AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWhen the patients of the two groups were revized for insulin resistance, from demographic point of view, there were differences only in the body mass indices, the insulin resistance being higher with greater body mass index (p
📌 3 Key Takeaways
Abstract
OBJECTIVE: The polycystic ovary syndrome, presenting itself mainly with chronic anovulation and hyperandrogenism is one of the most frequently seen endocrine disorders. It’s a disorder with heterogenous presentations. Nowadays, hyperinsulinemia and high insulin resistance, being a serious metabolic disorder, is accused in its etiopathogenesis. In our study we tried to investigate the relation between insulin resistance and the clinical and laboratory findings in polycystic ovary patients and also to ascertain the factor(s) inducing glucose intolerance.MATERIALS-METHODS: Besides the patients with polycystic ovary syndrome forming the study group (n=60), twenty normal women with no menstruation problems or clinically or biochemically proven hyperandrogenism (the control group) were included in the study. All women (n=80) were tested for insulin resistance, fasting insulin levels and fasting glucose/fasting insulin ratio; Homeostatic Model Assessment index was calculated and oral glucose tolerance test was undertaken. The patients were randomized into various groups according to body mass index, androgen levels and degree of hirsutism. RESULTS: In 19 out of the sixty study patients (32%) high insulin resistance was noted. The fasting glucose/fasting insulin ratio was below 4.5 among these patients but no patient from this group met the criteria for diabetes mellitus diagnosis in her oral glucose tolerance test. When the patients of the two groups were revized for insulin resistance, from demographic point of view, there were differences only in the body mass indices, the insulin resistance being higher with greater body mass index (p
Özet
Amaç: Polikistik over sendromu kentlini kronik anovülasyon ve hiperandrojenizm ile belli eden, en sık rastlanan endokrin hastalıklar arasında yer alan ve heterojen prezentasyonları olabilen bir sendromdur. Günümüzde, ciddi bir metabolik bozukluk olan yüksek insülin direnci ve hiperinsülineminin bu hastalığın etyopatogenezinde önemli rol oynadığı bilinmektedir. Çalışmamızın amacı polikistik over sendromu olan hastalarda insülin direnci ile diğer klinik ve laboratuvar bulguları arasındaki ilişkiyi değerlendirmek ve glukoz intoleranst için risk artırıcı faktör veya faktörleri saptamaktır. Materyal ve Metot: Çalışmamıza polikistik over sendromu olan 60 hasta (çalışma grubu) ile menstrüel düzensizliği, klinik ve biyokimyasal olarak hıperandrojenizmi bulunmayan 20 kadın kontrol grubu olarak dahil edildi. Tüm olgular (n=80) insülin direnci, açlık insülin, açlık kan şekeri/açlık insülin oranı, Homeostatic Model Assessment indeksi ve oral glukoz tolerans testi ile değerlendirildi. Hastalar vücut kitle indeksi, kanda androjen düzeyi ve hirsutizm derecesi açısından gruplara ayrılarak kıyaslandı. Sonuçlar: Çalışmamıza katılan 60 polikistik overli hastanın 19'unda (%32) yüksek insulin direnci saptandı. Bu hastaların hepsinde açlık kan şekeri/açlık insülin oranı 4.5'in altında saptandı ancak hiçbirinde oral glukoz tolerans testi ile diabetes mellitus tanısını koydurtacak kriterlere rastlanmadı, insülin direnci saptanan ve saptanmayan gruplar arasında demografik açıdan sadece vücut kitle indeksi ortalamasında anlamlı fark kaydedilerek, insülin direnci yüksek olan grupta daha yüksek bulundu (p