Journals / EKEV Akademi Dergisi / 2021 / Sayı: 87

ESKİ BİR TÜRK GELENEĞİNİN KLASİK TÜRK ŞİİRİNE YANSIMASI: “KAN YALAŞMAK”

Pages
65–78
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çalışmada eski bir Türk geleneği olan ve farklı varyantlarıyla günümüze kadar gelen “kan yalaşmak” âdetinin klasik Türk şairlerince nasıl ele alındığı, o dönem toplum hayatında nasıl bir yere sahip olduğu ve ifadeye gerçek anlamının dışında ne tür sembolik anlamlar yüklendiği örnek beyitler ışığında tespit edilmeye çalışılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Klasik Türk şiirinin beslendiği en önemli kaynaklarından biri şüphesiz ki içinde bulunduğu toplumun kültür ve yaşayışıdır.
📊
Key Findings & Data:Şairler, yaşadıkları toplumun kültürlerini şiirlerine aktarırlarken bir kısmının bugün dahi devam ettiği âdet, gelenek, görenek ve birtakım uygulamalara temas etmişlerdir.
💡
Conclusion & Impact:Çalışmada eski bir Türk geleneği olan ve farklı varyantlarıyla günümüze kadar gelen “kan yalaşmak” âdetinin klasik Türk şairlerince nasıl ele alındığı, o dönem toplum hayatında nasıl bir yere sahip olduğu ve ifadeye gerçek anlamının dışında ne tür sembolik anlamlar yüklendiği örnek beyitler ışığında tespit edilmeye çalışılmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Klasik Türk Şiiri · Eski Türk İnanışları · Divan Şairleri

Özet

Klasik Türk şiirinin beslendiği en önemli kaynaklarından biri şüphesiz ki içinde bulunduğu toplumun kültür ve yaşayışıdır. Şairler, yaşadıkları toplumun kültürlerini şiirlerine aktarırlarken bir kısmının bugün dahi devam ettiği âdet, gelenek, görenek ve birtakım uygulamalara temas etmişlerdir. Klasik Türk şairlerinin şiirlerinde yer verdiği uygulamalardan biri de “kan yalaşmak”tır. Metinlerde sıklıkla karşılaşılan “kan yalaşmak” ifadesi “kardeş olmak için iki kişinin birbirlerinin birer damla kanını yalaması, iki yabancı kişinin birbirinin kanını emmek veya yalamak suretiyle kardeş olması” anlamına gelmekte ve Türklerin en eski ant içme törenlerinden olan bir Türk geleneğini işaret etmektedir. Türk kültür tarihi içerisinde çok köklü bir geçmişe sahip olan bu gelenek, yemini edecek kişilerin kollarını sivri bir nesne ile çizerek akan kanı bir çanağa almaları, bu kanı süt, kımız veya şarapla karıştırarak şahitler huzurunda yarı yarıya içmeleri yahut çanaktaki kana kılıç, ok gibi birtakım silahlar batırarak kanı dudaklarına sürmeleri ve bunları yaparken kutlu sayılan yemini etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Türklerin İslamiyet’i kabul etmesi ve Kur’an-ı Kerim’in insana kan içmeyi yasaklaması, ayinin sadeleşmesine ve zamanla uygulanabilirliğini yitirmesine sebep olsa da bu gelenek klasik Türk şiirinde “kan yalaşmak”, “kan yalaşıp kardeş olmak” ifadesiyle karşımıza çıkmaktadır. Çalışmada eski bir Türk geleneği olan ve farklı varyantlarıyla günümüze kadar gelen “kan yalaşmak” âdetinin klasik Türk şairlerince nasıl ele alındığı, o dönem toplum hayatında nasıl bir yere sahip olduğu ve ifadeye gerçek anlamının dışında ne tür sembolik anlamlar yüklendiği örnek beyitler ışığında tespit edilmeye çalışılmıştır.

🔖

Cite This Article

ÖZDER, D. (2021). ESKİ BİR TÜRK GELENEĞİNİN KLASİK TÜRK ŞİİRİNE YANSIMASI: “KAN YALAŞMAK”. EKEV Akademi Dergisi, Sayı: 87, 65–78. https://ajindex.com/articles/393383

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. Akarsu, K. (2011). Rumelili Za‘îfî dîvânı (tenkitli metin). Ankara:
  2. Berikan Yayınevi.
  3. Aksoyak, İ. H. (2018). Gelibolulu Mustafa Âlî dîvânı. Ankara: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü. Atalay, V. (2017). Vechî dîvânı. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Erzurum: Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Averbek, G. D. (2017). Edirneli Nazmî dîvânı. ABD: Create Space Publishing Platform. Avşar, Z. (2017). Revânî dîvânı. Ankara: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü. Aydemir, Y. (2018). Ramazan Behiştî dîvânı. Ankara: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü. Bahadır, S. C. (2013). Divan edebiyatında şarap ve şarapla ilgili unsurlar. İstanbul:
  4. Kitabevi Yayınları.
  5. Başpınar, F. (2008). 17. yy. şairlerinden Beyânî’nin dîvânı. Yayımlanmamış doktora tezi, İstanbul: Marmara Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü. Bilkan, A. F. (2011). Nabi divanı 1. Ankara:
  6. Akçağ Yayınları.
  7. Buyruk, İ. E. (2009). Ümîdî Ahmed divanı (İnceleme-metin-özel adlar dizini). Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Ankara: Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Çavuşoğlu, M. ve Tanyeri M. A. (1981). Hayretî divanı tenkitli basım. İstanbul: İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları.
  8. Çay, A. ve Durmuş, İ. (2002). İskitler. Türkler ansiklopedisi 1. Ankara:
  9. Yeni Türkiye Yayınları.
  10. Çıpan, M. (1991). Fasîh Ahmed Dede, hayatı, edebî kişiliği, eserleri ve dîvânının tenkitli metni. Konya: Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Dilçin, C. (1983). Yeni tarama sözlüğü. Ankara:
  11. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  12. Durmuş, İ. (2009). Türk kültür çevresinde ant. Milli Folklor Dergisi, 84, 97-106.
  13. Durmuş, İ. (2011). Türklerde kan kardeşliği ve antla ilgili unsurlar. Millî Folklor 23 (89), 100-108.
  14. Duymaz, A. ve Ayaz, B. (2013). Balıkesir yöresinde kan bağı ve evlilik dışı akrabalık ilişkilerinde ant. E. Gürsoy Naskali. (Editör). Yemin Kitabı. Birinci Baskı. İstanbul: Kitabevi Yayınları, s. 75-107’deki makale. Erdoğan, M. (2017). Bursalı Rahmî dîvânı. Ankara: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü. Gıynaş, K. A. (2017). Pervâne Bey mecmuası. Ankara: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü. Gökkaya, R. (2017). 16. asır şairlerinden Seyrî ve dîvânı (inceleme - metin – dizin). Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Isparta: Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Günay, F. (2001). Râşid (Vak’anüvis), hayatı,