AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusions: These findings indicate that the prevalence of celiac disease in Turkish children with type 1 diabetes mellitus is higher than in healthy controls.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The objective of this study was to determine the prevalence of Celiac disease in Turkish children with type 1 Diabetes Mellitus and their non-diabetic first-degree relatives. Methods: Forty-eight children with type 1 Diabetes Mellitus (18 males, 30 females; age range: 3.5 to 23 years; mean age: 12.09 ± 4.78 years), 29 non-diabetic siblings, 40 non-diabetic parents, and 103 healthy children were screened for celiac disease using the IgA and IgG anti-tissue transglutaminase antibody and total serum IgA. Small intestinal biopsy was offered to all antibody-positive patients. Results: Eight of 48 diabetic patients had positive anti-tissue transglutaminase IgA. Selective IgA deficiency was detected in 2 diabetic children and both were positive to anti-tissue transglutaminase IgG. Intestinal biopsy was accepted by 8 of 10 (80%) diabetic children with positive celiac serology. Pathologic examination showed total villous atrophy in 3 (6.3%) diabetic children. Positive anti-tissue transglutaminase IgA was found in 1/29 siblings and 2/40 parents. Celiac disease was confirmed by biopsy in the sibling. Two parents refused the biopsy. The frequency of biopsy-proven celiac disease was found as 1.4 in relatives of diabetic children. None of the serum samples of healthy children comprising the control group showed selective IgA deficiency or positivity for anti-tissue transglutaminase IgA antibody. Conclusions: These findings indicate that the prevalence of celiac disease in Turkish children with type 1 diabetes mellitus is higher than in healthy controls. The 1.4% frequency of Celiac disease in relatives of diabetic children is close to that of controls.
Özet
Bu çalışmada tip 1 diyabetli Türk çocuklarında ve onların diyabetik olmayan birinci derece yakınlarında Çölyak hastalığı sıklığının araştırılması amaçlanmıştır. Yöntem: Tip I diabetes mellitus tanılı 48 çocuk (K/E=30/18, yaş aralığı 3,5-23 yıl, yaş ortalaması 12.09 ± 4.78 yıl), diyabetik olmayan 29 kardeş, 40 ebeveyn ve 103 sağlıklı çocuk anti-doku transglutaminazı, IgA, IgG ve serum total IgA düzeyleri bakılarak Çölyak hastalığı için tarandı. Antikor pozitifliği saptanan olgulara ince barsak biyopsisi yapılması teklif edildi. Bulgular: 48 diyabetli çocuğun 8'inde anti-doku transglutaminazı IgA pozitifliği saptandı. İki diyabetli çocukta selektif IgA eksikliği saptandı ve her ikisinde de anti-doku transglutaminazı IgG pozitifti. İntestinal biyopsi, Çölyak serolojisi pozitif 10 hastanın 8'i (%80) tarafından kabul edildi. Üç diyabetik çocukta (%6,3) total villöz atrofi tespit edildi. Bir kardeş ve ebeveynlerin ikisinde anti-doku transglutaminazı-IgA pozitif bulundu. Kardeşte biyopsi ile Çölyak hastalığı doğrulandı. Ebeveynler intestinal biyopsiyi kabul etmedi. Diyabetik çocukların akrabalarında biyopsi ile kanıtlanmış Çölyak hastalığı sıklığı %1,4 olarak bulundu. Kontrol grubunda hiçbir çocukta anti-doku transglutaminazı pozitifliği tespit edilmedi. Sonuç: Diyabetli çocuklarda Çölyak hastalığı sıklığının sağlıklı çocuklara göre yüksek oranda olduğu görüldü. Diyabetik çocukların akrabalarında biyopsi ile kanıtlanmış Çölyak hastalığı sıklığında kontrol grubuna göre fark bulunmadı.