Journals / İnönü University International Journal of Social Sciences (INIJOSS) / 2017 / Cilt: 6 - Sayı: 1

EBEVEYN AYRILIĞININ ÇOCUKLARIN SUÇA SÜRÜKLENMESİ ÜZERİNDEKİ ETKİSİNİN İNCELENMESİ

Pages
111–120
Publication Date
2017-06-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Yapılan istatistiksel analizler sonucunda, verilerin normal dağılım sergilediği ve homojen olduğu tespitinden hareketle, ebeveynleri ayrı olan çocukların suça sürüklenme eğiliminin ebeveynleri birlikte yaşayan çocuklardan daha yüksek olduğu belirlenmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz Toplumun çekirdeğini oluşturan aile kurumu, çocuk açısından ilk ve en önemli sosyal çevredir.
📊
Key Findings & Data:Çocukların gelişim sürecinin en etkili unsuru olarak aile kurumunun işlevini yerine getirememesi nedeniyle, çocukların ihtiyaç duyduğu ebeveyn desteğinden mahrum kalması, çocuklar üzerinde olumsuz etki yapmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Yapılan istatistiksel analizler sonucunda, verilerin normal dağılım sergilediği ve homojen olduğu tespitinden hareketle, ebeveynleri ayrı olan çocukların suça sürüklenme eğiliminin ebeveynleri birlikte yaşayan çocuklardan daha yüksek olduğu belirlenmiştir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2011-2015 Verileri
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler Aile · Boşanma · Suça sürüklenen çocuk

Özet

Öz Toplumun çekirdeğini oluşturan aile kurumu, çocuk açısından ilk ve en önemli sosyal çevredir. Çocukların gelişim sürecinin en etkili unsuru olarak aile kurumunun işlevini yerine getirememesi nedeniyle, çocukların ihtiyaç duyduğu ebeveyn desteğinden mahrum kalması, çocuklar üzerinde olumsuz etki yapmaktadır. Bu durumdan hareketle çalışmada, boşanma, ayrı yaşama vb olayların çocukların suça sürüklenmesi üzerindeki etkisi incelenmiştir. 2011-2015 yıllarına ilişkin resmi istatistiklerinden elde edilen verilerin kullanıldığı çalışma kapsamında, Türkiye’deki kaba evlenme hızı verileri, kaba boşanma hızı verileri ile suça sürüklenen çocuklara ait veriler istatistiksel olarak değerlendirilmiştir. Kaba evlenme hızı ile kaba boşanma hızı arasındaki ilişkinin belirlenmesi amacıyla yapılan korelasyon analizi sonucunda, negatif yönde anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir. Suça sürüklenen çocuklar içerisinden ailesi ile birlikte yaşayanlar ve diğerleri olmak üzere oluşturulan iki grubun ortalamaları arasındaki farkı görebilmek için önce shapiro-wilk testi ardından suça sürüklenen çocuk gruplarının ortalamalarını karşılaştırmak için t testi yapılmıştır. Aynı zamanda Levene Testi kullanılarak grupların varyans homojenliği incelenmiştir. Grupların oransal olarak farklılığını karşılaştırmak için ise iki oran testi yapılmıştır. Yapılan istatistiksel analizler sonucunda, verilerin normal dağılım sergilediği ve homojen olduğu tespitinden hareketle, ebeveynleri ayrı olan çocukların suça sürüklenme eğiliminin ebeveynleri birlikte yaşayan çocuklardan daha yüksek olduğu belirlenmiştir.

🔖

Cite This Article

SAĞLAM, M., KIVRAK, M., BAYSAL, T. (2017). EBEVEYN AYRILIĞININ ÇOCUKLARIN SUÇA SÜRÜKLENMESİ ÜZERİNDEKİ ETKİSİNİN İNCELENMESİ. İnönü University International Journal of Social Sciences (INIJOSS), Cilt: 6 - Sayı: 1, 111–120. https://ajindex.com/articles/3874

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (20)

  1. Aksu, H., Demirkaya, S. K., Özgür, B. G., ve Gün, B. (2013). Aydın ilinde bir yıldaki çocuk ve ergen adli olguların değerlendirilmesi. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 14: 369, 377. Arıkan, Ç. (1996). Halkın Boşanmaya İlişkin Tutumları. Ankara: Başbakanlık Aile Araştırma Kurumu Yayınları.
  2. Baktır, S. (2003).
  3. Aile Mahkemeleri, İzmir:
  4. Yetkin Yayınları.
  5. Barczyk, A.N., Montgomery, K., Thompson, J.S. ve Matai, S. (2010). Risk and Protective Factors in Youth Violence and Aggression: Promising Family Based Prevention Models, In Youth Violence and Juvenile Justice: Causes Intervention and Treatment Programs, Ed: C.R. Morrison and N.A. Ramsay, New York: Nova Science Publishers, p: 66-91.
  6. Büyüköztürk, Ş., Çakmak, E.K., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2009).
  7. Bilimsel Araştırma Yöntemleri, Ankara:
  8. PEGEM Akademi. Büyüköztürk, Ş. (2016). Sosyal Bilimler İçin Veri Analizi El Kitabı, 22.Baskı, Ankara:
  9. PEGEM Akademi. Çankaya, H.İ. (2009). Okul Güvenliği Üzerine Teorik Bir Çözümleme, Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 2: 97-103.
  10. Doğan, N., Arıcan, A., Ay, M., Topçu, K. ve Zayimoğlu Öztürk, F. (2011). Yetiştirici Sınıf Öğretim Programı El Kitabı, Ankara:
  11. MEB Yayınları.
  12. Durmuş, B., Yurtkoru, E. S., & Çinko, M. (2013). Sosyal Bilimlerde SPSS'le Veri Analizi, 5.Baskı, İstanbul:
  13. Beta. GÖCEN, G. (2016). Kadirşinaslık ve Öznel İyi Oluş: Suça Sürüklenen Çocuklar Üzerine Nicel Bir Araştırma. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 5 (4), 966-990.
  14. Gönültaş, B.M. ve Sağlam, A. (2011). Çocuk Suçluluğunu Önleme Çalışmaları Adına Örnek Bir Proje: Yaşam Koçlarıyla Umut Yıldızı Projesi, Ankara:
  15. Suç Önleme Sempozyumu. Holt, S., Buckley, H., Whelan, S. (2006). The Impact of Exposure to Domestic Violence on Children and Young People: An Overview of the Literature, Child Abuse and Neglect, 32: 797-810.
  16. Jenkins, J.M. (2000). Marital Conflict and Children’s Emotions; The Development of an Anger Organization, Journal of Marriage and The Family, 62 (8), 723-736.
  17. Junger-Tas, J. (2009). Young People at Risk: Causal Aspects and Prevention, Kanunla İhtilaf Halindeki Çocuklar: Sorunların Çözümünde Çok Disiplinli İşbirliği ve İyi Uygulama Örnekleri, Ankara:
  18. Polis Akademisi Yayınları.
  19. Kaner, S. (1991). Suçlu Çocuklara/Gençlere ve Sorunlarına Genel Bir Bakış, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 1: 169-186.
  20. Karakuş, Ö. ve Tekin, H.H. (2012). Çocuk Koruma Kanunu Uyarınca Haklarında Danışmanlık Tedbiri Uygulanan Çocukların Özellikleri (Konya Örneği), Sosy