SavedAdd your journal

Journals / Toplum ve Bilim / 2010 / Sayı: 119

Arendt and eclipse of the politics: Relevance/ irrelevance of Truth in Turkish politics

Arendt ve politika tutulması: Türk siyasetinde Hakikat in yeri / yersizliği

Onur KARA
Pages
33–56
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Only being a mass that have internalized apolitics and anti-politics, Turkish society keeps its togetherness; it keeps its inactive position.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Togetherness of Turkish society is based on multiple factors that are sourced by its political history and keep their reality for today as well.
📊
Key Findings & Data:These factors, effective since the establishment process of Turkish Republic, include some facts, events and formations that have bureaucratic, legal and administrative formality and also some developments and practices that have social, economic and mental meanings.
💡
Conclusion & Impact:Only being a mass that have internalized apolitics and anti-politics, Turkish society keeps its togetherness; it keeps its inactive position.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Togetherness of Turkish society is based on multiple factors that are sourced by its political history and keep their reality for today as well. These factors, effective since the establishment process of Turkish Republic, include some facts, events and formations that have bureaucratic, legal and administrative formality and also some developments and practices that have social, economic and mental meanings. However, when analyzed in the context of Arendt s conceptualizations, it will be seen that each of these factors itself and also their synthesis are characterized by apolitic and anti-politic in Arendtian terms. In this respect, the thesis of the article is that Turkish society, with its official government and its mass, provides its togetherness on the base of apolitics and anti-politics that appear within certain phenomena and mentality as well. Only being a mass that have internalized apolitics and anti-politics, Turkish society keeps its togetherness; it keeps its inactive position.

Özet

Türkiye toplumunun biraradalığı, toplumun siyasal geçmişiyle beslenen ve mevcut halde de kendini gösteren birçok ögeye dayanmaktadır. Türkiye Devletinin kuruluşu sürecinden başlayarak günümüze kadar etkililiğini koruyan bu ögeler, hem bürokratik, yasal ve idari resmiyeti olan olgu, olay ve oluşumları, hem de toplumsal, ekonomik ve zihinsel içerikleri olan yapılanmaları ve pratikleri kapsamaktadır. Fakat Arendtin kavramsallaştırmaları dahilinde incelendiğinde görülecektir ki, bu ögelerin tek tek kendileri ve oluşturdukları bileşim, Arendtçi anlamda apolitiklik ve anti-politiklik ile karakterize olmaktadır. Bu bağlamda bu makalenin tezi, tâbi olduğu resmî yönetimi ve içindeki kitle ile beraber Türkiye toplumunun, hem fenomenler hem de zihniyet temelinde alenileşen apolitiklik ve anti-politiklik üzerinde biraradalık gösterdiğidir. Türkiye toplumu, apolitikliği ve anti-politikliği içselleştirmiş bir kitle olması dolayısıyla ancak biraradadır; eylemsizlik halindedir, durmaktadır.

🔖

Cite This Article

KARA, O. (2010). Arendt and eclipse of the politics: Relevance/ irrelevance of Truth in Turkish politics. Toplum ve Bilim, Sayı: 119, 33–56. https://ajindex.com/articles/367196

References (25)

  1. Açıkel, F. (2003) “Devletin Manevi Şahsiyeti ve Ulusun Pedagojisi”, Bora, T. ve Gültekingil, M. (der.) Modern Türkiye’de Siyasal Düşünce Cilt 4: Milliyetçilik, İletişim Yayınları, İstanbul, s. 117-139.
  2. Akkoç, D. A. (2009) “Hannah Arendt ya da Siyasal İktidarın Sızlayan Yarası Olarak Hakikat”, Birikim, Haziran, no. 242, s. 82-88.
  3. Altınay, A. G. ve Bora, T. (2003) “Ordu, Militarizm ve Milliyetçilik”, Bora, T. ve Gültekingil, M. (der.) Modern Türkiye’de Siyasal Düşünce Cilt 4: Milliyetçilik, İletişim Yayınları, İstanbul, s. 140-154.
  4. Arendt, H. (2009a) İnsanlık Durumu, çev. Bahadır Sina Şener, İletişim Yayınları,
  5. İstanbul.
  6. Arendt, H. (2009b) Şiddet Üzerine, çev. Bülent Peker, İletişim Yayınları,
  7. İstanbul.
  8. Arendt, H. (2004) Geçmişle Gelecek Arasında, çev. Bahadır Sina Şener, İletişim Yayınları,
  9. İstanbul.
  10. Arendt, H. (1994) “Diktatörlük Dönemlerinde Kişisel Sorumluluk”, Birikim, no.65, s. 53-59.
  11. Arendt, H. (1992) Lectures on Kant’s Political Philosophy, Harcourt Brace & Company Publishers,
  12. Florida. Arendt, H. (1984) “Thinking and Moral Considerations: A Lecture”, Social Research, no. 51, s. 7-37.
  13. Arendt, H. (1978)
  14. The Life of the Mind, Harcourt Brace & Company Publishers,
  15. Florida. Arendt, H. (1968) Origins of Totalitarianism 3: Totalitarianism, Harcourt, Brace & World, Inc., New York. Baker, U. (1993) “Faşizm ve Totaliter Diller”, Birikim, no. 54, s.45-54.
  16. Bora, T. (2010a) “Tanıl Bora ile Söyleşi: “‘Söz, Eylemdir’”, Birikim Yayınları web sitesi, Sol: Ne Yapmalı? http://www.birikimdergisi.com/birikim/makale.aspx?mid=620
  17. Bora, T. (2010b) “Linç Açılımı”, Birikim, no. 249, s. 3-5.
  18. Bora, T. (2007) “Linç Ortamı ve Faşizm Sarkacı”, Birikim, no. 223, s. 9-12.
  19. Bora, T. ve Canefe, N. (2003) “Türkiye’de Popülist Milliyetçilik”, Bora, T. ve Gültekingil, M. (der.) Modern Türkiye’de Siyasal Düşünce Cilt 4: Milliyetçilik, İletişim Yayınları, İstanbul, 634-662.
  20. Bora, T. (1998a) “Milli Tarih ve Devlet Mitosu”, Birikim, no. 105/106: 83-93.
  21. Bora, T. (1998b) “Türkiye’nin ‘Kriz İdaresi’ Yöntemi: Millî Refleks ve Linç Orjisi”, Birikim, no. 116, s. 9-14.
  22. Bozarslan, H. (2010) “Bir ‘bölücü’ ve ‘birleştirici’ olarak şiddet”, Toplum ve Bilim, no. 116, s. 6-21.
  23. Buğra, A. (2005) “İşadamları ve Toplum”, Toplum ve Bilim, no. 104, s. 14-21. D’entréves, M. P. (1993) “Hannah Arendt ve Yurttaşlık Kavramı”, Birikim, no. 55, s. 67-81.
  24. Deveci, C. (1998/9) “Siyasetin Sınırı Olarak Kamusallık: Arendt’in Kant’tan Çıkarsadıkları”, Doğu Batı, yıl 2, no. 5, s. 111-127.
  25. Erbal, A. (1998) “Şiddet ve Cumhuriye