Journals / Mesned İlahiyat Araştırmaları Dergisi / 2020 / Cilt: 11 - Sayı: 1

Şafiî'nin Kelam Anlayışı

Pages
241–259
Publication Date
2020-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bununla beraber Şafiî’nin kendisi de ulûhiyet, nübüvvet, insan ve fiilleri gibi kelamda tartışılan meseleler hakkında fikirler ileri sürmüş ve bu fikirleri muhaliflerine karşı savunmuştur.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Peygamber’in vefatından sonra Müslüman toplumda dinin esasına dair, birtakım sebeplerle ortaya çıkan yeni problemlerin çözülebilmesi adına farklı yaklaşımlar geliştirilmiştir.
📊
Key Findings & Data:Şafiî’nin kelama karşı olmasının diğer bir sebebi de onun, kelamî metodu mu’tezilî yöntem olarak değerlendirmesidir.
💡
Conclusion & Impact:Bununla beraber Şafiî’nin kendisi de ulûhiyet, nübüvvet, insan ve fiilleri gibi kelamda tartışılan meseleler hakkında fikirler ileri sürmüş ve bu fikirleri muhaliflerine karşı savunmuştur.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Şafiî · kelam · selef

Özet

Hz. Peygamber’in vefatından sonra Müslüman toplumda dinin esasına dair, birtakım sebeplerle ortaya çıkan yeni problemlerin çözülebilmesi adına farklı yaklaşımlar geliştirilmiştir. Hz. Peygamber ve sahabenin dini yorumlama şekline vurgu yapan kesim, her türlü meselenin yalnızca Kitab ve Sünnet perspektifinde düşünülmesi ve cevaplar bulunması gerektiğini ileri sürmüştür. Diğer bir kesim ise Hz. Peygamber ve sahabe döneminde gözükmeyen bu problemlerin Kitab ve Sünnet’ten hareketle fakat akla dayalı yeni metodlar da kullanarak çözüme kavuşturulması gerektiğini iddia etmiş ve kelamî yöntemi savunmuştur. Şafiî bu iki yaklaşımdan birincisinin savunucusu ve öncüsü olmuş, Kitab ve Sünnet’ten ayrı olarak akıl merkezli inşa edilen izahlara ve dolayısıyla da kelamî düşünceye karşı çıkmıştır. O, kelamın Hz. Peygamber ve sahabe döneminde uygulaması bulunmayan bir yöntem olduğunu ve böyle bir yöntemle dinin doğru şekilde anlaşılıp yorumlanamayacağını belirtmiştir. Şafiî’nin kelama karşı olmasının diğer bir sebebi de onun, kelamî metodu mu’tezilî yöntem olarak değerlendirmesidir. Bununla beraber Şafiî’nin kendisi de ulûhiyet, nübüvvet, insan ve fiilleri gibi kelamda tartışılan meseleler hakkında fikirler ileri sürmüş ve bu fikirleri muhaliflerine karşı savunmuştur.

🔖

Cite This Article

GENÇDOĞAN, A. (2020). Şafiî'nin Kelam Anlayışı. Mesned İlahiyat Araştırmaları Dergisi, Cilt: 11 - Sayı: 1, 241–259. https://ajindex.com/articles/421572

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (9)

  1. Adwan, Reyadh Nofan-Abu Bakar, Aziz-Jamai, Yasmin Maher. “The Origin of the Science of Ilmu Al-Kalâm”. Journal of Human Development and Communication 3 (2014): 31-40.
  2. Alper, Hülya. İmam Mâturîdî’de Akıl-Vahiy İlişkisi. İstanbul: İz Yayınları, 2013.
  3. Altaie, Mohammed Basil. “Daqîq al-Kalâm The Islamic Approach to Natural Philosophy”. Based on a talk given at the Institute of Arab and Islamic Studies, University of Exeter (U.K, 26 Ocak 2005).
  4. Aybakan, Bilal. “Şafiî”. DİA. 38: 223-233. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı, 2010.
  5. Aydınlı, Abdullah - Öğüt, Salim. “Ehl-i Hadîs”. DİA. 10: 507-512. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı, 1994. Bağdâdî, Abdulkâhir b. Tahir b. Muhammed. Usûlü’d-Dîn. İstanbul: Matbuatu’d-Devle, 1928. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyn. Menâkıbu’ş-Şâfiî. Thk. Ahmed Sakr. 2 Cilt. Kahire: Mektebetü Dâri’t-Türâs, ts. Büyükkara, Mehmet Ali. “Kendisine Atfedilen Sözler Zemininde İmam Şafiî’nin Akidevî Görüşleri”. Uluslararası İmam Şafiî Sempozyumu (Diyarbakır, 7-9 Mayıs 2010). Câbirî, Muhammed Âbid. Arap-İslâm Aklının Oluşumu. Trc. İbrahim Akbaba. İstanbul: Kitabevi, 2001. Cürcânî, Seyyid Şerif Ali b. Muhammed. et-Ta’rîfât. Mısır: Matbaatu Mustafa el-Bâbî el-Halebî, 1938. Cürcânî, Seyyid Şerif Ali b. Muhammed. Şerhu’l-Mevâkıf. Thk. Mahmud Ömer ed-Dimyâtî. 8 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1998.
  6. Çelebi, İlyas. İslâm İnanç Sisteminde Akılcılık ve Kadı Abdulcebbar. İstanbul: Rağbet Yayınları, 2002.
  7. Dekar, Abdülganî. İmam Şafiî Fakîhü’s-Sünneti’l-Ekber. Dımeşk: Dâru’l-Kalem, 1996. Ebû Hanife, Numan b. Sabit. el-Alim ve’l-Müteallim, İmâm-ı A’zam’ın Beş Eseri içinde. İstanbul: Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Vakfı Yayınları, 2011. Ebû Zeyd, Nasr Hâmid. Kutsal Metin Otorite ve Hakikat –Bilgi ve İktidar Arasında Dinî Düşünce-. Trc. Muhammed Coşkun. İstanbul: Mana Yayınları, 2015.
  8. Erkol, Ahmet. Kelam İlmine Yönelik Eleştiriler. İstanbul: Divan Kitap, 2018. Eş’arî, Ebu’l-Hasen Ali b. İsmail. el-İbâne an Usûli’d-Diyâne. Beyrut: Dâru İbn Zeydûn, ts. Eş’arî, Ebu’l-Hasen Ali b. İsmail. Makâlâtü’l-İslâmiyyîn ve İhtilâfü’l-Musallîn. 2 Cilt. Beyrut: el-Mektebetü’l-Asriyye, 2009. Eş’arî, Ebu’l-Hasen Ali b. İsmail. Risâletü İstihsâni’l-Havd fî İlmi’l-Kelâm. Beyrut: Dâru’l-Meşârîi’t-Tıbâa ve’n-Neşr ve’t-Tevzî, 1995. Ferrûh, Ömer. Târîhu’l-Fikri’l-Arabî. Beyrut: Dâru’l-İlim li’l-Melâyîn, 1983.
  9. Gündoğar, Hamdi. “Ehl-i Sünnet Kelamına Giden Süreçte Ebu Hanife ve Şafiî’nin El-Fıkhu’l-Ekber Adlı Risalelerinde Yer Alan İtikadi Konuların Mukayeseli Tahlili”. İnönü Ü