AI Summary & Key Takeaways
AI InsightMoreover, the behavior of composites can be simulated by finite element methods and closed results (17-23%) are revealed in this respect.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
In the study, elastic modulus estimation methods of natural fiber reinforced composites considered as alternatives to synthetic fiber reinforced composites have been investigated. Finite element analysis (FEA) and some mathematical models which are used for synthetic fiber reinforced composites were preferred. During the study, randomly oriented cotton fiber reinforced composites at different fiber ratio by volume were investigated and the tensile test results were found experimentally. Experimental data were compared with data obtained using finite element method and current analytical models. Particularly in low fiber reinforced composite samples, the data obtained from the analytical models approximated between 2-4% of the experimental data. On the other hand, in the analysis by the finite element method, it is observed that the difference with the experimental results is opened as the high deformations are occurred. The most suitable analytical models have been found in the study and have been proposed for such composites. Moreover, the behavior of composites can be simulated by finite element methods and closed results (17-23%) are revealed in this respect.
Özet
Çalışmada sentetik lif takviyeli kompozitlere alternatif olarak düşünülen doğal lif takviyeli kompozitlerin elastisite modülü tahmin yöntemleri incelenmiştir. Yöntem olarak sonlu elemanlar analizi ve sentetik lif takviyeli kompozitler için kullanılan matematiksel modellerin uygunlukları araştırılmıştır. Çalışma boyunca ele alınan kompozitlerhacimce farklı oranlarda gelişigüzel pamuk lifi takviyeli olup çekme test sonuçları deneysel olarak bulunmuştur. Deneysel veriler sonlu elemanlar yöntemi ve mevcut analitik modeller kullanılarak elde edilen veriler ile kıyaslanmıştır. Özellikle düşük lif takviyeli kompozit numunelerde analitik modellerden elde edilen veriler deneysel verilere yaklaşık olarak %2-4 arasında yaklaşmıştır. Diğer yandan sonlu elemanlar yöntemiyle yapılan analizlerde ise yüksek şekil değiştirme oranlarına doğru gidildikçe deneysel sonuçlarla aradaki farkın açıldığı gözlenmiştir. Çalışma neticesinde en uygunan alitik modeller bulunmuş ve bu tarz kompozitler için önerilmiştir. Ayrıca sonlu elemanlar yöntemiyle kompozitlerin davranışları taklit edilebilmiş ve deneysel değerler ile yakın (%17-23) sonuçlar ortaya çıkarılmıştır.