Journals / Alevilik Araştırmaları Dergisi / 2017 / Cilt: 0 - Sayı: 13

THE ROLE AND IMPORTANCE OF ALEVI-BEKTASHI COTERIES IN THE FORMATION AND DEVELOPMENT OF MINSTREL LITERATURE

ÂŞIK EDEBİYATININ OLUŞUMU VE GELİŞİMİNDE ALEVİ-BEKTAŞİ ZÜMRELERİN YERİ VE ÖNEMİ

Pages
57–86
Publication Date
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this study, it is aimed to reveal the role of Alevi-Bektashi coteries in the foundation and development of minstrel literature.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The origins of minstrel literature extend to the shamans (kams).
📊
Key Findings & Data:Effects of the socio-cultural needs that has changed with the transition to Islam are also obvious in the transition from the bard age to minstrelsy in Azerbaijan, Anatolia and Rumeli Shamans, who had various duties in the society such as being moral founder/ narrator, belief leader, wise man, teacher, performer, improvised poet, qopuz-player, composer, nurse (“ırkıl”, fortune teller, sorcerer), remedial / (ocaklı / doctor, pharmacist), ambassador, consultant, were reputable delegates of the socio-cultural life (Durbilmez 2016c:484).
💡
Conclusion & Impact:In this study, it is aimed to reveal the role of Alevi-Bektashi coteries in the foundation and development of minstrel literature.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The origins of minstrel literature extend to the shamans (kams). The socio-cultural needs of the society have influenced the transition from shamanic art to bard art, and from bard art to minstrel art. These artists, who keep the faith leader chair of the community, have a respectable place in the transition from earlier Turkish beliefs to Islamic religion and in various religious groups that emerged over time. Effects of the socio-cultural needs that has changed with the transition to Islam are also obvious in the transition from the bard age to minstrelsy in Azerbaijan, Anatolia and Rumeli Shamans, who had various duties in the society such as being moral founder/ narrator, belief leader, wise man, teacher, performer, improvised poet, qopuz-player, composer, nurse (“ırkıl”, fortune teller, sorcerer), remedial / (ocaklı / doctor, pharmacist), ambassador, consultant, were reputable delegates of the socio-cultural life (Durbilmez 2016c:484). There are minstrels that have a few of the shamanic features. Likewise, it is possible to find various features unique to shamans in some delegates named such as “baba”, “dede”, “pir”, “sultan” of Alevi-Bektashi coteries. It is seen that the grand ones of artist belief leaders named such as shaman, “baksı”, “oyun”, “akın”, “ozan”, and pursuit the way of Kam (shaman) Ata has also been titled as “ata”, “bab/baba”, “dede” in Turkish world. It is known that the rapprochement of lodge-barrack-coffeehouse has been effective in the transition from bard period to minstrel art period. The lodge that have pioneered to the rapprochement of lodgebarrack-coffeehouse is primarily the Bektashi lodges. Almost all of the barracks of that period was Bektashi. Because all of the janizaries were Bektashi. Minstrels and dervish-poets from various Alevi-Bektashi coteries has an important role in the foundation of minstrel literature. In this study, it is aimed to reveal the role of Alevi-Bektashi coteries in the foundation and development of minstrel literature.

