Journals / Adıyaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2011 / Sayı: 6

RICE (Oryza sativa L.) CULTIVATION AND IT’S GEOGRAPHICAL DISTRIBUTIONIN TURKEY

TÜRKİYE’DE ÇELTİK (Oryza sativa L.) YETİŞTİRİCİLİĞİ VE COĞRAFİ DAĞILIMI

Pages
182–203
Publication Date
2011-06-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

However, according to the last istatistics it has been understood that the rice plantation areas in Marmara Region and Edirne showed distinction among the whole country.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Rice is one of the staple foods in the world.
📊
Key Findings & Data:In Turkey, the accretion in the amount of the rice for each person especially after 1980, caused an accretion in the export of the notch.
💡
Conclusion & Impact:However, according to the last istatistics it has been understood that the rice plantation areas in Marmara Region and Edirne showed distinction among the whole country.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Çeltik (Oryza sativa L.) · çeltik üretimi · pirinç

Abstract

Rice is one of the staple foods in the world. Rice in the husk is a cereal whose breeding depends on a special access because of the climate it needs can create a malaria epidemic. Turkey is one of the major countries in rice in the husk breeding. In Turkey, the accretion in the amount of the rice for each person especially after 1980, caused an accretion in the export of the notch. As a matter of fact, the production and the breeding of the notch changes every year acording to the economy, ecology and the marketing channels. However, according to the last istatistics it has been understood that the rice plantation areas in Marmara Region and Edirne showed distinction among the whole country.

Özet

Çeltik, dünyanın temel besin maddelerindendir. Yetiştirilebilmesi için gerekli olan iklim şartları ile sıtmaya yol açabilmesi gibi sağlık nedenlerinden dolayı yetiştiriciliği izine bağlı olup sınırlı olarak tarımı yapılabilen bir sıcak iklim tahılıdır. Türkiye, çeltik yetiştiriciliği bakımından önde gelen ülkeler arasındadır. Ülkede, kişi başına düşen pirinç tüketiminin artması özellikle 1980’den sonra çeltik dışalımının da çoğalmasına neden olmuştur. Nitekim çeltik ekiliş ve üretimi ekolojiye, ekonomiye ve pazarlama kanallarına göre yıldan yıla değişiklikler göstermektedir. Bununla birlikte en son istatistiklere göre, Marmara Bölgesi ve Edirne ilindeki çeltik ekim alanlarının ülke çapında üstünlük gösterdiği anlaşılmıştır.

🔖

Cite This Article

TAŞLIGİL, N., ŞAHİN, G. (2011). RICE (Oryza sativa L.) CULTIVATION AND IT’S GEOGRAPHICAL DISTRIBUTIONIN TURKEY. Adıyaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Sayı: 6, 182–203. https://ajindex.com/articles/388616

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (26)

  1. Allard, R. W., (1960). “Principles of Plant Breeding”, Library of Congress Catalog Card Number: 60-14240, ISBN 0 471 12310, 1-485,
  2. John Wiley and Sons, Inc., Newyork, London, Sydney. Argon, S.M.A., (1941),
  3. Sıcak Memleketler Tarımı, Kenan Basımevi ve Klişe Fabrikası, 1941,
  4. İstanbul.
  5. Beşer, N., Sürek, H., (1999). “Çeltik Üretimi, Pirince İşleme, Pazarlama ve Tüketimde Kalite ve Kaliteye Etki Eden Unsurlar”, Karadeniz Bölgesi’nde Tarımsal Üretim ve Pazarlama Sempozyumu 15 – 16 Ekim, s. 114 – 121, Samsun. Clarkson, T. D., (1981). “Stress Physiology in Crop Plants”. Plant Cell Environ 4:184. doi:10.1111/1365-3040.
  6. Doğanay, H., (2007). Ekonomik Coğrafya 3 “Ziraat Coğrafyası”, Aktif Yayınları, 2007,
  7. Erzurum. Dönmez, D. (2007). “Pirinç”, Tarımsal Ekonomi Araştırma Enstitüsü – Bakış, Sayı: 9, Nüsha: 4, Haziran 2007,
  8. Ankara.
  9. Göney, S. (1980).
  10. Sıcak Bölgelerde Ziraat Hayatı, Coğ. Enst. Yayın No: 116, Ed. Fak. Yay. No: 2732, Ed. Fak. Matbaası, İstanbul.
  11. Gül, U., (2003). “Çeltik”, Tarımsal Ekonomi Araştırma Enstitüsü – Bakış, Sayı: 3, Nüsha: 15, Haziran 2003,
  12. Ankara.
  13. Güngördü, E., (2006). Eğitim Fakülteleri İçin Türkiye’nin Beşeri (Nüfus-Yerleşme) ve Ekonomik Coğrafyası, Asil Yayın Dağıtım, 4. Baskı, 2006,
  14. Ankara.
  15. Gözenç, S., (1985). “Japonya ve Güneydoğu Asya’da Pirinç Tarımı”, İstanbul Üniv. Deniz Bilimleri ve Coğrafya Enstitüsü Bülten, Cilt: 2, Sayı: 2, 1985,
  16. İstanbul.
  17. Grimaldi, A., F. Bonciarelli, F. Lorenzetti., (1987). “Coltivazione Erbacee”, EDAGRICOLE, 264 pp., Bologna, Italy. International Rice Research Institute (IRRI), (2009). “World Rice Statistics”, (http://beta.irri.org/index.php/Social-Sciences-Division/SSD-Database/), (Son erişim: 06.09.2010).
  18. Kacar, B., Katkat, A. V., (2009).
  19. Gübreler ve Gübreleme Tekniği, Nobel Yayın Dağıtım, 3. Baskı,
  20. Ankara, Mart 2009.
  21. Kendirli, B., G. Çakmak and Y. Uçar, (2004). “Salinity in the Southeastern Anatolia Project (GAP), Turkey: Issues and Options”. Irrigation and Drainage, 54: 115–122.
  22. Koçman, A., (1993).
  23. Türkiye İklimi, Ege Üniversitesi Edebiyat Fak. Yay. No: 72, 1993,
  24. İzmir.
  25. Koday, Z., 2000, Türkiye’nin Tahıl Üretimi, Türk Coğrafya Dergisi, Sayı: 35, İstanbul.
  26. Kün, E., Çiftçi, C.Y., Birsin, M.,, Ülger A.C., Karahan, S., Zencirci, N., Öktem, A., Güler, M., Yılmaz, N., Atak, M., (2005). “Tahıl ve Yemeklik Tane Baklagiller Üretimi”, Türkiye Tarım Mühendisliği VI. Teknik Kongresi, 3 – 7 Ocak. TMMOB Ziraat Mühendisleri Odası, Cilt:1 s. 367 – 407. Kün, E., İ. Genç, (1973). “Developments in Fied Crops Agriculture During the