SavedAdd your journal

Journals / Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2018 / Cilt: 6 - Sayı: 1

The Meaning That Ikhwan-I Safâ Ascribes to Hadithes

İhvân-ı Safâ’nın Rivayetlere Yüklediği Anlam

Recep ASLAN
Pages
9–24
Publication Date
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

As a method; we will try to find out what kinds of narratives they use by scanning the ikhwan-i safâ treatises and we will examine the sources of these narratives, reliability of these narratives and the interpretations they have uploaded to these narratives.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Ikhwan-i safâ put forward the law-setting principles for centuries in the work called resâilu ikhwan-i safâ, which they fit in fifty-two treatises consisting of four parts. ikhwan-i safâ treatises have been the subject of serious work in our country and in many other disciplines besides our country; however no independent work has been received about the hadiths mentioned in these treatises.
📊
Key Findings & Data:It is because it is not right for the discipline of hadith to be irrelevant to this discourse, which is not backwards from many collective movements in the Islamic world in terms of influence, and have a more comprehensive effect than the majority in some places, it is beneficial for the members of this discipline to address the relation between hadiths and ikhwan-i safâ.
💡
Conclusion & Impact:As a method; we will try to find out what kinds of narratives they use by scanning the ikhwan-i safâ treatises and we will examine the sources of these narratives, reliability of these narratives and the interpretations they have uploaded to these narratives.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Ikhwan-i safâ put forward the law-setting principles for centuries in the work called resâilu ikhwan-i safâ, which they fit in fifty-two treatises consisting of four parts. ikhwan-i safâ treatises have been the subject of serious work in our country and in many other disciplines besides our country; however no independent work has been received about the hadiths mentioned in these treatises. It is because it is not right for the discipline of hadith to be irrelevant to this discourse, which is not backwards from many collective movements in the Islamic world in terms of influence, and have a more comprehensive effect than the majority in some places, it is beneficial for the members of this discipline to address the relation between hadiths and ikhwan-i safâ. For this reason, in this article, we will try to understand the purpose of using the narrations mentioned in the ikhwan-i safâ treatises. As a method; we will try to find out what kinds of narratives they use by scanning the ikhwan-i safâ treatises and we will examine the sources of these narratives, reliability of these narratives and the interpretations they have uploaded to these narratives.

Özet

Safâ adlı eserde ortaya koymuşlardır. İhvân-ı Safâ Risâleler’i, gerek ülkemizde gerekse ülkemiz dışında farklı pek çok bilim dalında ciddi çalışmalara konu olmuştur; ancak bu risalelerde geçen hadisler hakkında müstakil herhangi bir çalışma kaleme alınmış değildir. Tesir bakımından İslam dünyasındaki pek çok kolektif hareketten geri kalmayan, yer yer birçoğundan daha kapsamlı etkileri olan bu söylem mensuplarına hadis bilim dalının ilgisiz kalması doğru olmayacağından, İhvân-ı Safâ-hadis ilişkisinin bu makalede ele alınmasında fayda mülahaza edilmiştir. Bu sebeple bu makalede İhvân-ı Safâ Risâleler’inde geçen rivayetlerin hangi amaçla kullanıldıklarını anlama gayreti içinde olduk. Yöntem olarak; İhvân-ı Safâ Risâleler’ini taramak suretiyle bunların ne tür rivâyetler kullandıklarını tespit edip, bu rivâyetlerin geçtiği kaynakları, rivâyetlerin sıhhat derecelerini ve bu rivâyetlere yükledikleri anlamları/yorumları incelemeye çalıştık.

🔖

Cite This Article

ASLAN, R. (2022). The Meaning That Ikhwan-I Safâ Ascribes to Hadithes. Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 6 - Sayı: 1, 9–24. https://ajindex.com/articles/440226

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Yıldırım, A. (2000). Tasavvufun Temel Öğretilerinin Hadislerdeki Dayanakları. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  2. Yatkın, N. (2006). Günahla İlgili Bir Hadisin Tahlili. Ankara:
  3. Avrasya Yayınları.
  4. Uysal, E. (2000). İslam Ansiklopedisi. İhvân-ı Safâ Md. İstanbul:
  5. DİA, XXII, 1-6.
  6. Uysal, E. (1988). İhvân-ı Safa Felsefesinde Tanrı ve Alem. İstanbul: Marmara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Vakfı Yayınları.
  7. Uludağ, S. (1992). İslam Ansiklopedisi. Bâtın İlmi Md, İstanbul:
  8. DİA, V, 188-189.
  9. Tüfenkci, S. (2008). İhvan-ı Safa’nın Siyaset Risâlesi Üzerine Bir İnceleme. Yüksek Lisans Tezi. Sakarya: Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Topaloğlu, B., Çelebi, İ. (2010). Kelâm Terimleri Sözlüğü. İstanbul:
  10. İsam Yayınları.
  11. Toktaş, F. (2013). İslâm Felsefesi (Tarih ve Problemler). (Ed. M. Cüneyt Kaya). İstanbul: İsam Yayınları. Tirmizî. Ebû Îsâ Muhammed b. Îsâ. (ty). es-Sünen. (Nşr. Ahmed Muhammed Şakir). Beyrut: Dâru İhyâi’t-Turasi’l-Arabîyye. Tevhîdî, Ebû Hayyân. (1992). el-Mukabesât. Kuveyt: Dâru Suâd. Tevhîdî, Ebû Hayyân.(ty). el-İmta’ ve’l-Muâ’nese. (Nşr. Ahmed Emin, Ahmed ez-Zeyn). Dâru Mektebeti’l-Hayat. Taş, İ. (2012). İhvân-ı Safâ’da Felsefe ve Din Münasebeti. Konya: Palet Yayınları. Tâmir, Â. (1982). Hakikatü İhvâni’s-Safâ ve Hullani’l-Vefâ. III. Baskı. Beyrut: Dâru’l-Maşrik. Taberânî, Süleyman b. Ahmed b. Eyyûb. (1989). Müsnedü’ş-Şâmiyyîn. (Nşr. Hamdî b. Abdilmecîd es-Selefî). Beyrut: Müessetü’r-Risâle. Taberânî, Süleyman b. Ahmed b. Eyyûb. (1983). el-Mu’cemu’l-Kebîr. (Nşr. Hamdî b. Abdilmecîd es-Selefî). Kahire: Mektebetü İbn Teymiyye. Taberânî, Süleyman b. Ahmed b. Eyyûb. (1995). el-Mu’cemu’l-Evsât. (Nşr. Târık b. İvazullah, Abdulmuhsin b. İbrahim). Kahire: Dâru’l-Haremeyn. Suyûtî, Abdurrahmân b. Ebî Bekr. (2004). Câmiu’s-Sağîr fî Ehâdîsi’l-Beşîri’n-Nezîr. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye. Suyûtî, Abdurrahmân b. Ebî Bekr. (1994). Câmiu’l-Ehâdîs. (Nşr. Abbâs Ahmed Sakr, Ahmed Abdulcevvâd). Beyrut: Dâru’l-Fikr. Sehâvî, Muhammed b. Abdirrahman. (1979). el-Mekâsıdu’l-Hasene fî Beyâni Kesîrin mine’l-Ehâdîsi’l-Müştehire. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye. Öztürk, M. (2003). İhvân-ı Safâ’nın Felsefî Düşünce Sisteminde Kur’an ve Yorum. Samsun: Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi. Sayı:14-15.
  12. Öztürk, M. (2011). Tefsirde Bâtınîlik ve Bâtınî Te’vil Geleneği. İstanbul:
  13. Düşün Yayıncılık. Öztosun, M. (2006). İhvân-ı Safâ’da Te’vil. Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Nesâî, Ebû Abdirrahmân Ahmed b. Şuayb.