AI Summary & Key Takeaways
AI InsightHighlights: Also, two of them (Pasaormanı and Akçakoca 1) are observed to resist against the gall wasp.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim of study: In the study, the most successful grafting method and chestnut genetypes that are best adapted to the Düzce Kaplandağı chestnut population were tried to be determined. Area of study: Chestnut seeds used as rootstock material were collected from natural chestnut forests of Kaplandağı, Cumayeri district of Düzce province. Material and methods: In this study, for the first time identified by us, 20 well-known fruit qualities, two locally known (Serdar and Erfelek), and three foreign (Maraval, Marigoule, and Bethizac) chestnut genotypes were used. It was investigated the success of grafting methods by using 25 different chestnut genotypes and three different grafting methods (budding, the cleft and tongue grafting). The seedlings of the Kaplandağı chestnut population were used as the rootstock chestnut genotype. The genotypes which were grafted on the rootstock were types of Kabalak, İbradı, Paşaormanı, Erfelek, Hacıömer, Serdar, Akçakoca 1, Alaplı 1, Çongara, Fındıklı 1, Gümeli 1, Fındıklı 2, Ereğli-Yazıören, Paşaormanı 2, Gümeli black, Fındıklı 3, Ereğli-Nevzat, Gümeli yellow, Akçakoca yellow, Yığılca-Vedat, Yığılca-Çakır, Ibradı 2. and Maraval, Marigoule, Bouche de Bethizac. Main results: It was determined that stabile temperature and humid conditions affected grafting achievement on chestnut genotypes and grafting techniques. While the lowest grafting success was in the budding, the cleft and tongue grafting methods were the same and have a grafting success rate of 63%. Among the chestnut varieties, the Çongara genotypes (98%) had the highest while the Fındıklı 2 genotypes (20%) had the lowest grafting success. As a result, the most successful grafting methods were cleft and tongue grafting, and the most successful grafting genotypes were found as Çongara, İbradı 2 and Alaplı 1. Also, the sapling obtained from the study were taken under ex-situ protection in Düzce University campus as a chestnut orchard. Highlights: Also, two of them (Pasaormanı and Akçakoca 1) are observed to resist against the gall wasp.
Özet
Çalışmanın amacı: Çalışmada en başarılı aşı yöntemi ve Düzce Kaplandağı kestane populasyonuna en iyi uyum sağlayan kestane genotipleri belirlenmeye çalışılmıştır. Çalışma alanı: Çalışmada anaç materyali olarak kullanılan kestane tohumları Düzce ili Cumayeri ilçesi Kaplandağı doğal kestane ormanlarından toplanmıştır. Materyal ve yöntem: Bu çalışmada yeni belirlediğimiz meyve kalitesi yüksek 20 genotip, iki lokal çeşit (Serdar ve Erfelek) ve üç yabancı (Maraval, Marigoule ve Bethizac) kestane çeşidi kullanılmıştır. Çalışmada çöğür olarak 2 yaşındaki Kaplandağı popülasyonuna ait yabani fidanlar kullanılmıştır. Bu fidanlar üzerine 25 farklı genotipe (Kabalak, İbradı, Paşaormanı, Erfelek, Hacıömer, Serdar, Akçakoca 1, Alaplı 1, Çongara, Fındıklı 1, Gümeli 1, Fındıklı 2, Ereğli-Yazıören, Paşaormanı 2, Gümeli siyahı, Fındıklı 3, Ereğli-Nevzat, Gümeli sarısı, Akçakoca sarısı, Yığılca-Vedat, Yığılca-Çakır, Ibradı 2., Maraval, Marigoule ve Bouche de Bethizac) ait aşı kalemleri, üç farklı aşı yöntemi (yarma, dilcikli ve yongalı göz) ile aşılanarak aşı başarıları incelenmiştir. Temel sonuçlar: Sabit sıcaklık ve nem koşulları altında kestane genotiplerinin ve aşılama yöntemlerinin aşı başarısına etkisi belirlenmiştir. En düşük aşı başarısı yongalı göz aşıda (%55) elde edilirken, en yüksek başarı benzer oranda yarma ve dilcikli aşılarda (%63) bulunmuştur. Kestane çeşitleri arasında en yüksek aşılama başarısı Çongara genotipinde (%98), en düşük başarı ise Fındıklı-2 genotipinde (%20) elde edilmiştir. Sonuç olarak en başarılı aşılama yöntemleri yarma ve dilcikli aşılar olmuştur. Ayrıca Kaplandağı kestane çöğürlerine en iyi aşı uyumu sağlayan genotipler sırası ile Çongara, İbradı 2 ve Alaplı 1 olarak bulunmuştur. Bu çalışmadan elde edilen aşılı fidanlar, Düzce Üniversitesi kampüsünde materyal bahçesi olarak ex-situ koruma altına alınmıştır. Araştırma vurguları: Bu genotiplerden ikisinin (Paşaormanı ve Akçakoca 1) gal arısı zararına karşı dirençli olduğu gözlenmiştir.