. (1973).
  6. Milli Eğitim Temel Kanunu, Ankara.
  7. MEB. (2005). İlköğretim fen ve teknoloji dersi öğretim programı, Ankara:
  8. MEB Yayınları.
  9. Orion, N. ve Hofstein, A. (1994). Factors that influence learning during a scientific field trip in a natural environment. Journal of Research in Science Teaching, 29, 1097–1119.
  10. Saraç, H. (2017). Türkiye’de okul dışı öğrenme ortamlarına ilişkin yapılan araştırmalar: içerik analizi çalışması. Eğitim Kuram ve Uygulama Araştırmaları Dergisi, 3 (2), 60- 81. Serin, U., Serin, O. ve Kesercioğlu, T. (2005). Eğitim fakülteleri ilköğretim bölümü öğrencilerinin fen bilimlerine yönelik tutumlarının bazı değişkenler açısından incelenmesi. TED Eğitim ve Bilim Dergisi, 30(138), 38-44.
  11. Storksdieck, M. (2001). Differences in teachers’ and students’ museum field-trip experiences. Visitor Studies Today, 4(1), 8 -12. Türkmen, H. (2010). İnformal (sınıf-dışı) fen bilgisi eğitimine tarihsel bakış ve eğitimimize entegrasyonu. Çukurova Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3 (39), 46-59.
  12. Türkmen, H. (2015). İlkokul öğretmenlerin sınıf dışı ortamlardaki fen öğretimine bakış açıları. Journal of European Education, 5 (2), 47-55.
  13. Türkmen, H. (2018). Ortaokul öğretmenlerinin sınıf-dışı ortamlarda öğret