Journals / Mütefekkir / 2021 / Cilt: 8 - Sayı: 15

Abū Ḥanīfa’s Grounding his Ra’y in Ḥadīth and Some Examples of its Applications

Ebû Hanîfe’nin Re’yini Hadis ile Temellendirmesi ve Uygulamaya Dair Bazı Örnekler

Pages
95–119
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The identification of these ex-amples will contribute to the review of the assumption that Abū Ḥanīfa approached ḥadīth in a negative way.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Abū Ḥanīfa was born in the region of Iraq which had been a cradle of various civilizations, a centre for con-flicts over political and creedal issues, and where ḥadīth concocting was common-place.
📊
Key Findings & Data:However, it could be thought that Abū Ḥanīfa seemingly opposed to some ḥadīths nar-rated regarding that specific topic in the issues he consulted ra’y.
💡
Conclusion & Impact:The identification of these ex-amples will contribute to the review of the assumption that Abū Ḥanīfa approached ḥadīth in a negative way.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Hadis · Ebû Hanîfe · Hz. Peygamber

Abstract

Abū Ḥanīfa was born in the region of Iraq which had been a cradle of various civilizations, a centre for con-flicts over political and creedal issues, and where ḥadīth concocting was common-place. The fact that he deepened his knowledge in Islamic fields there by receiving basic religious education, he got his ijtihad expertise as being both a learner and a lecturer at fiqh councils and he witnessed the dynamic side of social life by doing trades facilitated him to gain a multifaceted perspective towards matters and contributed to his approach towards practical solutions. He, in the name of understanding what ḥadīths meant, attached weight to reason to provide solutions towards problems arisen because of space and time. His interpreta-tions of them were sometimes regarded as heresy and this situation caused an eruption of extreme allega-tions against him. However, it could be thought that Abū Ḥanīfa seemingly opposed to some ḥadīths nar-rated regarding that specific topic in the issues he consulted ra’y. In contrast, it should not be disregarded that he might have grounded the issues in other narrations while putting forth his arguments. Therefore, both the ḥadīth to which he opposed due to his ra’y while providing solutions towards problems and the narration on which he predicated his argument will be presented together. The identification of these ex-amples will contribute to the review of the assumption that Abū Ḥanīfa approached ḥadīth in a negative way.

Özet

Ebû Hanîfe farklı medeniyetlere beşiklik eden, siyasî ve itikâdî meselelerde ihtilafın merkezi olan ve hadis uydurmanın yoğun olduğu Irak bölgesinde dünyaya gelmiştir. Orada temel dinî bilgileri alarak ilimde derinleşmesi, fıkıh meclisinde talebe ve hoca olarak içtihat alanında uzmanlaşması ve ticaretle iştigal ederek sosyal yapının dinamik yönüne şahit olması onun meselelere karşı bakış açısının çok boyutlu olmasına ve pratik çözümlere yönelmesine katkı sağlamıştır. O, zaman ve mekânın etkisiyle ortaya çıkan sorunların çözümünde hadislerin muradını anlama adına akla ağırlık verdiği için onları yorumlaması, kimi zaman hadise aykırı görüşlerde bulunduğu şeklinde değerlendirilmiş ve bu durum kendisine karşı aşırıya varan ithamların ortaya çıkmasına yol açmıştır. Hâlbuki Ebû Hanîfe’nin re’ye başvurduğu meselelerde o konuya dair nakledilen bazı hadislere zahiren muhalefet ettiği görülmekle birlikte onun görüşünü ortaya koyarken meseleleri diğer rivayetler üzerinden temellendirmiş olabileceğini göz ardı etmemek gerekir. Bu yüzden onun, problemler karşısında çözüm üretirken hem re’yi sebebiyle muhalif kaldığı hadisi hem de görüşünü belirlerken esas aldığı rivayeti bir arada sunan örneklerin tespit edilmesi, Ebû Hanîfe’nin hadise menfî yaklaşım gösterdiği iddiasının gözden geçirmesine katkı sağlayacaktır.

