AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAny complication was not observed for all cases except perioperative developed infection for two patients.Conclusion: With advances in laser technology and flexible ureterorenoscopy, kidney stones can be treated with lower morbidity and high success rates
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: In this study, the outcomes of 279 cases in whom we performed retrograde intrarenal surgery (RIRS) were evaluated retrospectively.Material and methods: RIRC was performed on 279 cases with the aid of access sheath of guidewire between March 2011 and February 2015. All patients were operated in the standard lithotomy position. A hydrophilic guidewire was inserted with the aid of rigid ureterorenoscopy and we checked whether there were any residual ureteral stones and other pathologies. Fluoroscopy was used routinely in all cases. Stone fragments smaller than 3 mm were left off but those bigger than 3 mm were removed by grasper after stone fragmentation. Controls of the patients were assessed by plain films (KUB), urinary tract ultrasonography (US) and/or computed tomography (CT) 1 month after the operation. Success rate of the procedure was defined as the stone-free status or presence of residual fragments less than 3 mm.Results: 152 of the patients were male and 127 were female. The median ages of the male and female patients were 47.7 ve 45.9 years respectively. The median stone size was 13.5 mm . Preoperatively 34 (12.1%) patients had double-J ureteral stent. 19 (6.8%) patients were operated while they were still receiving antithrombotic and antiplatelet therapy Solitary kidney was present in 24 patients while the remaining patients had kyphoscoliosis (n=3), rotation anomaly (n=6), pelvic kidney (n=2), double collecting system (n=3), and horseshoe kidney (n=6). In 264 patients access sheath was used, in 15 patients operation was performed with the help of the guidewire. Double-J stents were inserted to 14 patients because of ureteral stricture and they underwent operation after 2 weeks later. Renal stones of 219 patients among all cases were fragmented completely and the patients were discharged as stone free. Our success rate (SF or clinically insignificant residual [CIRF]) was 78.4%. Stone size (p=0.029), stone number (p=0.01), stone location (p=0.023) had significant influence on the stone-free rate after RIRS The mean operation and floroscopy time was 62.5 min. and 29.8 sec , respectively. The mean hospitalization time was 26.4 hours . Double J stents were placed to 253 patients for more stone burden and ureteral edema. Any complication was not observed for all cases except perioperative developed infection for two patients.Conclusion: With advances in laser technology and flexible ureterorenoscopy, kidney stones can be treated with lower morbidity and high success rates
Özet
Amaç: Kliniğimizde böbrek taşı nedeniyle retrograd intrarenal cerrahi (RİRC) uyguladığımız 279 vakanın sonuçları retrospektif olarak değerlendirildi. Gereç ve yöntemler: Mart 2011-Şubat 2015 tarihleri arasında 279 olguya erişim kılıfı (access sheat) veya kılavuz tel yardımıyla RİRC uygulandı. Bütün hastalara standart litotomi pozisyonunda rigid üreterorenoskopi yardımıyla hidrofilik kılavuz tel yerleştirildi, üreterde taş ve başka bir patoloji olup olmadığı kontrol edildi. Tüm vakalarda skopi rutin olarak kullanıldı. Taş fragmantasyonu sonrası 3 mm'den daha küçük taşlar bırakıldı, 3 mm'den daha büyük taşlar yakalama forsepsiyle çıkarıldı. Hastalar ameliyattan 1 ay sonra direkt üriner sistem grafisi (DÜSG), üriner sistem ultrasonografi (USG) ve/veya kontrastsız bilgisayarlı tomografi (BT) ile kontrol edildi. Başarı, taşsızlık veya rezidüel fragmanların 3 mm'den daha küçük olması şeklinde belirlendi. Bulgular: Olguların 152'si erkek 127'si kadın, erkek ve kadın hastaların ortalama yaşları sırasıyla 47,7 (1-86) ve 45,9 (3-79) yıl idi. Ortalama taş boyutu 13,5 mm (8-25) idi. Operasyon öncesi 34 (%12,1) hastada çift-J üreteral stent varken 145 (%87,9) hastada ise yoktu. 19 (%6,8) hasta antitrombotik ve antiagregan tedavisi devam ederken operasyona alındı. 24 hastada soliter böbrek mevcuttu. 3 hastada kifoskolyoz var iken 6'sında rotasyon anomalisi, 2'sinde pelvik böbrek, 3'ünde çift toplayıcı sistem ve 6'sında da at nalı böbrek bulunmaktaydı. Hastaların 264'ünde erişim kılıfı (access sheat) kullanılırken 15 hastada kılavuz tel yardımıyla (guide wire) işlem uygulandı, 14 hastada ise üreteral darlık nedeniyle çift-J katater takıldı ve 2 hafta sonra işlem uygulandı. Tüm hastalar içinde 219 hastanın taşları komplet kırıldı ve hastalar taşsız taburcu edildi. Toplam (taşsızlık veya klinik önemsiz rezidüel fragman) başarı oranımız %78.4 idi. Taş boyutu (p=0,029), taş sayısı (p=0,01) ve taş yerleşiminin (p=0,023) başarıyı anlamlı bir şekilde etkilediği saptandı. Ortalama operasyon süresi ve ortalama skopi süresi sırasıyla 62,5 dakika (40-180) ve 29,8 saniye (4-96) idi. Hastanede kalış süresi ortalama 26,4 saat (12-72) idi. Taş yükü fazla olan ve üreteral ödem gelişen 253 hastaya üreteral çift-J stent yerleştirildi. Peroperatif üç hastada enfeksiyon gelişmesi dışında başka komplikasyon görülmedi. Sonuç: Fleksibl üreterorenoskopi ve lazer teknolojisindeki gelişmeler sayesinde böbrek taşları daha az morbidite ve yüksek başarı oranları ile tedavi edilebilir.