Özet

Âşık edebiyatının kökenleri kamlara kadar uzanmaktadır. Kam sanatından ozan sanatına, ozan sanatından âşık sanatına ge- çişte toplumun değişen sosyo-kültürel ihtiyaçları etkili olmuştur. Toplumun inanç önderleri konumunu koruyan bu sanatçılar, eski Türk inançlarından İslâm dinine geçiş- te ve zamanla ortaya çıkan çeşitli dinî zümrelerde de saygın bir yere sahiptirler. Azerbaycan, Anadolu ve Rumeli sahalarında ozanlıktan âşıklığa geçişte de İslâmiyet'le birlikte değişen sosyo-kültürel ihtiyaçların etkisi belirgindir. Toplumun töre kurucusu/anlatıcısı, inanç önderi, bilgesi, öğreticisi, anlatıcısı, oyuncusu, doğmaca şiir söyleyebilen şairi, kopuzcusu, bestecisi, bakıcısı (ırkıl, falcı,büyücü), sağaltıcısı / (ocaklı/hekim, eczacı), elçisi, danışmanı gibi çeşitli görevleri bulunan kamlar, sosyo-kültürel hayatın saygın temsilcileridir (Durbilmez, 2016c:484). Kamlara özgü bu özelliklerden birkaçını ta- şıyan âşıklar da vardır. Aynı şekilde AleviBektaşi zümrelerin "baba", "dede", "pir", "sultan" gibi adlarla anılan temsilcilerinde de kamlara özgü çeşitli özellikleri bir arada bulmak mümkündür. Kam Ata'nın yolunda giden ve şaman, baksı, oyun, akın, ozan gibi adlarla anılan sanatçı inanç önderlerinin ulularına da Türk dünyasında zamanla ata, bab/ baba, dede gibi adlar/ unvanlar verildiği görülür. Ozanlıktan âşık tipi sanatçılığa geçiş- te tekke-kışla-kahvehane yakınlaşmasının etkili olduğu bilinmektedir. Tekke-kışlakahvehane yakınlaşmasına öncülük eden "tekke" öncelikle Bektaşi tekkeleridir. O dönemdeki "kışla"nın tamamına yakını da Bektaşi idi. Çünkü Yeniçeri askerlerin hepsi zaten Bektaşi idi. Âşık edebiyatının kurulu- şunda ve gelişmesinde çeşitli Alevi-Bektaşi zümrelere mensup âşıkların ve derviş-büyücü), sağaltıcısı / (ocaklı/hekim, eczacı), elçisi, danışmanı gibi çeşitli görevleri bulunan kamlar, sosyo-kültürel hayatın saygın temsilcileridir (Durbilmez, 2016c:484). Kamlara özgü bu özelliklerden birkaçını ta- şıyan âşıklar da vardır. Aynı şekilde AleviBektaşi zümrelerin "baba", "dede", "pir", "sultan" gibi adlarla anılan temsilcilerinde de kamlara özgü çeşitli özellikleri bir arada bulmak mümkündür. Kam Ata'nın yolunda giden ve şaman, baksı, oyun, akın, ozan gibi adlarla anılan sanatçı inanç önderlerinin ulularına da Türk dünyasında zamanla ata, bab/ baba, dede gibi adlar/ unvanlar verildiği görülür. Ozanlıktan âşık tipi sanatçılığa geçiş- te tekke-kışla-kahvehane yakınlaşmasının etkili olduğu bilinmektedir. Tekke-kışlakahvehane yakınlaşmasına öncülük eden "tekke" öncelikle Bektaşi tekkeleridir. O dönemdeki "kışla"nın tamamına yakını da Bektaşi idi. Çünkü Yeniçeri askerlerin hepsi zaten Bektaşi idi. Âşık edebiyatının kurulu- şunda ve gelişmesinde çeşitli Alevi-Bektaşi zümrelere mensup âşıkların ve derviş-büyücü), sağaltıcısı / (ocaklı/hekim, eczacı), elçisi, danışmanı gibi çeşitli görevleri bulunan kamlar, sosyo-kültürel hayatın saygın temsilcileridir (Durbilmez, 2016c:484). Kamlara özgü bu özelliklerden birkaçını ta- şıyan âşıklar da vardır. Aynı şekilde AleviBektaşi zümrelerin "baba", "dede", "pir", "sultan" gibi adlarla anılan temsilcilerinde de kamlara özgü çeşitli özellikleri bir arada bulmak mümkündür. Kam Ata'nın yolunda giden ve şaman, baksı, oyun, akın, ozan gibi adlarla anılan sanatçı inanç önderlerinin ulularına da Türk dünyasında zamanla ata, bab/ baba, dede gibi adlar/ unvanlar verildiği görülür. Ozanlıktan âşık tipi sanatçılığa geçiş- te tekke-kışla-kahvehane yakınlaşmasının etkili olduğu bilinmektedir. Tekke-kışlakahvehane yakınlaşmasına öncülük eden "tekke" öncelikle Bektaşi tekkeleridir. O dönemdeki "kışla"nın tamamına yakını da Bektaşi idi. Çünkü Yeniçeri askerlerin hepsi zaten Bektaşi idi. Âşık edebiyatının kurulu- şunda ve gelişmesinde çeşitli Alevi-Bektaşi zümrelere mensup âşıkların ve derviş şairlerin önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu araştırmada, âşık edebiyatının kuruluşunda ve gelişmesinde Alevi- Bektaşi zümrelerin yerinin ortaya çıkarılması amaçlanmaktadır.

