AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusions: Nowadays, as a result of improvements in open heart surgery and intensive care unit, coronary bypass surgery in patients with chronic obstructive pulmonary disease can be performed with acceptable mortality and morbidity.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Background: To evaluate the effect of chronic obstructive pulmonary disease on patients undergoing coronary bypass surgery. Methods: Forty patients who were undergone CABG in our department were enrolled, 20 patients with chromic obstructive pulmonary disease (Group 1) and 20 patients without pulmonary disease preoperatively as a control group (Group 2). Comparison of the groups was made with regard to postoperative reintubation, prolonged intubation (longer than 48 hours), atrial fibrillation, using of intraaortic balloon pump, mediastinitis, wound infection, pneumonia, steroid and bronchodilator use, elevation of diaphragm, ventricular fibrillation, trakeotomy, low cardiac output, length of intensive care unit and hospital stay. Results: After operation, patients in Group 1 had a longer intensive care unit (5.90 $pm$2.68 versus 2.3 $pm$1.8, days p = 0.003) and hospital stay (15.85 $pm$ 3.28 versus 7.97 $pm$ 1.86 days, p = 0.003). More patients in Group 1 required prolonged intubation (4 versus 0, p = 0.106) and reintubation (4 versus 0, p = 0.106). More patients in group 1 had arrhythmias (5 versus 0, p=0.106), using intraaortic balloon pump (2 versus 0, p = 0.487), mediastinitis (1 versus 0, p = 0.487), pneumonia (2 versus 0, p = 0.487), tracheotomy (2 versus 0, p = 0.487), low cardiac output (4 versus 0, p = 0.106) steroid and bronchodilator use (4 versus 1, p = 0.342). Two patients in group 1 died, whereas no patient in Group 2 died (p = 0.487). Conclusions: Nowadays, as a result of improvements in open heart surgery and intensive care unit, coronary bypass surgery in patients with chronic obstructive pulmonary disease can be performed with acceptable mortality and morbidity.
Özet
Amaç: Koroner bypass cerrahisi yapılan hastalarda kronik obstrüktif akciğer hastalığının mortalite ve morbiditeye etkisini değerlendirmekdir. Materyal ve Metod: Kronik obstrüktif akciğer hastalığı olan 20 hasta Grup-1, akciğer hastalığı olmayan 20 hasta ise kontrol grubu (Grup-2) olmak üzere 40 hasta çalışmaya dahil edildi. Postoperatif dönemde hastalar reentübasyon, uzun süren entübasyon (48 saatten fazla), atrial fibrilasyon, intraaortik balon kullanımı, mediastinit, yara yeri enfeksiyonu, pnömoni, steroid ve bronkodilatör ilaç kullanımı, diafragma elevasyonu, ventriküler fibrilasyon, trakeotomi, düşük kardiyak output, yoğun bakım ve klinikte yatış sürelerine göre karşılaştırıldılar. Bulgular: Operasyondan sonra, Grup 1'deki hastalar yoğun bakımda (5.90 $pm$ 2.68'e karşı 2.3 $pm$ 1.8 gün; p = 0.003) ve hasttanede (15.85 $pm$ 3.28'e karşı 7.97 $pm$ 1.86 gün ; p = 0.003) daha uzun süre kaldılar. Grup 1'de daha fazla hastanın uzun entübasyona (4'e karşı 0, p = 0.106) ve reentübasyon (4 'e karşı 0, p = 0.106) ihtiyacı oldu. Grup 1'de daha fazla hasta aritmi (5'e karşı 0, p = 0.106), intraaortik balon pompa kullanımı (2'e karşı 0, p = 0.487), mediastinit (1'e karşı 0, p = 0.487), pnömoni (2'e karşı 0, p = 0.487), trakeotomi (2'e karşı 0, p = 0.487 ), düşük kardiyak output (4'e karşı 0, p = 0.106), steroid ve bronkodilatör kullanımına (4'e karşı 1, p = 0.342) sahipti. Grup 1'de 2 hasta öldü, buna karşın grup 2' de hiç hasta ölmedi (p = 0.487). Sonuç: Günümüzde, açık kalp cerrahisinde ve yoğun bakım ünitelerindeki gelişmelerin sonucu kronik obstrüktif akciğer hastalığına sahip hastalara kabul edilebilir bir morbidite ve mortalite ile koroner bypass cerrahisi uygulanabilir.