Journals / Akdeniz İnsani Bilimler Dergisi / 2017 / Cilt: 7 - Sayı: 2

Non-Muslims in Antalya in the Tanzimat Period from the Poll Tax Registers

Tanzimat Dönemi Cizye Defterlerine Göre Antalya Gayrimüslimleri

Pages
159–181
Publication Date
2022-10-12
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The professions and the names of the non-Muslims of Antalya are compatible with their traditional structures within Ottoman society

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Poll-tax registers are exclusive to the non-Muslim peoples in the Ottoman State.
📊
Key Findings & Data:The number of native non-Muslims was around 2800, which is close to 1/3 of the city centre population.
💡
Conclusion & Impact:The professions and the names of the non-Muslims of Antalya are compatible with their traditional structures within Ottoman society
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Poll-tax registers are exclusive to the non-Muslim peoples in the Ottoman State. According to eight poll-tax registers dating from the Tanzimat period, both native and foreign non-Muslims lived in Antalya. The native non-Muslims were Greeks and Armenians, the foreigners were Greeks, Armenians and Jews. The number of native non-Muslims was around 2800, which is close to 1/3 of the city centre population. If the women are included, the average household size of the non-Muslim population of Antalya was 5 persons. The age ratio was quite young and dynamic. For this reason, there was an efficient situation, in terms of ability to work and taxation. The professions and the names of the non-Muslims of Antalya are compatible with their traditional structures within Ottoman society

Özet

Cizye defterleri Osmanlı Devleti'nde gayrimüslimlere münhasır kayıtlardandır. Tanzimat dönemine dair tespit edilen sekiz adet cizye defterine göre Antalya'da gayrimüslimler yerli Rumlar ve Ermeniler, yabancı Rum, Ermeni ve Yahudilerden müteşekkildi. Yerli gayrimüslim miktarı 2800 civarında olup, bu şehir merkezinin üçte birine yakın bir orandı. Antalyalı gayrimüslimlerde hane nüfusu kadınlar da dâhil edildiğinde ortalama 5 kişiydi. Yaş ortalamaları oldukça genç ve dinamik bir yapıdadır. Bu sebeple çalışabilirlik ve vergilendirme açısından verimli bir durum söz konusudur. Gayrimüslimlerin meslekleri ve kullandıkları isimler Osmanlı toplumundaki geleneksel yapılarıyla uyumludur

🔖

Cite This Article

DİNÇ, G. (2022). Non-Muslims in Antalya in the Tanzimat Period from the Poll Tax Registers. Akdeniz İnsani Bilimler Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 2, 159–181. https://ajindex.com/articles/433826

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. Altınöz İ. (2013). Osmanlı Toplumunda Çingeneler. Ankara 2013.
  2. Beden A. (2004). 1854-1859 Tarihleri Arasında Antalya (8 No’lu Antalya Şer’iyye Sicilleri Defterine Göre). Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Akdeniz Üniversitesi, Antalya 2004.
  3. Bozkurt G. (1989). Gayrimüslim Osmanlı Vatandaşlarının Hukukî Durumu (1839-1914). Ankara 1989.
  4. Sami B. S. (2012). Isparta Tarihi. Isparta 2012.
  5. Braude B. (1982). “Foundation Myths of the Millet System”. Ed. B. Braude & B. Lewis, Christians and Jews in the Ottoman Empire I (1982) 69-88.
  6. Çağatay N. (1947). “Osmanlı İmparatorluğunda Reayadan Alınan Vergi ve Resimler”. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi V/5 (1947) 483-511. Dinç G. (2005a). “Şer’iyye Sicillerine Göre XIX. Yüzyıl Ortalarında Antalya’da Ailenin Sosyo-Ekonomik Durumu”. OTAM 17 (2005) 103-129. Dinç G. (2005b). 9 No’lu Antalya Şer‘iyye Sicili Defterine Göre 1853-1859 Yılları Arasında Antalya Şehrinin İdarî ve Sosyo-Ekonomik Durumu. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Akdeniz Üniversitesi, Antalya 2005.
  7. Durgun H. (2014). XIX. Yüzyılda Teke Sancağı’na Bağlı Elmalı Kazası’nın Sosyo-Ekonomik Yapısı (1839- 1914). Yayımlanmamış Doktora Tezi. Akdeniz Üniversitesi, Antalya 2014.
  8. Durukan A. (1988). “Alâeddin Keykubad Döneminde Antalya”. Antalya 2. Selçuklu Semineri (1988) 26-51.
  9. Dündar R. (2012). “H. 1269 (1852-1853) Tarihli Kıbrıs Cizye Muhasebe Defteri”. ZfWT 4/2 (2012) 99-122. Düstûr, Tertib 1, Cilt 1. Ebu Abdullah Muhammed İbn-İ Battuta Tanci. (2004). İbn Batûta Seyahatnâmesi. İstanbul 2004. Eken G. & Şen H. (2016a). “Tanzimat Dönemi Cizye Defterlerine Göre Tokat’ta Gayrimüslimler”. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 36 (2016) 161-175. Eken G. & Şen H. (2016b). “Tanzimat Dönemi Cizye Defterlerine Göre Amasya’da Gayrimüslimler”. Gaziosmanpaşa Üniversitesi Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi 11/1 (2016) 105-132.
  10. Ercan Y. (1999). “Osmanlı Devleti’nde Müslüman Olmayan Topluluklar”. Osmanlı IV (1999) 197-207.
  11. Ercan Y. (1991). “Osmanlı İmparatorluğu’nda Gayrimüslimlerin Ödedikleri Vergiler ve Bu Vergilerin Doğurduğu Sosyal Sonuçlar”. Belleten LV/213 (1991) 371-381.
  12. Erkal M. (1993). “Cizye”. TDV. İslâm Ansiklopedisi 8 (1993) 42-45.
  13. Erpolat M. S. (2003). “Cizye Defterlerinin Sosyal ve İktisadî Tarih Araştırmaları Açısından Önemi: Diyarbakır Örneği”. Sosyal Bilimler Araştırma Dergisi 4 (2003) 189-204.
  14. Gölen Z. (2003). “1267 (1851) Cizye Nizâm-nâmesi”. Belgeler XXIV/28 (2003) 41-51.
  15. Gökbilgin M.T. (1988). “Çingeneler”. İslâm Ansikloped