Journals / Mütefekkir / 2020 / Cilt: 7 - Sayı: 14

İbnü’s-Salâh’ın Müftü ve Müsteftînin Uyacağı Âdâb/Kurallar Hakkındaki Görüşleri

Pages
563–584
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Müsteftî ile ilgili meseleleri bağımsız bir bölüm ve alt başlıklarda ele alması bunun göstergelerinden biri sayılır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu makale, İbnü’s-Salâh’ın (ö. 643/1245) müftü ve müsteftînin fetva sırasında uyacağı âdâba dair görüşleri hakkındadır. Âdâb, din ve aklın güzel, hatta gerekli gördüğü söz ve eylemlerdir.
📊
Key Findings & Data:İbnü’s-Salâh’ın fetva âdâbı bağlamında taklid dönemi meselelerini tartışmaya açtığı görülür.
💡
Conclusion & Impact:Müsteftî ile ilgili meseleleri bağımsız bir bölüm ve alt başlıklarda ele alması bunun göstergelerinden biri sayılır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Fıkıh · İbnü’s-Salâh · Müftü

Özet

Bu makale, İbnü’s-Salâh’ın (ö. 643/1245) müftü ve müsteftînin fetva sırasında uyacağı âdâba dair görüşleri hakkındadır. Âdâb, din ve aklın güzel, hatta gerekli gördüğü söz ve eylemlerdir. Bu sebeple büyük önem arz etmektedir. İbnü’s-Salâh, Edebü’l-müftî ve’l-müsteftî adlı eserinde müftünün fetva faaliyeti esnasında uyması gerekli yirmi ilke tespit etmiştir. Müsteftînin uyması gereken on ilke sıralamıştır. Müftü ve müsteftînin dikkate alacağı bu ilke ve kurallar fetva âdâbı olarak isimlendirilir. İbnü’s-Salâh, müftünün sorulan soruları cevaplaması gerektiğini belirtir. Müsteftînin ise başına gelen hadiseyi müftüye sorarak öğrenmesi gerektiğini dile getirir. Bu sebeple ilkesel olarak müsteftîye soru sormak, müftüye ise bu soruya cevap vermek gibi bir vazife düştüğünü söyler. İbnü’s-Salâh’ın fetva âdâbı bağlamında taklid dönemi meselelerini tartışmaya açtığı görülür. Makalenin konusu olan fetva âdâbını sistematik açıdan ele aldığı anlaşılmaktadır. Nakilleri ve değerlendirmeleri dikkate alındığında İbnü’s-Salâh’ın fetva âdâbına kıymetli katkılar verdiği söylenebilir. Müsteftî ile ilgili meseleleri bağımsız bir bölüm ve alt başlıklarda ele alması bunun göstergelerinden biri sayılır.

🔖

Cite This Article

ÇİNAR, F. (2020). İbnü’s-Salâh’ın Müftü ve Müsteftînin Uyacağı Âdâb/Kurallar Hakkındaki Görüşleri. Mütefekkir, Cilt: 7 - Sayı: 14, 563–584. https://ajindex.com/articles/419535

References (12)

  1. Ahmed b. Hanbel, Ahmed b. Muhammed. el-Müsned. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1995-2001.
  2. Aslan, Mehmet Selim. “İctihad ve Fetva Faaliyetlerinde Olası Sonuçların Dikkate Alınması (İ’tibâru’l-Meâlât)”. İslâm Hukuku Araştırmaları Dergisi. 27 (2016), 183-218.
  3. Aşkar, Muhammed Süleyman. el-Fütyâ ve menâhicü’l-iftâ. Kuveyt: Mektebetü’l-Menâri’l-İslâmiyye, 1976.
  4. Atar, Fahrettin. “Fetva”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 12: 486-496. İstanbul: TDV Yayınları, 1995.
  5. Atar, Fahrettin. “İftâ Teşkilâtının Ortaya Çıkışı”. Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi. 3 (1985), 19-48.
  6. Bayder, Osman. “Hanefi Fetva Usulü Literatürü ve Bedreddin eş-Şuhâvî’nin ‘et-Tırâzu’l-Müzheb’ Adlı Fetva Usulünün Değerlendirilmesi”. Bilimname. 29 (2015), 211-229.
  7. Bayındır, Abdülaziz. “Âdâb”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. İstanbul: TDV Yayınları, 1988.
  8. Bilmen, Ömer Nasuhi. Hukukı İslamiyye ve Istılahatı Fıkhiyye Kamusu. İstanbul: Bilmen Yayınevi, 1985. Buhârî, Muhammed b. İsmâil. Sahîh. Beyrut: Dâru İbn Kesîr, 1993.
  9. Çeker, Orhan. “İfta ve Bir Fetva Defteri Örneği”. Selçuk Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi. 6 (1996), 35-54.
  10. Dağcı, Şamil. “Din İşleri Yüksek Kurulu Kararlarına Fetva Konseptinde Bir Yaklaşım”. Diyanet İlmi Dergi 38/4 (2002), 5-20. Dârimî, Abdullah b. Abdurrahman. es-Sünen. Riyad: Dâru’l-Muğnî, 2000. Debûsî, Ebû Zeyd Abdullah. Takvîmu’l-edille fî usûli’l-fıkh. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2001.
  11. Düzenli, Pehlul. “Allame Kevseri’nin Fetva Usulü Anlayışı”. Uluslararası Düzceli M. Zahid Kevseri Sempozyumu. 2007, 415-435. Ebû Dâvud, Süleyman b. el-Eş‘as. es-Sünen. Dımaşk: Dâru’r-Risâleti’l-Âlemiyye, 2009. Ebü’l-Fidâ, İmâdüddin İsmâil. el-Muhtasar fî târîhi’l-beşer. Kahire: el-Matbaʻatü’l-Huseyniyyeti’l-Mısrıyye, 1907. Gazzâlî, Ebû Hâmid. el-Mustasfâ min ʻilmi’l-usûl. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1997. Hâkim en-Nîsâbûrî, Muhammed. el-Müstedrek ‘ale’s-Sahîhayn. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2002.
  12. Hallaq, Wael B. “Tarihi Gelişim Sürecinde Sünni Hukuk Teorisinde İfta’ ve İctihad”. Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. çev. Şükrü Selim Has. 13 (2002), 357-369. Hatîb el-Bağdâdî, Ahmed b. Ali. el-Fakîh ve’l-mütefakkih. Riyad: Dâru İbni’l-Cevzî, 1996. Hatîb el-Bağdâdî, Ahmed b. Ali. Târîhu Bağdâd. Beyrut: Dâru’l-Garbi’l-İslâmî, 2001. Hudarî, Muhammed. Usûlü’l-fıkh. Mısır: el-Mektebetü’t-Ticâreti’l-Kübra, 1969. İbn Âbidîn, Muhammed Emin. Mecmûatu resâili İbn Abidîn. y.y: Dâr Saadet, ts. İbn Âbidîn, Muhammed Emin. Reddü’l-muhtâr ‘alâ’d-Dür