🔖

Cite This Article

DURBİLMEZ, B. (2022). THE ROLE AND IMPORTANCE OF ALEVI-BEKTASHI COTERIES IN THE FORMATION AND DEVELOPMENT OF MINSTREL LITERATURE. Alevilik Araştırmaları Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 13, 57–86. https://ajindex.com/articles/434909

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (17)

  1. ALPTEKİN, Ali Berat; SAKAOĞLU, Saim. (2006). Türk Saz Şiiri Antolojisi. Ankara.
  2. BİRDOĞAN, Nejat. (1991). Şah İsmail Hatayî. İstanbul.
  3. BORATAV, Pertev Naili. (1982). Folklor ve Edebiyat-1. İstanbul.
  4. BORATAV, Pertev Naili, 1988, 100 Soruda Türk Halk Edebiyatı. İstanbul.
  5. ÇOBANOĞLU, Özkul. (1998). Âşık Tarzı Şiir Geleneği ve Boşnak Âşık (Gusları) Tarzı Şiir Geleneği Arasında Ortaklıklar Üzerine Tespitler. Millî Folklor, S. 39, s. 8-24.
  6. DURBİLMEZ, Bayram. (2007). Kayserili Aşuğlarda Âşık Tarzı Kültür Gelenekleri. Hoşgörü Toplumunda Ermeniler, Haz: M. M. Hülagü, vd. C.1, s. 435-457,
  7. Kayseri. DURBİLMEZ, Bayram. (2010). Âşıklık Geleneklerinde Saz / Instrument (Saz) in the Traditions of Minstrelsy (Ashiklik). Millî Folklor, S. 11/85, s.148-158.
  8. DURBİLMEZ, Bayram. (2010). Sorgunlu Sıdkı Baba Dîvânı’nda Kerbelâ. Çeşitli Yönleriyle Kerbelâ, Edebiyat. International Karbala Symposium / Uluslararası Kerbela Sempozyumu, 2.cilt, Sivas, Türkiye, s. 215-230.
  9. DURBİLMEZ, Bayram. (2012) Zileli Âşık Ceyhunî’nin Yozgatlı Halk Şairleri Üzerine Etkileri. Tarihi ve Kültürü İle II. Zile Sempozyumu-Bildiriler, Haz: Mehmet Yardımcı, İzmir, Türkiye, 6-9 Ekim 2011, s.142-152.
  10. DURBİLMEZ, Bayram. (2014). Sorgunlu Sıdkı Baba Dîvânı, (İnceleme-Metinler). Kayseri. DURBİLMEZ, Bayram, (2015). Âşıkların Şiirlerinde Saz. Kafkas Üniversitesi Devlet Konservatuarı Uluslararası Müzik Sempozyumu: Doğu Dünyasında Geleneksel Türk Müzik Kültürü, Ed: Prof. Dr. Rafig İmrani, Kars, Türkiye, 9-10 Haziran 2014, s. 199-204.
  11. DURBİLMEZ, Bayram. (2016a). Âşık Edebiyatı ve Taşpınarlı Halk Şairleri. Ankara.
  12. DURBİLMEZ, Bayram. (2016b). Âşık Hasretî’nin Atışma Sanatı Üzerine Bir İnceleme. Ankara.
  13. DURBİLMEZ, Bayram. (2016c). Ozan Kavramı Etrafında Dede Korkut Üzerine Bir Değerlendirme. III. Türk Dünyası Kültür Kongresi “Dede Korkut ve Türk Dünyası” Bildiriler Kitabı I, Haz: M. Ekici, M. Duranlı, vd. İzmir, Türkiye, 19-23 Ekim 2015, s. 483-505.
  14. DURBİLMEZ, Bayram. (2016ç). Hatayî’nin Anadolu Sahası Halk Şairlerine Etkileri ve Sıdkı Baba Divanında Geçen ‘Vardım Kırklar Meclisine’ Şiiri Üzerine Metinlerarası Bir Yaklaşım. Kaygusuzun Bilge Torunu Abdurrahman Güzel Armağanı. Haz: H. Duran. Ankara.
  15. DURBİLMEZ, Bayram. (2016d). Yozgatlı Hüznî Dîvânlarında Kerbelâ. Uluslararası Kerbelâ ve Hz. Hüseyin Sempozyumu, Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı TİKA, Hüseyin Gâzi Vakfı, Ankara, Türkiye, 14- 15 Mayıs 2015.
  16. ERGUN, Saadettin. (1956), Hatayî Dîvânı / Şah İsmail-i Safevî, Hayatı ve Nefesleri. İstanbul.
  17. ERSAL, Mehmet