AI Summary & Key Takeaways
AI InsightCONCLUSION: It is concluded that the C2 pars can be used as screw-bone interface in upper cervical spine traumas.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
OBJECTIVE: The optimal treatment modality for traumatic spondylolisthesis of the axis is still a controversial issue. Many conservative, posterior and anterior fixation techniques have been used to treat these injuries. The C2 pars (isthmus) was used as a novel screw anchor point in upper cervical spine injuries. The direct C2 pars screws are also used to fixate the posterior and anterior parts of the C2 vertebra. METHODS: Four cases with traumatic spondylolisthesis of the axis were presented. The cases were classified as type II according to Levine and Edwards' classification. C2 pars was used to fixate the posterior C2 elements to the C2 body. RESULTS: While a direct C2 pars screw was used for C2 fixation in two cases, a C2 pars-C3 lateral mass screw-plate system was used in the remaining two cases. A clinical and radiological improvement was achieved in all cases. CONCLUSION: It is concluded that the C2 pars can be used as screw-bone interface in upper cervical spine traumas. The direct C2 pars screw can fixate the C2 in well-selected cases. The additional C2-3 fixation increases the C2-3 stability.
Özet
Aksisin travmatik spondilolistezisinde optimum tedavinin ne olduğu halen tartışmalıdır. Bu travmalarda birçok konservatif tedavi yönteminin yanı sıra, posterior ve anterior fiksasyon teknikleri de tanımlanmıştır. Öte yandan C2 vertebrasının pars bölümü (istmus) üst servikal omurga yaralanmalarında fiksasyon noktası olarak kullanılmaktadır. C2 pars vidası bu bölgede tek başına da kullanılarak C2'nin anterior ve posterior bölümlerinin birbirine fiske etmektedir. YÖNTEM: Levine ve Edwards sınıflamasına göre tip 2 olarak değerlendirilen dört C2 travmatik spondilolistezis olgusu sunulmaktadır. Olguların dördünde de C2 pars vidası kullanılmıştır. BULGULAR: İki olguda yalnızca C2 pars vidası ile yetinilirken, diğer iki olguda C2 pedikül-C3 yan kitle vidası ile C2-3 stabilizasyon yapılmıştır. Tüm olgularda klinik ve radyolojik iyileşme sağlanmıştır. SONUÇ: Bu çalışma üst servikal yaralanmalarda C2 pars bölümünün fiksasyon noktası olarak kullanılabileceğini göstermiştir. İyi seçilmiş olgularda C2 pars vidası ile C2'nin ön ve arka bölümleri birbirlerine fikse edilebilirken, C2-3 fiksasyonunun ise C2-3 stabilitesini artırabileceği sonucuna varılmıştır.