🔖

Cite This Article

Aydemir, S. (2021). Abū Ḥanīfa’s Grounding his Ra’y in Ḥadīth and Some Examples of its Applications. Mütefekkir, Cilt: 8 - Sayı: 15, 95–119. https://ajindex.com/articles/413493

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. Abdülazîz el-Buhârî, Alâuddîn Abdülazîz b. Ahmed b. Muhammed. Keşfü’l-esrâr an usûli fahrulislâm el-Pezdevî. 4 Cilt. Beyrût: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1424/2003.
  2. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdillâh Ahmed b. Muhammed eş-Şeybânî. thk. Şuayb el-Arnaût. el-Müsned. 50 Cilt. Beyrût, Müessesetü’r-Risâle, 1420/1999.
  3. Aktepe, İshak Emin. “Ebû Hanife ve Ehl-i Hadisin Sünnet Anlayışlarındaki Temel Farklar”. İslam Hukuku Araştırmaları Dergisi 19 (2012), 115-130.
  4. Apaydın, H. Yunus, “Bir Muhafazakâr Reycilik Teorisyeni: Ebû Hanîfe”. İslâmî Araştırmalar Dergisi 15/1–2 (Ankara, 2002), 143-147.
  5. Apaydın, H. Yunus. “İctihad”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 21/432-433. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2000.
  6. Aydın, Nevzat. “H. II. Asırdaki “Sünnetin Neliği” Sorunu Bağlamında İmam Evzâî’nin Hadis ve Sünnet Anlayışı”. Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi 9/1 (2009), 253-286.
  7. Bardakoğlu, Ali. “Hanefî Mezhebi”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 16/2. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1997.
  8. Bedir, Murteza. İslâm’ın Yolu: Sünnet. İstanbul: İSAM yayınları, 2013. Buhârî, Ebû Abdullâh Muhammed b. İsmâîl. el-Câmiu’s-sahîh. 9 Cilt. Kâhire: el-Matbaatü’s-Selefiyye, 1400/1980. Cessâs, Ebû Bekr Ahmed b. Alî er-Râzî. el-Fusûl fi’l-usûl. 4 Cilt. Kuveyt: Vizâretu’l-Evkâfi’l-Kuveytiyye, 1414/1994.
  9. Çalış, Halit. “Rakabe”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 34/427-428. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1997.
  10. Çelik, Taha. Hadis Mezhep İhtilaf Beyhaki’nin Tahavi’ye İtirazları. Konya: Palet Yayınları, 2019.
  11. Çiftçi, Muhammed Hüsnü. Hanefi Mezhebinde Buhari Rivayetlerine Ters Düşen Hükümlerin Tahlili (Namaz Örneği). İstanbul:
  12. Marmara Üniversitesi,
  13. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2014. Dârekutnî, Alî b. Ömer b. Ahmed. es-Sünen. Beyrût: Dârü’l-Ma’rife, 1386/1966. Debûsî, Ebû Zeyd Abdullâh b. Muhammed. Taḳvîmu’l-edille fi’l-uṣûl. Beyrût: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1401/2001. Debûsî, Ebû Zeyd Abdullâh b. Muhammed. Te’sîsü’n-nazar. Kâhire: Dârü İbnü’z-Zeydûn, ts. Ebû Dâvûd es-Sicistânî, Süleymân b. Eş’as. es-Sünen. Riyâd, Mektebetü’l-Maârif, 1419/1998. Ebû Yûsuf, Ya’kūb b. İbrâhîm el-Kûfî. er-Red alâ siyeri’l-Evzâî. Beyrût: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, ts. Ebû Yûsuf, Ya’kūb b. İbrâhîm el-Kûfî. İhtilâfu Ebî Hanîfe ve İbn Ebî Leylâ. Kâhire: Matbaatü’l-Vefâ, 1357/1938. Ebû Yûsuf, Ya’kūb b. İbrâhîm el-Kûfî. el-Harâc. Kâhire: el-Mektebetü’l-Ezheriyye li’t-Turâs, 2000.
  14. Erul, Bünyamin. Sahâbenin Sünnet Anlayışı. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1999. Fâkihî