Journals / SOSYAL BİLİMLER METİNLERİ / 2018 / Cilt: 2018 - Sayı: 1

TÜRKİYE’DE GELİR DAĞILIMI VE SOSYAL KORUMA HARCAMALARINA BİR BAKIŞ

Pages
38–53
Publication Date
2018-05-04
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Sosyal koruma harcamaları, kamu kesimi sosyal harcama kalemleri arasında dolayısıyla transfer harcamaları içerisinde önemli bir yer tutmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışmada Türkiye’de gelir dağılımı ve sosyal koruma harcamaları arasındaki ilişki incelenmeye çalışılacaktır.
📊
Key Findings & Data:İktisat biliminin en önemli makroekonomik hedeflerinden biri de gelir dağılımının daha adil hale getirilmesidir.
💡
Conclusion & Impact:Sosyal koruma harcamaları, kamu kesimi sosyal harcama kalemleri arasında dolayısıyla transfer harcamaları içerisinde önemli bir yer tutmaktadır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Gelir dağılımı · Transfer harcamaları

Özet

Bu çalışmada Türkiye’de gelir dağılımı ve sosyal koruma harcamaları arasındaki ilişki incelenmeye çalışılacaktır. İktisat biliminin en önemli makroekonomik hedeflerinden biri de gelir dağılımının daha adil hale getirilmesidir. Gelir dağılımı, bir ülkenin sınırları içerisinde belirli bir dönemde üretilen mallardan elde edilen gelirin bireyler, hanehalkları, toplumsal gruplar, bölgeler veya üretim faktörleri arasında paylaşımının ne durumda olduğunu göstermektedir. Gelirin adil dağıtılmaması sonucunda ülke nüfusunun bir kısmı eğitim, sağlık, barınma ve beslenme gibi sosyal refah devleti hizmetlerinden çok fazla faydalanamayacaklardır. Bu durumda devlet, geliri göreli olarak daha düşük olan kesimlerin sosyal hizmetlerden faydalanmaları için transfer harcamaları kapsamında sosyal koruma harcamaları yapmaktadır. Gelir dağılımı sadece ekonomik bir sorun değildir. Ayrıca sosyal boyutu da olan bir sorundur. Gelir dağılımında adaletin sağlanması gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerin en önemli iktisat politikası hedeflerinden biridir. Türkiye’de son yıllarda gelir eşitsizliğini azaltmak amacıyla sosyal koruma harcamalarının her geçen gün arttığı gözlenmektedir. Sosyal koruma harcamaları, kamu kesimi sosyal harcama kalemleri arasında dolayısıyla transfer harcamaları içerisinde önemli bir yer tutmaktadır.

🔖

Cite This Article

GÜVENOĞLU, H., ERÇAKAR, M. E. (2018). TÜRKİYE’DE GELİR DAĞILIMI VE SOSYAL KORUMA HARCAMALARINA BİR BAKIŞ. SOSYAL BİLİMLER METİNLERİ, Cilt: 2018 - Sayı: 1, 38–53. https://ajindex.com/articles/421750

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (5)

  1. Aktan, C. C. (2002).
  2. Yoksullukla Mücadele Stratejileri, Kavramlar Sözlüğü. Ankara: Hak İş Konfederasyonu Yayınları.Altay, A. (2007). Küreselleşen Yoksulluk Olgusunun Önlenmesinde Mikrofinansman Yaklaşımı. Finans, Politik & Ekonomik Yorumlar, 44 (510), 57–67.Arpa, A. T. & Kolçak, M. (2017). Türkiye ve OECD Ülkelerinde Sosyal Güvenlik Harcamaları. Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 5 (3), 652-677.Ataç, B., Önder, İ. & Turhan, S. (2008). Maliye Politikası. (Ed. ATAÇ, Engin) (5.Baskı). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.Baş, K. (2009). Küreselleşme ve Gelir Dağılımı Eşitsizliği. Ç.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 18 (1), 49–70.Bellu, L. G. (2005). Charting Income Inequality The Lorenz Curve. EASYPol Resource for Policy Making. Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO).Birdsall, N. (2006). The World is not Flat: Inequality and Injustice in our Global Economy. UNU World Institute for Development Economic Research (UNU – WIDER) WIDER, Annual Lecture 9.Caminada, K. & Goudswaard, K. (2001). International Trends in Income Inequality and Social Policy. International Tax and Public Finance, 8, 395–415.Campano, F. & Dominck, S. (2006). Income Distribution. Oxford University, USA.Cural, M. (2009). OECD Ülkelerinde Gelir Dağılımının 1980 Sonrası Gelişimi ve Eşitsizliği Azaltıcı Müdahaleler. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İİBF Dergisi, 4 (2), 73‐97.Çakır, Ö. (2002). Sosyal Dışlanma. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 4 (3). 83-104.Çalışkan, Ş. (2010). Türkiye’de Gelir Eşitsizliği ve Yoksulluk. Sosyal Siyaset Konferansları, 59 (2), 89–132.Çelik, A. (2004). AB Ülkeleri ve Türkiye’de Gelir Eşitsizliği: Piyasa Dağılımı–Yeniden Dağılım. Çalışma ve Toplum, 3, 53–91.Dao, M. Q. (2004). Rural Poverty in Developing Countries: An Empirical Analysis. International Journal of Social Economics. 31 (6), 500-508.
  3. Dao, M. Q. (2008).
  4. Human Capital, Poverty, and Income Distribution in Developing Countries. Journal of Economic Studies, 35 (4), 294-303.Dişbudak, C. & Süslü, B. (2007). Türkiye'de Kişisel Gelir Dağılımını Belirleyen Makroekonomik Faktörler. Ekonomik Yaklaşım, 18 (65), 1-23.Dovring, F. (1991). Inequality; The Political Economy of Income Distribution. Newyork: Preager.Eğilmez, M. & Kumcu, E. (2005). Ekonomi Politikası. İstanbul:
  5. Remzi Kitabevi.Elveren, A. (2013). Gelir dağılımı çalışmaları için bir alternatif: Texas Üniversitesi Eşitsizlik Projesi Veri Setleri. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi